Być może dlatego przypomniał mi się Federico Garcia Lorca, którego Romancera Cygańskie wzbudziły taki zachwyt jeszcze w liceum.  Lorca reprezentuje duch hiszpański, wzbogacony pierwiastkiem cygańskim. Sęk w tym, że z żadnym się nie utożsamiam, więc to ta egzotyka musi robić swoje.  Ulotność tych wierszy, ich sensualizm, pozostaje na długo, czyniąc na przekór potocznym przekonaniom o tymczasowości tego, co zmysłowe. Noc okazuje się trwała i powracająca, jak w świetnym tekście pod tytułem Echo:

Już jasnym kwiatem

zakwita aurora.

(Czy pamiętasz

głębię wieczora?)

Nard księżycowy

pachnie chłodnym cieniem.

Czy pamiętasz

sierpniowe spojrzenie?)

W okresie od 15 lutego do 10 czerwca pisaliśmy listy w następujących sprawach:

− W sprawie dziewczyny z Juarez - piętnastoletniej Adriany Sarmiento Enriquez. pisaliśmy listy do Gubernatora stanu Chihuahua, Jose Reyes Baeza Terrazas. Napisaliśmy 12 listów.

− W sprawie Aidy Lopez, gwatemalskiej obrończyni praw człowieka, napisaliśmy
14 listów.

− W sprawie Emanuela Zeltsera, amerykańskiego prawnika zatrzymanego
na Białorusi, napisaliśmy 22 listy.

− W sprawie Jamyang Kyi, zaginionej tybetańskiej pisarki i muzyk, napisaliśmy
21 listów.

− W sprawie Adama Abdela Rahmana Fadula, Mubaraka Ahmeda Bakhata, Ahmeda Orshi, Abdela Skakoura, Hashima Derara i Al-Ghali Yahya Shegifat, zaaresztowanych w stolicy Sudany Chartumie, napisaliśmy 30 listów.

Rozmyślając o tych współczesnych obyczajach studenckich przypomniałem sobie także - choć było to już ponad 10 lat temu - jak znalazłem się któregoś razu na wykładzie profesor Marii Szyszkowskiej ze studentami niższego roku. I muszę przyznać, że wcale nie dziwiły mnie słowa wypowiedziane później przez panią profesor w obecności moich znajomych, że Białystok to dla niej kula u nogi. Pewnie nie tylko ten wykład o tym zadecydował, ale na moim roku takie zachowania byłyby nie do pomyślenia, choć byliśmy tylko o rok wyżej. Szum, rozmowy, zero zainteresowania treścią wykładu, ktoś popijał piwo, jakaś dziewczyna za nami podczas rozmowy ze swoją kumpelą wyznała jej, że straciła szacunek do samej siebie, jacyś panowie obok nas analizowali słowa pewnej modelki, która wedle nich miała zatracić hierarchię wartości. Momentami miałem trudności z usłyszeniem głosu profesor Szyszkowskiej.

I choć było to około 10 lat temu, to jednak wiadomości które docierają do mnie o obecnych studentach wskazują na to, że teraz jest jeszcze dużo gorzej. Nie twierdzę, że sam byłem święty, alkohol popijaliśmy nie tak wcale rzadko - najlepszym miejscem do alkoholizacji były stawy przy Mickiewicza, gdzie obecnie wznosi się galeria Biała - woda, bujna, soczysta zieleń, rozległe, ciągnące się niemal do rzeki stare opuszczone ogrody, słowem żyć nie umierać. I trawkę zdarzało mi się popalać - nie widzę w tym nic złego, wziąwszy pod uwagę, że czynił to także obecnie nam jaśnie panujący premier Rzeczypospolitej Polskiej - Donald Tusk. Były jednak granice, do których przekroczenia nigdy bym się z moimi kumplami nie posunął. Bycie studentem do czegoś jednak zobowiązywało, niosło ze sobą jakiś etos. Teraz najwyraźniej, cytując klasyka "hulaj dusza, piekła nie ma". Apelowałbym jednak mimo to do studentów - dalej cytując klasyka - "by nie kroczyli tą drogą!"

Kolejne warte uwagi spotkanie to pojedynek pomiędzy Słowacją a Norwegią. trener Słowaków, Julius Supler, miał przed turniejem sporo kłopotów ze skompletowaniem składu. Największe gwiazdy odmówiły przyjazdu do Kanady tłumacząc się problemami zdrowotnymi. W związku z tym, wielu ekspertów wykreśliło Słowację z grona faworytów do medali. Nie wiem, czy nie zrobiono tego za wcześnie. Większość graczy powołanych przez Suplera występuje w najsilniejszych ligach europejskich. Trener Słowaków miał na zgrupowaniu praktycznie cały zespół do dyspozycji, co jest komfortem prawie że niespotykanym wśród najlepszych drużyn na świecie. Biorąc pod uwagę fakt, że Słowacy od zawsze stawiają na grę zespołową, to właśnie brak gwiazd może być największym atutem tego zespołu. Głównym celem reprezentacji Norwegii będzie uniknięcie spadku do Dywizji I. Może to być zadanie niezwykle ciężkie, tym bardziej że największa gwiazda Norwegów Patrick Thoresen (Philadelphia Flyers) wciąż gra w play-off NHL i nie zanosi się na to, ze szybko dołączy do zespołu. Podopieczni Roya Johansena mają iluzoryczne szanse na wyjście z grupy, tak więc dla nich turniej tak naprawdę zacznie się dopiero w trakcie gier o utrzymanie. Analitycy hokeja na lodzie, stawiają Norwegię obok Włoch i Francji, wśród głównych kandydatów do spadku. W dzisiejszym meczu raczej za wiele nie ugrają, choć na pewno będą walczyć. Spodziewam się wysokiej wygranej Słowaków, a linia handicapu na poziomie 2,5 jest jak najbardziej do przyjęcia.

Drużynę Finlandii w ostatniej chwili zasilił Teemu Selänne. Wraz z Olli Jokinenem oraz Mikko Koivu ma on stanowić największe zagrożenie w zespole ze Skandynawii. Na bramce zobaczymy Niklasa Backstroma lub Karri Ramo. Obaj zawodnicy grają w NHL i są naprawdę niezłymi bramkarzami. Zadanie kierowania defensywą spoczywać będzie na Ville Koistinenie i Ossi Vaananenie - myślę, że wywiążą się z niego bez zarzutu. Podopieczni Douga Sheddena bronią srebra zdobytego podczas ubiegłorocznych mistrzostw. O powtórzenie tego sukcesu może być niezwykle ciężko, ale do ćwierćfinału powinni awansować bez najmniejszych kłopotów. Ich pierwszym rywalem będzie reprezentacja Niemiec. Prowadzeni przez Uwe Kruppa Niemcy, największy potencjał mają w formacjach defensywnych. Dwaj defensorzy (Denis Seidenberg i Christoph Schubert) występują w NHL, natomiast bramkarze (Mueller i Patzold) gwarantują solidną postawę między słupkami. Największe braki widać w formacjach ofensywnych. Niestety, zawodnicy powołani przez Kruppa do gry w ataku, to za mało aby realnie zagrozić bramce Finów. Myślę, że to spotkanie zakończy się wynikiem w stylu 3-0, 4-1 itp. Dlatego tez handicap +2,5 dla Niemców jest dość niski, uważam że można zaufać Finom.

Szwecja - Białoruś

Typ: under 6,5  ----- Kurs: 1.69 ----- Stawka: 6/10

Słowacja - Norwegia

Typ: 1 (0-2,5) ----- Kurs: 1.60 ----- Stawka: 8/10

Finlandia - Niemcy

Typ: 1 (0-2,5) ----- Kurs: 1.80 ----- Stawka: 5/10

Sam mam do pani Rzecznik zupełnie inne pretensje, i nie do niej jako do osoby, lecz jako do urzędnika państwowego, a i do samego urzędu, jako instytucji. Swego czasu zdarzyło mi się udzielać pomocy prawnej pewnej Białorusince zamieszkałej w Białymstoku, która wyszła za mąż za Polaka, ale przyjechała tu do Polski z dziećmi z pierwszego małżeństwa z Białorusinem, który zginął w wypadku. Miała poważne problemy z zalegalizowaniem pobytu na terytorium Polski swego 12 - letniego syna, odpowiedni wydział podlaskiego urzędu wojewódzkiego odmawiał wydania chłopakowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a aroganccy urzędnicy odsyłali matkę do konsulatu w Brześciu - tam zresztą też odmawiano jej udzielenia pomocy. Sytuacja wydawała się beznadziejna, chłopakowi groziła deportacja na Białoruś i umieszczenie go w jednym z tamtejszych domów dziecka, ze względu na brak najbliższej rodziny. Jedyne co mogłem zrobić ze swej strony, to napisać solidne odwołanie od decyzji urzędników białostockiego urzędu wojewódzkiego do Urzędu do Spraw Cudzoziemców, co też uczyniłem. Jednocześnie wystosowałem oficjalne pismo jako prawnik organizacji działającej na rzecz praw człowieka do Rzecznika Praw Dziecka, by ten ze swej strony objął jakimś nadzorem ową sprawę, by się do niej przyłączył, monitorował ją, by podjął jakiekolwiek działania leżące w zakresie jego kompetencji. Po bodaj miesiącu otrzymałem odpowiedź drogą mejlową, która zawierała streszczenie ustaw odnoszących się do sytuacji cudzoziemców chcących zalegalizować swój pobyt na terytorium RP. Jako prawnik zajmujący się sprawami cudzoziemców znałem te przepisy niemal na pamięć. Ręce mi opadły i byłem wściekły na cały ten kraj i na fikcyjne, fasadowe urzędy. Dlatego rozbawiło mnie, gdy we wspomnianej wyżej dyskusji w TVN24 były poseł Krzysztof Boska twierdził, że biuro Rzecznika podejmuje interwencje w podobnych sytuacjach.

Całe szczęście urzędnicy z Urzędu do Spraw Cudzoziemców podzielili moją argumentację z odwołania i przyznali chłopakowi zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Rodzina zatem może spokojnie i swobodnie mieszkać razem w Polsce. Czy podobne historie zawsze kończą się happy endem? Ile jeszcze podobnych pism dotarło do biura Rzecznika Praw Dziecka, po których ten nie podejmował żadnych działań, a pracownicy biura wysyłali jedynie krótkie resume ustaw? Nie mam pojęcia.

Podobno rzeczywiście ma poparcie większości białoruskiego społeczeństwa, pensje i emerytury wypłacane są na czas, istnieje względna stabilność w państwie, jeśli mowa o sytuacji ekonomiczno - społecznej; natomiast sytuacja polityczna jest napięta, opozycja nie ma najmniejszego wpływu na sprawy państwowe.

Marzy mi się doczekanie dnia, kiedy Białoruś stanie się państwem demokratycznym, którego obywatele będą mogli otwarcie, bez przymusu i strachu powiedzieć: "tak, to jest nasze państwo, żyjemy w swoim państwie, w którym czujemy się jak u siebie, nikt nas nie zastrasza, nie odczuwamy lęku i mamy rzeczywisty wpływ na swój los i na sprawy naszego państwa." Chciałbym - mieszkając zaledwie 50 kilometrów od Białorusi - móc wsiąść na rower i przekroczyć polsko - białoruską granicę, jak gdyby nigdy nic, tak jak przekraczałem nie tak dawno granicę polsko - słowacką.

Oby to nastąpiło, jak najprędzej.

Wolność słowa? Koncert "Solidarni z Białorusią", Warszawa, marzec 2007r.

Wystawa została przygotowana w 60. rocznicę Powstania Warszawskiego przez IPN w Warszawie we współpracy z IPN w Gdańsku oraz Muzeum Powstania Warszawskiego. Jak podkreśla Instytut, ekspozycja ma wymiar symboliczny – odwołuje się do pojęć i symboli, charakteryzujących w sposób wyrazisty Powstanie Warszawskie.

Poszczególne panele pokazują pełną poświęceń walkę powstańców i zbiorowy wysiłek mieszkańców stolicy, nadające głęboki sens pojęciom – solidarność, bohaterstwo, ofiarność. Mówią też o odsieczy oddziałów AK płynących z różnych stron, nawet z dalekiej Nowogródczyzny, o nadziei pokładanej w pomocy Aliantów Zachodnich, która okazała się niewystarczająca, o zmarnowanym wysiłku żołnierzy armii Berlinga, poległych na przyczółku czerniakowskim oraz o zdradzie „sojusznika naszych sojuszników” - Armii Czerwonej, czekającej na agonię miasta i jego obrońców. Ekspozycja w brzeskim konsulacie będzie czynna przez dwa tygodnie.

Wystawa została przygotowana w 60. rocznicę Powstania Warszawskiego przez IPN w Warszawie we współpracy z IPN w Gdańsku oraz Muzeum Powstania Warszawskiego. Jak podkreśla Instytut, ekspozycja ma wymiar symboliczny – odwołuje się do pojęć i symboli, charakteryzujących w sposób wyrazisty Powstanie Warszawskie.

Poszczególne panele pokazują pełną poświęceń walkę powstańców i zbiorowy wysiłek mieszkańców stolicy, nadające głęboki sens pojęciom – solidarność, bohaterstwo, ofiarność. Mówią też o odsieczy oddziałów AK płynących z różnych stron, nawet z dalekiej Nowogródczyzny, o nadziei pokładanej w pomocy Aliantów Zachodnich, która okazała się niewystarczająca, o zmarnowanym wysiłku żołnierzy armii Berlinga, poległych na przyczółku czerniakowskim oraz o zdradzie „sojusznika naszych sojuszników” - Armii Czerwonej, czekającej na agonię miasta i jego obrońców. Ekspozycja w brzeskim konsulacie będzie czynna przez dwa tygodnie.

Dziś do tekstu zespołu Big Cyc "Dyktator" możemy dopisać "chce się rządzić Internetem".

Zanosiło się na to od wielu miesięcy, teraz już oficjalnie wiadomo - prezydent Białorusi, lewa ręka Rosji zamierza wzorem Chin zaostrzyć cenzurę treści prezentowanych w sieci. Z jednej strony będzie to znaczny krok w stronę ograniczenia wolności słowa, ale z drugiej ilość informacji przekazywanej przez Internet jest tak ogromna, że nie wiem w jaki sposób pan Łukaszenka chce tego dokonać.

Cytując za onetem:

Białoruski prezydent jest zdania, że "trzeba przyjąć ustawę określającą zasady działania elektronicznych środków masowego przekazu". "Nie będziemy tu prekursorami, taka praktyka istnieje już w wielu państwach" - podkreślił Łukaszenka.

Przed wyborami prezydenckimi z 2006 roku przez białoruski Internet przemknęła pogłoska o zakupie w Chinach sprzętu do filtracji Internetu. Władze zapewniły wówczas, że żadnego sprzętu w Chinach nie kupowały.

Zastanawia mnie czasem dlaczego niektórzy ludzie są tak chorzy, że robią takie rzeczy jak Alaksandr, a są niestety i gorsi.