Als afsluiter van de opvolger van Muzikantendag (www.playandproduce.be) kan je je achteraf in het café van de Vooruit vergapen aan een mini editie van de Boelzoekers mc en beatbox battle. Zaterdag 22 november verschijnen voor elke discipline vier top mc’s en beatboxers aan de start, die beoordeeld zullen worden door een vakkundige jury en strijden om een schitterende eerste en tweede prijs aangeboden door sponsor Roland. Host van dienst is alweer de legendarische Sven Dawg!

Beatboxers: Copyc@t, Roustix, Céto, en Primitive.

Rappers: Rasss, Don Jefe, Lerremy, en …

De strijd wordt gestreden tussen 20u00-21u00 en de toegang is helemaal gratis! Een samenwerking tussen Poppunt.be, 9000 Sessies en Beatbox.be.

Mert Finnország nem csak a metálé.
Finnországban van egy híres jazz művész-előadó, Iiro Rantala, aki megunta, az unalmas jazz kliséket, így hát 2006-ban összeállt a Gitárnyüstölő Marzi Nyman-el, és a fiatal Beatboxer Felix Zenger-er, a mester pedig zongorán nyomja. Hogy mit kapunk ki? Nos, alapjáraton Jazz, de a nem kicsit kegyetlen gitárszólók és témák miatt már jazz-rock, na de a beatbox??? Ez valami nagyon fura jazz zene lehet, és az is (Beatboxjazz?)! És ami a mégjobb, hogy kurvajóó… Mondjuk aki alapjáraton rühelli a Lounge és Jazz műfajt, annak nem érdemes bepróbálkozni, de aki nyerő az új dolgokra, annak mindenképpen érdemes. A banda debütáló albuma idén jelent meg (ám a munkálatokat már tavaly elkezdték), és hogy mit ne mondjak, az egész album, mind a 10 szám nagyon érdekes. Szerintem egy próbát mindenkinek megér, egy kis kikapcsolódást anyunak, apunak, vagy magunknak. Jihá.

Une chose qui me fascine est sans nul doute le BeatBox, voici 2 démonstrations que j’affectionne particulièrement…

La première en Live :

La seconde en Montage :

This is mezmerizing to me. Haha this is what I wish I could do in my spare time.

Para fins de registro, a pedido do nosso amigo Jonatinha.

João Guilherme dos Anjos

Mmrzz nous a convié au joies de l’airtap hier, et c’est sur cette page musicale qu’à présent je vais vous présenter un jeune homme très doué, accompagné de son ami un peu moins doué, dans un duo très surprenant…

Regardez toute la video si vous voulez comprendre le titre de l’article

J’adore cette idée de faire du beatbox en jouant de la flûte traversière. Très fort de Greg Patillo…

Een paar weekjes geleden werd ik voor het eerst gedoopt. Geen lucht-, vuur- of christelijke doop, maar een ongelooflijke, muzikale radiostudiodoop! Dit alles in het kader van journalistieke praktijk, waarbij wij (studenten journalistiek aan Plantijn Hogeschool) de kans krijgen om ieder medium op zijn beurt te beleven, te voelen, te ondergaan en te maken. Eerst werd Radio Crap ons voorgesteld. Met een nieuwsgierig en kloppend hart trok ik naar de klas. Hier werd mij uitgelegd hoe een radioprogramma eruit ziet en hoe je tot het resultaat komt dat we iedere dag op antenne horen. Het had veel meer om handen dan ik eerst dacht, maar dit vergrootte mijn “goesting” om eraan te beginnen alleen maar. Samen met vier klasgenoten kroop ik de studio in en ontdekte we, niet zonder horten of stoten, de kunst van het radio maken.

De taken werden verdeeld. De presentatie van het hele gebeuren werd mijn winkel en dit kon ik alleen maar toejuichen. Uiteindelijk zag ik het technische aspect toch niet meteen zitten, al lijkt het mij wel enorm stoer om al die knopjes te bepotelen en te zorgen dat je collega’s op tijd te horen zijn. Mijn tekst schreef ik aan de hand van de songkeuze en na wat opzoekwerk wist ik hier en daar wel iets te vertellen over de al dan niet boeiende carrière van enkele artiesten. Nu waren we als team zo goed als klaar, alleen restte ons nog het nemen van een niet onbelangrijke beslissing: Wat werd de naam van ons radioprogramma? Aangezien de klankman gekozen had voor echte beatliedjes werd het algauw Beatbox, een klinkende naam die ik als presentatrice maar wat graag door de boxen zou laten gaan.

De opname verliep ondanks ons stiekeme angstzweet erg vlot. Zo fier als een heel tuincentrum gieters liepen we nadien de school uit. ”jaa, kijk maar naar ons, wij hebben net een fantastisch radioprogramma gemaakt!”. Maar ons juichen veranderde de ochtend nadien al snel in ongeloof. Meneer Vanderhaeghen stak onze mini disc in de lezer om ons programma te beluisteren en ongezout zijn mening te geven, maar het schermpje van de machine vertelde ons het volgende: “blank disc”. Dit betekende dus dat al ons werk voor niets was geweest en dat we hoe dan ook de hele opname moesten overdoen. Op het eerste zicht geen ramp aangezien we dan nog eens gezellig in de studio konden vertoeven, maar nadien was ik toch een beetje teleurgesteld. Helemaal niet in de prestaties van mijn klasgenoten, maar in de prestaties van mezelf, omdat ik het de vorige, onbestaande keer beter had gedaan. Maar ach, uiteindelijk sliep ik die nacht toch nog op beide oren en kreeg ons werk positieve commentaar van de lector. Wat kan een pas gedoopte zich nog meer wensen?

It’s hard not to be a fan of the harmonica. From John Popper to Bob Dylan, many big name artists have popularized the instrument, but it still doesn’t get quite the attention it deserves. Have you ever seen someone play the harmonica and beatbox at the same time? We looked at beatboxing flute previously, which was interesting, but check out this guy Yuri Lane:

If you like blues, give this one a listen. Or for a dub-influenced jam, this one.

We see more and more musicians using their art as a way to communicate a message - oftentimes in the vein of political or social commentary. Some think of music as their weapon. Yuri has created a “hip hop travelogue of peace” called From Tel Aviv to Ramallah (see the promo video here) to that end. The somewhat nerdy, very approachable, and obviously talented kid is creating an interesting niche for himself.

1-take, solo beatbox performance by Beardyman, with video editing by mr_hopkinson.

Check it!
(5 min)

[related:  Shlomo does Roni Size (wic-Ked!)]

Observati “outfit”-ul tipului cu fluierisca si degajarea cu care omu’ intelege sa-si faca treaba, sa-si bea berea, sa se simta bine “muncind”. Asta numesc eu relaxare in pauza de masa…

]]> http://musicalmutterings.pl.wordpress.com/2008/10/31/totally-off-subject/ Fri, 31 Oct 2008 21:57:58 +0000 musicalmutterings http://musicalmutterings.pl.wordpress.com/2008/10/31/totally-off-subject/

For more from this guy, check out the Mario Brothers theme and the Sesame Street theme. Just so you know, this guy is quite a flautist. Check out his Peter and the Wolf.

He is certainly putting his conservatory degree to good use here.

Konon ada lima unsur hip hop: Rap, DJ-ing, Breakdance, Grafiti, dan Beatbox. Namun, menurut para beatboxer, Beatbox bukan sekedar Hip hop, melainkan seni perkusi mulut yang bisa juga memainkan jazz, raggae, dance hall, bahkan tradisional. Begitu juga dengan film Love, Peace, and Beatbox, sebagai sebuah film yang bukan sekedar film dokumenter musik semata.

Film karya Volker Meyer-Dabisch ini menggambarkan komunitas beatbox di Berlin. Tentang bagaimana mereka menunjukkan skill ajaib dengan mengolah berbagai suara menjadi ritme musik yang asyik. Tentang bagaimana perjuangan mereka untuk menunjukkan eksistensinya. Juga tentang filosofi setiap kegiatan: dari jam session, battle, hingga competition.

Film ini juga memperlihatkan bahwa Beatbox sudah dikenal di Berlin pada tahun ‘80-an awal, sama dengan perkembangan Beatbox di negara asalnya: Amerika Serikat. Saat itu seorang bernama Maxim mulai memperkenalkan beatbox kepada anak muda Berlin.

Sontak apa yang diperkenalkan Maxim disambut anak muda di Berlin, yang saat itu masih terbagi oleh tembok di tengah kota. Perlahan, beatbox pun menjadi pesan perdamaian untuk menghilangkan ‘batas’ tembok dan pandangan politik Timur-Barat Berlin. Juga menjadi pesan damai untuk melupakan perbedaan ras Eropa, Turki, dan Arab, di saat masalah imigran menjadi hal yang besar karena dipolitisasi.

Hal menarik lain dari film Love, Peace, and Beatbox adalah melihat bagaimana suatu budaya Afro-Amerika seperti Beatbox, diapresiasi di Jerman, sebuah negara yang pernah sombong setengah mati saat Hitler melantangkan Deutsch Uber Alles. Sebuah bukti bahwa budaya bisa lihai menembus pagar-identitas hasil konstruksi manusia.

(Love, Peace, and Beatbox, merupakan salah satu film yang diputar dalam rangkaian acara Europe on Screen 2008. Tidak hanya pemutaran film, tapi juga disertai aksi beatboxing dari Mando, Juara Kompetisi Beatboxing Jerman 2006 dan 2007.)

OCFF: C.R. Avery, originally uploaded by blurasis.

C.R. Avery was at the OCFF last night.
Crazy and amazing set he performed.

Iskulaatikoiden kanssa saa varoa, ettei jää soromet välliin.

Tutti gli strumenti musicali esistono principalmente perché imitatori della voce umana. In diverse misure tentano di riprodurne le sfumature o, in alcuni casi, di superarne alcune limitazioni.

Sono assolutamente necessari per creare della musica?

In realtà no. L’essere umano è in grado di creare musica con il proprio corpo. Anzi basta solo la voce.

Ecco un esempio, The Housemartins “Caravan of love”

(Nota personale: video molto divertente per una canzone con un forte messaggio di amore fraterno. Uno dei signori che appare in questo video è Fatboy Slim, il dj inglese responsabile per musiche come “Gangster Trippin’ “)

Canzoni eseguite in questo stile, cioè senza l’aiuto di strumenti con la sola voce vengono dette “a cappella”. È uno stile antichissimo che possiamo far risalire direttamente alla preistoria, quando i nostri progenitori cantavano senza l’aiuto di strumenti: l’unico a loro disposizione era il proprio corpo.
Il termine “cappella” deriva dal canto gregoriano che viene eseguito nelle cappelle delle chiese dai monaci senza accompagnamento strumentale.

Un esempio significativo è il seguente “Salve regina” cantata dei monaci dell’abbazia di Notre Dame

Appaiono chiare le similitudine, come appare chiaro che il canto a cappella è più “libero” rispetto al canto gregoriano che deve seguire delle rigide regole stilistiche. A sua volta il canto gregoriano prende spunto dalla tradizione religiosa Ebraica, che non ammette l’uso di strumenti musicali durante le celebrazioni.

In America, lo stile a cappella, si affermo da prima nelle corali delle chiese e da queste pian piano esce generando delle “contamizioni” e “ramificazioni”.

Tutti conosciamo il gospel, in inglese Vangelo, cioè quella forma di “preghiera cantata” che pian piano ha perso un po’ della connotazione strettamente religiosa e ormai ha contaminato un po’ tutto il mondo.

Vi propongo il Soweto Gospel Choire in “The Lion Sleeps Tonight”

(Nota personale: Il coro, originario del Sud Africa, ha anche partecipato all’evento Live Earth e augurato un buon compleanno al presidente Nelson Mandela.)

Oltre al gospel, un altro esempio di “derivazione” sono i “barbershop quartet”, letteralmente “quartetti da negozio del barbiere”. La definizione deriva dall’origine del gruppo dei Mills Brothers, che impararono a cantare nel negozio da barbiere del loro padre. I Mills furono tra i primi “barber quartet” a raggiungere una fama nazionale arrivando a vendere nella loro carriera circa 50 milioni di dischi.

Qui eseguono “Paper Doll”

All’inizio della loro carriera, anni ‘20-’30, usavano la loro voce imitare gli strumenti musicali. Il tutto prende spunto da una loro partecipazione ad un concorso. Uno di loro doveva accompagnare i fratelli con un kazoo, non ritrovandolo imitò una tromba usando le mani e la voce e quindi passarono all’uso dell’ukulele e di altri strumenti.

Questo genere di quartetti ormai è un pezzo di storia ormai senza tempo, come dimostra questa rivisitazione trekkiana:

Comunque lo stile di cantare a cappella non è affare solo “straniero”. Non possiamo scordarci dei nostri bravi Neri per caso “Sentimento pentimento”

O i meno conosciuti “Voci Atroci”, qui mentre fanno da strumenti alla grandissima Mina.

Le Voci Atroci, si permettono il lusso di imitare gli strumenti con la loro voce. Ancora più chiara è questa loro performance in cui musicano un vecchio cartone animato.

(Nota personale: il cantante in primo piano è Andrea Ceccon, che adesso potete vedere a Colorado cafè come maestro del vapfanghala)

Questa è un’ulteriore “variazione” dello stile a cappella che riporta la voce ad essere padrona assoluta della melodia: la tecnica del beatbox.

Non so voi, ma io vado a provare.

Al prossimo venerdì.