2002 von Andrew VanWyngarden und Ben Goldwasser aus New York als Stuidentenprojekt gegründet erreicht die Elektropopband MGMT(kurz für Managment) dieses Jahr nun endgültig auch den Durchbruch in Deutschland. Ich perönlich mag ihre Musik sehr. Der Klang lässt sich nur schwer in wirkliche Worte fassen. Am besten man macht sich ein eigenes Bild. Auf der Website, die übrigsten auch sehr ausgefallen und kreativ ist, kann man Songs in voller Länge anhören. Mir persönlich gefallen vor allem Time to Pretend und Kids. Aber hört selbst -> http://whoismgmt.com/vids.php unten rechts befindet sich der Music-Player.

Links zu MGMT:

• Offizielle Band Website
• Myspace
• Wikipedia

Hippies don't lie

Foi assim que o tecladista Ben Goldwasser, da dupla MGMT, se classificou em uma entrevista para o Folhateen. Os caras vem ao Brasil apresentar o show do CD de estréia, Oraculos Spectacular, dia 25.

Na mesma entrevista, ele revela que a influência do Management (nome completo da banda) sempre foi o rock. “Começamos com música eletrônica porque era mais fácil de gravar usando o computador”, disse.

Por causa disso, o show soa diferente do CD, apesar da base ser a mesma. Ao invés de se apresentarem como um duo eletrônico, os caras tem uma banda completa atrás deles no palco.

Quando perguntado sobre o visual do MGMT, Ben foi categórico ao afirmar que importa, mas que não se sobrepõe à música. “A gente gosta de usar roupas malucas (…). Gostamos de nos vestir como hippies malucos”, comentou. Ele também disse que estão tentando fazer algo mais visual no show, com projeções e iluminação bacana.

andrew vanwyngarden.

sucha pretty lil thing.

Format: CD
Artist: MGMT (MySpace)
Tittel: «Oracular Spectacular»
År: 2008

I norsk presse har MGMT først og fremst gjort seg bemerket via en kontrovers i forbindelse med påstått juks av den norske singellista (som bandet selv naturlig nok uansett ikke har noe direkte med å gjøre).

Samma det! Hvis juks kan føre til at MGMT og andre bra band kommer på VG-lista så sier vi: juks mer! Faktisk vil vi hevde at en hvilken som helst sang fra debutplata til MGMT er verdt å inkriminere seg (litt) for via mild geriljataktikk mot den flate smaks logikk (om det nå er det som har skjedd i dette tilfellet eller ikke). Det viktigste for oss som bryr oss om musikk er vel uansett at Andrew VanWyngarden og Ben Goldwasser her leverer en debutplate som sannsynligvis vil være tellende når regnskapets time kommer ved årets slutt - og det helt fortjent!

Med utgangspunkt i smeltedigelen Brooklyn har MGMT, tidligere The Management, raskt erobret indieverden med sin psykedeliske synthpop - som både er catchy men med en avgrunn av detaljrikdom i bånn. Det er komplekst men også lettlikt og rundt i kantene - med oversiktlige tonale knagger som muliggjør et vanlig normalt menneske i stand til å åpne dørene og slippe inn i deres musikalske univers.

Hvor mye superprodusent Dave Friedman (Flaming Lips, Mercury Rev, Mogwai etc) har hatt med suksessen å gjøre er usikkert, men han har uansett ikke ødelagt noe for dem. Som mye av det Friedman har stått bak høres dette litt ut som innholdet av et overflødighetshorn som noen har ristet litt ekstra i, helt utover i en sydende kasserolle og kokt opp til et herdet brygg som kan drikkes både slurkvis og helt. Helst det siste egentlig, og gjerne på et bedre anlegg enn det jeg besitter.

Rocken kan knapt nok overraske og sjokkere noen lenger. Men den kan fortsatt levere plater vi i grandiose øyeblikk føler at vi trenger på vår ferd mot å bli bedre mennesker. Eller noe sånt. Nei, nå surrer jeg fælt. Men lån plata, den er skikkelig fin altså. Lover!

Sjekk utlånsstatus og reserver denne platen på drammensbiblioteket.no

Gravar com Chemical Brothers, como faz?

Chegou aquele momento crucial para o duo Management, conhecido como MGMT. Depois de um primeiro disco de sucesso, como fazer para o segundo ser tão bom quanto? Acontece que os caras escolheram ninguém menos que os Chemical Brothers para produzir o novo CD. Ou seja, problema resolvido.

Ben Goldwasser e Andrew VanWyngarden (MGMT) disseram que eles têm bastante a ver. Tudo começou quando os brothers Rom Rowlands e Ed Simons enviaram um e-mail elogiando o primeiro trabalho dos norte-americanos, Oracular Spectacular. As duas duplas começaram a se corresponder e surgiu a proposta.

E vai ser um segundo CD daqueles. Os caras confirmaram que o trabalho será duplo, um lado com as faixas pop e outro com as psicodélicas. “Não será dance music”, disse Andrew. “Nós vamos experimentar criar um som diferente”.

MGMT (from The Management) is an awesome original duo from Brooklyn, NY, formed by the talented Ben Goldwasser and Andrew VanWyngarden, who are also really hot.

Their first album, Oracular Spectacular, is one of the best things released this year. I know it’s just June, but after August time will go by really fast, like always, so I don’t think anyone else will have the chance to reach them.

Anyway, buy it, download it or just check it out here and here (embeds were disabled :()! It’s a must listen!

Indie rock, pop, psychedelic, electronica i synthpop. Surf, jungle oraz country. Pierwszy zestaw wyplują Wam wyszukiwarki Wiki, a drugi MySpace, a wszystko to po wpisaniu w nie „MGMT”.

Imponujący zestaw gatunków, po których porusza się duo z Brooklynu to nie jest rzecz, którą należałoby się strasznie serio sugerować, jednocześnie daje pojęcie, z jakim miszmaszem obcujemy na „Oracular Spectacular”. Zaczyna się od gorzkiej satyry na życie współczesnych gwiazdeczek, „Time to Pretend” i muszę przyznać, że dawno żaden utwór tak mocno nie złapał mnie za trzewia. Sprawdźcie tekst tej skądinąd przebojowej piosenki. „Weekend Wars” to „pierwszy Mick Jagger” na płycie, drugi ukrył się pod numerem 7 („Pieces of What”). Najciekawsze jednak dzieje się na przestrzeni utworów 3 - 6. „The Youth” jedni już zdążyli odczytać, jako parodię, inni z kolei, jako piękny, podniosły, nieopublikowany nigdy song z „Ziggy’ego Stardusta”. Czy słowa refrenu: „The youth is starting to change / Are you starting to change? / Are you? / Together” niosą za sobą jakąś większą treść, czy może Andrew VanWyngarden i Ben Goldwasser puszczają tylko do nas oko? Musicie ocenić sami. Zwracam jednak uwagę na jakże skrajnie rożną interpretację „The Youth” wśród krytyków muzycznych. Zaszufladkowanie MGMT raczej nie grozi. Dowodem niech będą kolejne w zestawie, „Electric Feel” i „Kids”. Pierwszy zabiera nas na rozgrzany od tańczących disco parkiet, gdzieś w lata 70 (a niech im będzie) w Stanach Zjednoczonych. Ale ale. Przecież ten równiutko przycinany bas przywołuje skojarzenia z dance punkiem! Jeśli po zaledwie czterech piosenkach jesteście skonfundowani, to bardzo dobrze. Po „Kids” będziecie jeszcze bardziej.

Na „Kids” MGMT dotykają geniuszu, absolutu muzyki elektronicznej. Jakże prosta i jakże uzależniająca linia melodyczna spotyka się z tanecznym bitem i idą razem na imprezę. Koniecznie sprawdźcie odcinek 3:12 - 3:44, gdzie generowany z klawisza, agresywny bas miesza się z totalną demolką zestawu perkusyjnego i samplami rozkrzyczanych dzieciaków. Tak brzmi młodość, tak brzmi zabawa.

Niestety, „Oracular Spectacular” ma też drugą część, którą poczęstowano „mocno podejrzanymi” specyfikami. A przynajmniej muzycy mogli być pod ich wpływem, gdy nagrywali takie utwory, jak „4th Dimensional Transition”, „Of Moons, Birds & Monsters” czy „The Handshake”. Z resztą popatrzcie na tytuły - jeśli tylko potraficie uruchomić wyobraźnię, to możecie wyczuć, co się na nich dzieje. Pewnym tropem jest osoba producenta, Dave’a Fridmanna, czyli człowieka od m.in. dokonań The Flaming Lips. Dzieje się dużo, czasami aż za dużo i słuchacz ma prawo czuć się przytłoczony, a na pewno zdezorientowany po wysłuchaniu pierwszych pięciu piosenek (swoją drogą też nie posiadających tak wielu cech wspólnych). Wyróżniłbym „Of Moons…” (audialne gwiezdne wojny), dające wytchnienie, początkowo akustyczne „Pieces of What” i ostatnie „Future Reflections” (tempo trzech - czterech piosenek na zwrotkę).

Cóż za dziwna płyta. Słabsza część nie wypada aż tak źle dzięki tej lepszej, która z kolei nie świeci pełnym blaskiem przez tą drugą. Uśredniając - mamy do czynienia z solidnym, dobrym albumem. Jak na debiut, całkiem przyzwoity wynik.

En el momento que escribo estas líneas ocupan la portada de MySpace y todo el mundo parece tenerlos en la punta de la lengua, a punto de soltar ese “¿has escuchado ese grupo nuevo que suena tan bien?”, que es lo que realmente pone de una forma honesta a un grupo en primera línea, y no los rankings que pagan las discográficas, la publicidad o las radiofórmulas comerciales.

Como un cohete a punto de ser lanzado al espacio, el pop rock psicodélico de MGMT espera su ignición y parece que fuerza para el despegue no les va a faltar a este duo descarado de New York City, formado por Ben Goldwasser y Andrew Van Vyngarden. Tampoco les faltará un gurú de la música que les proteja y les lleve por el buen camino desde el principio, pues Steve Lillywhite, productor de U2, Peter Gabriel, Rolling Stones, Talking Heads o The Smiths, por poner sólo cinco ejemplos, ya les ha ofrecido un contrato para grabar cuatro álbumes con Columbia Records, señal de que con MGMT nadie está dispuesto a perder el tiempo.

Su sonido, con influencias de las bandas de Nueva York de los ochenta y la psicodelia surfera de la Costa Oeste estadounidense de los sesenta, tiene, sin embargo, un aire renovador y fresco y esa facilidad para reinventar lo que tantos y tantos otros han hecho antes, de una forma original y atractiva. No es de extrañar pues que la BBC británica, cuya varita mágica ya tocó antes a los Beatles, Led Zeppelin o Radiohead, haya colocado este tema, su primer single llamado Time to Pretend, entre las diez primeras de la lista de canciones de 2008:

No he podido insertar un vídeo que se viera mejor, pero tienes uno que se ve perfecto aquí.

Puedes ver más grupos MySpace elegidos en meses anteriores aquí.