zamieszkiwały uczucia emocje i cechu ludzkie takie jak:

dobry humor smutek mądrość duma;

a wszystkich razem łączyła miłość.

Pewnego dnia mieszkańcy wyspy dowiedzieli się że niedługo wyspa zatonie.

Przygotowywali swoje statki do odpłynięcia w morze,aby na zawsze opuścić wyspę.

Tylko miłość postanowiła pozostać do ostatniej chwili.

Gdy pozostał jedynie maleńki skrawek lądu-miłość poprosiła o pomoc.

Pierwsze podpłynęło bogactwo na swoim luksusowym jachcie.

Miłość zapytała:

Bogactwo możesz mi pomóc?

Niestety nie mogę.Pokład mam pełen złota srebra i innych kosztowności.

Nie mam tam już miejsca dla Ciebie-odpowiedziało Bogactwo.

Druga podpłynęła Duma swoim ogromnym czteromasztowcem.

Dumo zabierz mnie ze sobą-poprosiła Miłość.

Niestety nie mogę Cię wziąć.

Na moim statku jest wszystko uporządkowane,a Ty mogłabyś to wszystko popsuć.-odpowiedziała Duma i z dumą podniosła piękne żagle.

Na zbutwiałej łódce podpłynął Smutek.

-Smutku zabierz mnie ze sobą-poprosiła Miłość.

Och Miłość jestem tak strasznie smutny że chcę pozostać sam.

Odrzekł Smutek i smutnie powędrował w dal.

Dobry humor przepłynął obok Miłości nie zauważając jej,bo był tak rozbawiony że nawet nie usłyszał wołania o pomoc.

Wydawało się że Miłość na zawsze zginie w głębiach oceanu.

Nagle Miłość usłyszała:

Chodź zabiorę Cię ze sobą-powiedział nieznajomy starzec.

Miłość była tak szczęśliwa i wdzięczna za uratowanie życia że zapomniała zapytać kim tajemniczy starzec.

Zwróciła się o poradę do Wiedzy.

Powiedz mi proszę kto mnie uratował?

To był czas-odpowiedziała Wiedza.

Czas?-zdziwiła się Miłość-dlaczego Czas mi pomógł?

Bo tylko Czas rozumie jak ważnym uczuciem w życiu każdego człowieka jest Miłość.-odrzekła Wiedza.

Zaraz kolejny wpis z przeszłości Dwóch Światów.

See ya.!