Richard Doyle
On Beyond Living: Rhetorical Transformation of the Life Sciences
Area: Digital Media
Chapter 1: The Sublime Object of Biology
•    Not the economy of differences between signs and things, but the force field that organizes the relations between them
•    The ‘freezing’ of scientific discourse suspends its relation to history as well as its relations to language.  For what does not appear in the freeze-frame of science is the technology of framing itself, what I call rhetorical software
o    Rhetorical software foregrounds the relational and material interactions that make possible the emergence of scientific statement
•    Foucault: pre-19th century, “life” didn’t exist because biology as a science hadn’t yet been articulated (Order of Things)
•    Life becomes the unseen guarantor of biology, knowable only at a distance
•    Living species are classified alive because of what they conceal
•    Ontological economy = spent life
•    Reproduction maintains life, it doesn’t create it
•    Any given cell can be seen as nothing but the instantiation of a memory of past “choices”—directed by the genetic program
•    Postvital organism is nothing but coding
•    What are we studying when we study life?
•    Two meanings of resolution: precision and closure
•    Transparent body, unseen, resolved into nothing: memory of a body, body of a memory—past choices of ancestry
•    Two deaths: symbolic and biological (Lacan)
•    Rotman: meta-sign—inscription marks absence
3: “We usually think of an experimental report as a narration of some prior visual experience: it points to sensory experiences that lie behind the text. This is correct.  However, we should also appreciate that the text itself constitutes a visual source.  That is, narrative functions as a kind of supplement to the material technology of the air pump, framing it in a coherent and persuasive fashion so that others might be convinced of Robert Boyle’s finding at a distance in the absence of the pump or of Boyle.”
4: “For Derrida, writing about the writing of philosophy, this impossibility of arriving at the final or complete metaphor of metaphor exhibits philosophy’s dependence on the passed over, the preterit, something ‘outside the system.’  That is, the very working of metaphor, the fact of metaphor, testifies to the fact that language works through a forgetting, at the very least a forgetting of what we mean by metaphor.  Our mania for accounts of language that stress the possibility of univocality and overlook the force and rhetoricity of language occludes the ways in which language matters.”
9: “The virtual is the unsaid of the statement, the unthought of thought.  It is real and subsists in them, but must be forgotten at least momentarily for a clear a statement to be produced….The task of philosophy is to explore that inevitable forgetting, to reattach statements to the conditions of their emergence.” (Deleuze)
15: “For cells, as for computers, memory makes complex programs possible; and many cells together, each one stepping through its complex developmental control program, generate a complex adult body…Thus the cells of the embryo can be likened to an array of computers operating in parallel and exchanging information with one another. Each cell contains the same genome and therefore the same built-in program, but it can exist in a variety of states; the program directs development along various alternative paths according to a combination of the past information the cell has remembered and the present environmental signals it receives.”
16: “These choices lead to the eradication of the centrality and sovereignty of the cell as agent, much as in the rhizomatic example drawn from Deleuze and Guattari’s ATP: ‘Puppet strings, as a rhizomatic or a multiplicity of nerve fibers, which form another puppet in other dimensions to the first.”
17: “For the postvital body, the overlooking or disappearance of the body displaces this ‘beyond’ onto an ever denser and ever more complex genetic apparatus.  That is, it is not simply that the accelerating pursuit of knowledge of molecular genetics leads to a greater appreciation of the richness of genetic expression. Rather, the intensity of the pursuit of a ‘complete understanding’ of C. elegans increases the resolutions of analysis and plunges research ever deeper into the genome to a place beyond the molecule, the postvital.”
Chapter 2: Mr. Schrodinger Inside Himself: The Rhetorical Origins of the Genetic Code
•    Pattern = cradle-to-grave biography
•    “Smart” DNA = DNA as an AI
30: “Derrida has argued that philosophy cannot be extricated from its rhetoricity, most notably due to philosophy’s reliance upon metaphor.  But the other side of this analysis also shows the extent to which rhetoric is indebted to philosophy: ‘metaphor remains, in all its essential characteristics, a classical philosopheme.’ Philosophy nad rhetoric thus mark not oppositions, but lines of difference, what Gilles Deleuze might call a ‘fold,’ or what Derrida explicates as ‘the contamination of logic, the logic of contamination.’  These cross-pollinating models all point to the ways in which discourses, like the chromosomes in Schrodinger’s text, cross over and ‘contain’ each other.  As a play of differences rather than a tool for meaning and communication, scientific discourse can be seen to be both productively and hopelessly embedded in the discourses of technology, philosophy, and as we shall see, cartoons.”
36:  “The cyborg now constructs and orders the slave ‘body’ in smart but lifeless immanence, fulfilling the function of the ‘director to the board of an industrial corporation,’ while the proteins work ‘by processes essentially resembling those of assembly plant robots.’ In short, Adam’s text announces that the cyborg no longer needs the organism to ‘implement’ its program.  In a reversal of McLuhan, ‘man’ becomes the extension of the nanotechnological, a mean puppet run by molecular machines.”
Chapter 6: Emergent Power: Vitality and Theology in Artificial Life
•    The rhetoric of molecular biology implies (literally) that there is no outside of the genetic text
•    Vitality, too, in the age of simulation, that which can be ‘xeroxed’
•    Dawkins: “raining DNA”—everything can be replicated; it is real/can live
110: “Rhetorical softwares play a crucial tactical role in this regime of power, as it is through rhetorics that he uncanny connection between the machine and the organism is installed and managed.  Dispersed from the unity of the organism, life gets networked, located, and articulated through a computer screen.”
113:  “Life is no longer that which can be distinguished in a more or less certain fashion from the mechanical; it is that in which all the possible distinctions between living beings have their basis” (Foucault)
123:  “The age of simulation thus begins with a liquidation of all referentials—worse: by their artificial resurrection in systems of signs….It is no longer a question of imitation, not of reduplication, not even of parody.  It is rather a question imitation, nor of reduplication, nor even of parody.  It is rather of question of substituting signs of the real for the real itself.” (Baudrillard)

Jacques Derrida
Archive Fever: A Freudian Impression
Area: History of Rhetoric and Memory Studies
Note
•    Arkhe: 2 names at once—commencement and the commandment
o    There where things commence
o    There where authority is exercised
•    Order is not longer assured
2: “It is thus, in this domiciliation, in this house arrest, that archives take place.  The dwelling, this place where they dwell permanently, marks this institutional passage from the private to the public, which does not always mean from the secret to the nonsecret.”
5: “Sigmund Freud, the proper name, on the one hand, and, on the other, the invention of psychoanalysis: project of knowledge, of practice and of institution, community, family, domiciliation, consignation, ‘house’ or ‘museum,’ in the present state of its archivization.  What is in question is situated precisely between the two.”
Exergue
•    An eco-nomic archive in this double sense: it keeps, it puts in reverse, it saves, but in an unnatural fashion
•    Where does the archive commence? This is the question of the archive
•    The death drive works to destroy the archive: on the condition of effacing but also with a view to effacing its own ‘proper’ traces
o    Devours before producing on the outside
•    *See Baudrillard’s Vital Illusion: the museumification of everything before it can even exist
•    There is no archive without a certain exteriority; without an outside
o    Assures the possibility of memorization, repetition, reproduction
•    This compulsion is indissociable from the death drive
•    The archive always works against itself
•    The archival model is to represent on the outside memory as internal archivization
•    The machine, and consequently, representation, is death and finitude within the psyche
o    The machine has begun to resemble memory
•    The future consists of a transformation of archivization techniques
•    The archivization produces as it much as it records the event
o    Psychoanalysis wouldn’t be what it was with e-mail
•    What is no longer archived in the same way is no longer lived in the same way
7: “In this way, the exergue has at once an institutive and a conservative function: the violence of a power which at once posits and conserves the law, as the Benjamin of Zur Kritk der Gewalt would say. What is at issue here, starting with the exergue, is the violence of the archive itself, as archive, as archival violence.”
11: “But, the point must be stressed, this archiviolithic force leaves nothing of its own behind.  AS the death drive is also, according to the most striking worlds of Freud himself, an aggression and a destruction drive, it not only incites forgetfulness, amnesia, the annihilation of memory, as mneme or anamnesis, but also commands the radical effacement, in truth and eradication, of that which can never be reduced to mneme or to anamnesis, that is, the archive, consignation, the documentary or monumental apparatus as hypomnema, mnemotechnical supplement or representative, auxiliary or memorandum.  Because the archive, if this word or this figure can be stabilized so as to take on a signification, will never be either memory or anamnesis or spontaneous, alive and internal experience.  On the contrary: the archive takes place at the place of originary and structural breakdown of the said memory.”
16: “One can dream or speculate about the geo-techno-logical shocks which would have made the landscape of the psychoanalytic archive unrecognizable for the past century if, to limit myself to these indications, Freud, his contemporaries, collaborators and immediate disciples, instead of writing thousands of letters by had, had had access to MCI or AT&T telephonic credit cards, portable tape recorders, computers, printers, faxes, televisions, teleconferences, and above all E-mail.”
Preamble
•    Does it change anything that Freud didn’t know about the computer?
•    We don’t have a theory of the archive, only an impression of it
25: “I asked myself what is the moment proper to the archive, if there is such a thing, the instant of archivization strictly speaking, which is not, and I will come back to this, so-called live or spontaneous memory, but rather a certain hypomnesic and prosthetic experience of the technical substrate.”

Modern Yanılsamalar ve Özgürlük Paradoksu

“hayat ağacı yeşildir,teori ise gri” Baudrillard

Günümüzün postmodern toplumu katı olan her şeyi buharlaştırmakla kalmadı, emek sermaye, kitle iktidar, özne nesne ve modern aklın üzerinde biçimlendiği tüm düaliteler buharlaşarak modern tarihin çöplüğünde eşelenen kuramsal nesnelere dönüştü .. Aklın iktidarını meşrulaştırma çabasıyla varlık bulan total gelecek mitleri, bireyin dizginsiz özgürlük istenci ve arzuları karşısında son buldu.. Gezegeni politik bır toplama kampına dönüşterme hayalleri, isyanın ve kaosun sıcak kasırgalarına yenik düştü. Kaos özü gereği biçimsizdi ve biçim verilemezdi. Akıl,iktidar,denge, düzen bir imla içinde vücut bulurken; aşk, şiir, isyan, devrim ve özgürlükse imlanın bozulduğu yerlerden fışkırıyordu..Tarih,Toplum ve Tanrı adına konuşanlar, toplumsalın son perdesini oynayan sessiz yığınlar tarafından sonsuza dek aforoz edilmişti.”Kuramlar Sonrası” tüketim toplumunun tükettikçe mutlu(!) olan yitik özneler cennetinin adıydı belkide “postmodern durum”.. Çağın kahramanlara ihtiyacı yoktu.. İnsanlık, ‘parıldayan yıldızlar’ı değil, hep kayan ve kaybolan yıldızları izlemek istiyordu artık..

Mükemmel ya da ideal bir toplum hayalinin insanlık kadar eski olduğu söylenebilir. XIX. yüzyıl modern toplum tasavvuru, hem kendisinden önceki tüm ütopyaların bir devamı hemde bu ütopyaların “pratik aklın” temsilinde bir siyasal erke dönüşme arzusu olduğunu söylemek mümkün.. Adorno ütopya kavramı hakkında piyano başında oturan bir çocuk örneği verir; bu çocuk daha önceden hiç duyulmamış bir akor aramaktadır.Aslında bu akor her daim oradadır,zira olası kombinasyonlar sınırlıdır ve tümü de piyano tuşları üzerinde örtük olarak bulunmaktadır. Belki de yapılması gereken, piyanoya yeniden bakmak ve gerçekten yeni olanı istemekti. Modern ütopya yeni olanı istemek cesaretini, burjuva ve proleter devrimleriyle göstermişti üstelik.. Aklın(!) klavuzlugunda her idealin toplumsal bır proje olarak hayat bulma şansı vardı ve bu doğrultuda kitleler, kurtarıcı öncülerinden desteğini esirgemeyicekti.. Tarihin öznesi birey’di ve tanrı bir daha yeryüzüne inmeyecek şekilde gökyüzüne gönderilmişti.. Modernizm, genel ve toplumsal düzeyde aydınlanma ilkelerini temel alan toplumsal projenin adıdır.Felsefi gücünü 18.yüzyıl Aydınlanma felsefesi’nden alan Modernite, Akıl’ı ve İnsan’ı merkezi nosyonlar olarak belirler, toplumsal yaşamı rasyonalize eder, Din’i toplumsal yaşamda geriletir, laisizmi ilke olarak benimser, özgürleşmeyi ilkeleştirir. Öznenin ve özgürlük fikrinin yaygınlaşıp güçlenmesi,ve bunların tüm siyasal ve felsefi düşüncenin merkezi durumuna gelmesiyle anlamını bulur. Aydınlanma ise, inanca karşı bilgiyi, teolojiye karşı bilimi ön plana alan bir düşünce sistemidir. Modernizm, aydınlanma düşüncesini temel alır. İlerlemeye inanır. Akıl ve bilimi ilerlemenin aracı ya da silahi olarak görür. Nesnel, evrensel ve geçerli bilginin akıl ve deney yoluyla edinilebilir olduğuna yönelik kesin bir epistemolojik konuma sahiptir ve bu düşünce bütün modernist öğretilerde sabit noktadır. Modernizm bu halde, her tür öğretiye dayanak olacak olan bir epistemolojik ve tarihsel bilinç zeminidir.

Kısacası modern bilimin temel amacı Weber’in tabiriyle dünyayı büyülü bir yer olmaktan çıkatmaktı diyebiliz..

“Aydınlanma dönemi olarak nitelendirilen süreç, Avrupa kültürünün 18. yüzyılda kaydettiği dönüşümleri genel bir oluşum projesi olarak tanımlayan bir sürecin adıdır aynı zamanda..Bütün aydınlanma tanımlamalarındaki ortak vurgu, despotizmin karanlığından rasyonel bilginin aydınlığına geçiştir.. Aydınlanma, aydınlatma gereklılıgını de beraberinde taşıyan bir süreç oldu daima.. Eski Rejim, değişmez bir dünya algılamakta, egemenliğin kaynağını da Tanrıda görmektedir. Kader, her şeye egemendir. Birey yoktur, cemaat vardır. İnsanlar, ancak doğumdan mensup oldukları cemaatin içinde varlık ve kimlik kazanabilirler. Bu düzende bilim de yoktur, çünkü evrenin sırları Tanrı tarafından, onun seçtiği bazı kişilere ifşa edilmektedir,o zaman bilgi ancak, bu kişilerin yazdıklarını okuyarak edinilebilir. Aydınlanmanın en büyük özelliklerinden biri de,dinin dogmalarını reddederek, her şeyi doğa parantezine almasıdır.. Yani doğal hukuk, doğanın yasaları, doğal düzen, doğanın egemenliği, doğal haklar, doğal ekonomi, doğa durumu gibi.. Aydınlanma, dünyanın düzenli, anlaşılabilir ve akla uygun olduğuna inanır. Hiçbir sihirsel, efsanevi veya gizemli yanı olmayan dünyanın sırları da yoktur, sadece insanın henüz bilemediği, bulamadığı, ama bileceği ve bulacağı yasaları vardır”.

Pozıtıf bilimlerin temel düşünce referansı olması ve aklın kutsanması zamanla bılginin birey üzerinde seküler bir otoriteye dönüşmesinin zeminini besleyen mihenk taşı olacaktır.. Ruhban sınıfının yerini bir nevi “seküler rahipler” dolduracaktır.. Kilisenin ve ona bağlı olan üniversitenin dışında alternatif ve görece bağımsız bilgi odaklarının oluşması aydınlanmanın en büyük kazanımı olarak görülsede, zamanla her söylem kendi bilgi cemaatini ve kurumlaşmasını yaratacaktır.. Her paradigma, mutlaklaştırılan avrupa merkezci evrensel(!) düşünce referanslarının imbiğinden ve onayından geçerek ancak meşru bir kimlik kazanabilirdi. Modern batılının gözü (bakışı) çağın ufkuydu.. Sömürgeci politikalar,emperyalist kıyımlar bile modern dünyanın geri kalmış barbar ulusların(!) üretim güçlerini geliştirmesi şeklinde teorize etmek, “araçsal aklın” ilerlemeci tarih rotası adına gerekli gördüğü ve meşruluk kazandırdığı sicili bozuk siyaset(marksist ekonomi) diline ivme kattı.. Her karşı çıkış, aydınlanma mantıgının verili dili ve ufku içinde eriyerek, farklı ıktidar lehçelerine evrilmenin kaçınılmaz yazgısını paylaştı..Aydınlanmanın belirleyici düşünce dizgeleri olan; Endüstriyel üretimin zorunluluğu, Siyasal erkin zaptedılmesi, Temsili demokrasi, Aşamalı toplumsal gelişim, Eşitlık,İnsan dogasının hümanist yorumu, tarihin sürekli ileriye doğru evrildiği miti az çok tüm karşı çıkışların özünü belirleyen aşılması zor ve her seferinde toslanan bir tarihi bariyere dönüştü..

Aydınlanmanın haşarı çocuklarının (Marx, Nietzche,Foucault, Freud,Bakunin vb..) aydınlanma dliyle verili tarihe ve topluma yönelik geliştirdikleri itirazların “uygar dünyanın” göreceli hoşnutsuzlukları olarak görülmesinin altında yatan neden belkide, ortak örülmüş bu zihniyet dünyasının aşılmazlığına duyulan sarsılmaz inançtı..

Modern Çıkmazlar ve Eleştirel Söylemler:

Günümüz dünyası; toptan kurtuluş projelerinin terkedildiği, farklı kültürel,etnik,cinsel ve grup kimliklerinin kendini yeniden inşa ederek kamusal alanda yanyana boy gösterdikleri ancak birbirlerinin içinde erimeden (özerk) organize oldukları, postmodern bir siyasal yönelişin içinden tüm muhalif renklerin aynı anda aktığı bir eşiği imliyor..

Anti-hiyeraşik,anti-otoriter, öncü güçlerin ve liderlerin varlığını dıştalayan dolayımsız örgütlenme modellerine tanık olduğumuz bir süreç işliyor artık..Postmodern siyaset genel çerçevede “Büyük anlatılara”, “Büyük projelere”, “Büyük ilkelere” itirazdır ve bunların olanaksızlığı iddiasıdır.” Politik düzlemde Makro siyaset modeli Mikro siyaset anlayışıyla, Majör olan Minör olan ile yer değiştirir. Belirsizliğin, kesinsizliğin ve olumsallığın bastirildiği, yoksayildığı, gözardı edildiği zihniyet biçimine itiraz eden postmodern düsünce, etik ve siyasaya ilişkin olarak bunları yeniden devreye sokan bir düsünüş biçimi temellendirmeye yönelir. Postmodern söylemde artık önemli olan daha döğru bilginin araştırılması değil, bizzat doğruluk kategorisinin yerinden edilmesi ve işleyiş mekanizmalarının deşifrasyonu sözkonusudur.Böylece yeni doğruların oluşturulmasından daha çok(bu da yapılmakla birlikte) doğruların çoğullaştırılması hedeflenir. Genel ahlaksal anlayışlar ve ilkeler, modenitede doruğuna çıkan akılcı argümantasyon yapıları artık geçerliliğını yitirmiştir ya da en azından eski geçerliliğini sürdüremeyecek bir konuma gelmiştir.

Postmodern siyaseti karakterize eden temel unsurlardan biride, toplumsal sorunları önem derecesine göre hiyeraşize eden ve belli siyasal özne veya öznelere merkezi rol biçen total söylemlerin reddi olmasıdır..Bu siyasal tahayyülde,işçi sınıfı artık radikal siyasal öznelliğin kendisi yoluyla tanımlandığı merkezi kategori değildir. Dahası çağdaş siyasal mücadeleler artık kapitalizme karşı mücadele ile belirlenmiyor, yeni tahakküm alanlarına işaret edip yeni uzlaşmaz karşıtlık arenalarının (ırkçılık, cinsiyet ayrımcılığı, ekolojik tahribat, özelleştirme, işyerindeki gözetim, bürokratikleşme, vs.) altını çiziyorlar, özetle bu yeni toplumsal hareketler, marksist paradigmanın sandığı gibi sırf ekonomik sömürüye karşı değil, her şeyden önce tahakküme karşı savaşımlardır.

1970’lerden itibaren modernlik eleştirilirken, başat söylem “farklılığın”, eşitlikten daha önemli olduğunun vurgulanması oldu. Altı iyice oyulan cazibesini yitiren evrensel eşitliğe dayalı özgürlük anlayışının yerini bir nevi “kimlikler savaşı” almaya başladı. Kültürel kimlikler, cinsel kimlikler, etnik kimlikler, siyasetin önde gelen temaları oldular. Tikellik evrenselliğin önüne geçti. Kimi yerde çokkültürlülük, kimi yerde kozmopolitizme karşı mücadele, kimi yerde ise yabancı düşmanlığı veya benmerkezli bir kültürel-etnik duruş biçiminde tezahür eden tikellik, evrensel eşitlikçiliğin karşısına hemen her yerde kültürel kimliğin üstünlüğü fikrini öne çıkardı. Kimlik politikaları, yeni dönemin siyasal çekim merkezi olmaya başladılar. Ayrıca son zamanlara damgasına vuran küreselleşme-karşıtı hareketi, aydınlanmanın akılcı ve ahlaki üstanlatılarına karşı pratik ve radikal bir meydan okuma olarak değerlendirmek mümkün.. Bu küresel yoksullar ve ötelenenler hareketi, klasik sol örgütlenme -eylem çizgisinden oldukça uzak bir görüntü sergilemekte. Açık bir yörünge yada siyasal bir programa sahip olmayan hareket, çoğul kimliklerin birlikte dokuduğu , “başka bir dünya mümkün” ün açık uçlu radikal siyaset sunumudur.. Peki ne olduda devrimler çağının en su geçirmez yönelimi olan marksizm, alternatif odak olmanın siyasal cazibesini yitirdi sorusu, küreselleşme karşıtı hareketin örgütlenme modelinde ve taleplerınde cevabını kısmen buldu diye düşünüyorum.. Dogu Bloğu olarak adlandırılan ülkelerdeki devletçi sosyalist yapıların çöküşünün kitlelerın umutlarının çöküşünü hızlandırması, marksizmin modernitenin ilerlemeci, hümanist, ekonomik merkezli,özcü siyasal nosyonlarının sadık bir evladı olarak kalma ısrarı, anarşizmin lehine işleyen parametreler oldu.. Post-marksistlerin, toplumsal donukluğa cevap olma gayretiyle marksizmi her teorik kriz dönemlerinde yeniden tanımlama girişimleri marksizmi, anarşizme biraz daha yakınlaştırmaya yaradı sadece.. Modern sol insanı merkeze alan, onun ihtiyaçlarını birinci öncelik olarak gören, insanın emeğin toplumsal örgütlenmesiyle doğayı dönüştürmesi sonucu göreli bir refah elde etmesini amaç edinen ve tüm bunları akıl dışı olan kapitalizmden daha iyi yapma iddiasında bulunan bir siyasal tahayyüldür.. Emeğin ve üretimin kutsandığı, her türlü iktidar ilişkisinin kökenlerinin sınıfsal eşitsizliklerde arandığı, insanın emeği özgürleştirmeden özgür olmasının imkansız oldugunu hatta insanın kendisini gerçekleştirmesinin ve insan olmasının doğayı dönüştürmesinden geçtiği tezleri temelinde varlık oluşturan marksist solun, çağın kemirici problematikleri altında ezildiğini söylemek mümkün..Neo marksist Adorno, Marks dünyayı dev bir atölyeye dönüştürmek istıyor derken üretimin birey üzerindeki tahakkümüne ve ekolojik yaşam dengesinin marksist özle uyuşmayacak yönlerine dikkat çekmek istiyordu belkide.. Marks için devrim bir üretim tarzından bir başka üretim tarzına geçişti. Ve kapitalizm yaptıkları ile sosyalizmin yolunu açıyordu. Çünkü kapitalizm yarattığı üretimsel devrimle komünist toplumda her kesin yaşamını sürdürmek için çalışma sorununu aşacak bir zemin hazırlıyordu..İnsanın herşeyin ölçüsü, varlıksal merkez, evrimsel düğüm noktası vb.hümanist tanımların, bireyin yeryüzünün efendisi veya tanrısı olma saiklerini kışkırtan ve sonucunda toplumsal ve ekolojik felaketlerle süregelen bir uygarlık tarihinin temel taşlarını döşeyen nosyonlar olmuştur..Özellikle sanayi üretiminin dogayla ve doğal yaşamla olan sorunsallığına cevap üretmeyen bir özgürlük söyleminin veya hareketin kitlesel bir güç olma olasılığı iyice zayıflamış durumda..Gezegenin gittikçe küresel bir çöplüğe dönüşme tehlikesi bütün insan merkezli, hümanist modern argümanların radikal bir şekilde sorgulanmasınıda beraberinde getirdi..”İnsanlık doğaya hükmettikçe, insan öteki insanlara ya da kendi lanetine köle oluyor” diyen marx aynı zamanda kapitalist sanayi gelişimini özgürlük potansiyellerinin çoğalması olarak ta görebiliyordu.

Modern dünya aynı zamanda bir paradokslar dünyasıydı, paradoks ve çelişkilerle dolu bir hayat sürdürmek demekti. Modern olmak, bizlere serüven, güç, coşku, gelişme, kendimizi ve dünyayı dönüştürme olanakları vadeden, ama bir yandan da sahip olduğumuz her şeyi yok etmekle tehdit eden bir ortamda bulmaktır kendimizi. Modern ortamlar ve deneyimler coğrafi ve etnik, sınıfsal ve ulusal, dinsel ve ideolojik sınırların ötesine geçer; modernliğin bu anlamda insanlığı birleştirdiği söylenebilir. Ama paradoksal bir birliktir bu; bölünmüşlüğün birliğidir.Modern hayatın girdabı pek çok kaynaktan beslenegelmiştir; fiziksel bilimlerde gerçekleşen, evrene ve onun içindeki yerimize dair düşüncelerimizi değiştiren büyük keşifler; bilimsel bilgiyi teknolojiye dönüştüren, yeni insan ortamları yaratıp eskilerini yokeden, hayatın tüm temposunu hızlandıran, yeni tekelci iktidar ve sınıf mücadelesi biçimleri yaratan sanayileşme; milyonlarca insanı atalarından kalma doğal çevrelerinden koparıp dünyanın bir başka ucuna yeni hayatlara sürükleyen muazzam demografik alt üst oluşlar; hızlı ve çoğu kez sarsıntılı kentleşme; dinamik bir gelişme içinde birbirinden çok farklı insanları ve toplumları birbirlerine bağlayan, kapsayan kitle iletişim sistemleri; yapı ve işleyiş açısından bürokratik diye tanımlanan, her an güçlerini daha da artırmak için çabalayan ve gitgide güçlenen ulus-devletler; siyasal ve ekonomik alandaki egemenlere karşı direnen, kendi hayatları üzerinde biraz olsun denetim sağlayabilmek için didinen insanların kitlesel toplumsal hareketleri; son olarak, keskin dalgalanmalar içindeki kapitalist dünya pazarı… Yirminci yüzyılda bu girdabı doğuran ve onu sürekli bir oluş halinde yaşatan süreçler, modernleşme tarihinin ayrılmaz ve sürekli bir karşıtlık içinde beslenen olgularının adı oldu..

Max Weber’e göre,modern toplum bir kafes olmakla kalmaz, içindeki insanlar da o kafesin parmaklıklarınca biçimlendirilir.

Modernlik, geçmişten öylesine koparılmış ve habire, öylesine baş döndürücü bir hızla koşuyorki, kök salamıyor; bir günden ertesine ayakta kalabilmekle yetiniyor; başlangıcına dönemiyor ve böylelikle yenilenme gücünü bulamıyor, büyük, geniş manzaralar uçurumlara her an dönüşebiliyor. Modern hayatın en temel gerçeklerinden biri şu ki bugün hepimiz uzun saçlı bebeleriz. Kant’ın beklediği reşit olma eşiğini bir türlü aşamadık..Kişisel ve toplumsal yaşamı bir girdap deneyimi gibi yaşamak, insanın kendini ve dünyasını sürekli bir çözülüş, yenilenme, sıkıntı, kaygı, belirsizlik ve çelişki içinde bulması demektir.Kısaca katı olan her şeyin eriyip havaya karıştığı bir evrenin parçaları olmak.

Öte yandan modern birey olmak, insanın kendini bu girdabın içinde bile bir şekilde evinde hissetmeyi başarması, bu girdabın ritimlerini özümsemesi; bu girdabın akıntıları arasında, mahvedici akışının ortaya çıkmasına izin verdiği gerçeklik, güzellik, özgürlük ve adalet potansiyelleri arasında dolaşmak demektir..

Modernizm baştan çıkarıcı bir dünyayı selamlamaktır aynı zamanda.. İktidar tarafından sürekli kışkırtılan fakat nihai doyumun imkansız olduğu devasa bir gösteri dünyasının edilgen figürleriyiz. İktidarın yeni metası “arzunun karanlık nesnesi”dir..Kadının cinsel ve politik özgürleşmesindeki tuzak, tam da kadınları kadın olduklarına inandırmak oldu. Herkes diğerine kurduğu tuzakla yaşiyor.İktidarın her alana ve söyleme sızan zehiri, arzulayan özneler üretmek temelinde hayat buluyor.

Modern tüketim toplumunu en iyi analiz eden kuramcılardan biri olan Baudrillard’a kulak kabartmakta fayda var..”Cinsel beden günümüzde bir tür yapay yazgıya mahkum edilmiştir. Bu yapay yazgı da trans-seksüelliktir..Hepimiz trasn-seksüeliz; çünkü potansiyel olarak değişebilir biyolojik yaratıklarız. Bununla birlikte, biyolojik bir süreç de değil bu; hepimiz simgesel olarak trans-seksüeliz. Hepimiz bilinemezciyiz ya da sanatın veya cinselliğin travestileriyiz. Ne estetik ne de cinsel bir inancımız var, ama hala bunlara sahip olmayı öğretiyoruz.Aranan şey güzellik ya da cazibe değil artık; görüntü… her kişi kendi görüntüsünü arıyor. Kendi varoluşunu ileri sürmek artık olanaklı olmadığından, ne var olmayı ne de bakılıyor olmayı dert etmeksizin boy göstermekten başka yapılacak bir şey kalmıyor geriye. Varım, buradayım değil, görülüyorum, bir imajım, bak bana, bak! Narsizm bile değil bu; sığ bir dışadönüklük, herkesin kendi görünüşünün menajeri haline geldiği bir tür reklamcı saflığı.” Dünya çılgın bir seyir aldığına göre biz de bu dünyaya ilişkin çılgın bir bakış açısı edinmeliyiz artık. Özgürlüğün tüketim standartlarıyla ölçüldüğü, eşitlikten hukuk önündeki eşit savunma haklarının anlaşıldıgı ve bireysel varoluşun iktidarca empoze edilen ve tüketilen hijyenik alt- kültürlerin temsili olduğu bir çağın radikal bir sorgulanışı, bu boğuntu veya laberintten çıkış kapıları yaratabilir.. Her şeyin kopya edildiği ve “miş” gibi yapmanın yeterli olduğu bir boğuntunun sarmalındayız.. “Artık yalnızca orji ve özgürleşme simülasyonu yapmak, hızlanarak aynı yönde gidiyormuş gibi görünmek geliyor elimizden; oysa gerçekte boşlukta hızlanıyoruz, çünkü özgürleşmenin tüm hedeflerini çoktan ardımızda bıraktık.Özgür kalan şeyler sonu gelmez biçimde birbirinin yerine geçmeye ve böylelikle gitgide artan belirsizliğe ve şüphelilik ilkesine mahkumdurlar. Artık hiçbir şey, Tanrı bile sona ererek ya da ölümle yok olmuyor; hızla çoğalarak, sirayet ederek, doygunluk ve şeffaflık yoluyla, bitkinlik ve kökü kazınma yoluyla, simülasyon salgını yoluyla yok oluyor. Bu artık bir ölümcül yok olma biçimi değil, fraktal bir dağılma biçimidir.” (fraktal: Kar tanesi gibi parçalandıkça benzer motifler sergileyen doğal nesnelere verilen ad)

Gerçekten yansıyan bir şey yok artık,değerler alanında devrim yok; değerler birbirine dolanıp kendi üzerlerine katlanıyor. Modernliğin görkemli ilerleyişi tüm değerlerde hayal ettiğimiz değişime yol açmadı; değerlerin birbirine dolanıp kendi üzerlerine katlanmasına yol açtı ki, bunun sonucu bizim için tam bir kafa karışıklığı oldu. Cinsel, politik ya da estetik alanda belirleyici bir ilkeyi kavramamız artık olanaksızdır. Sanat da modern zamanların estetik ütopyası uyarınca kendini aşıp, ideal yaşam biçimi haline gelmeyi başaramadı. Sanat kendini aşkın bir ideallik haline getiremedi ve gündelik yaşamın genel estetikleştirilmesi içinde dağıldı, görüntülerin katıksız dolaşımı uğruna sıradanlığın trans-estetiği içinde yok oldu… Sanatın her yerde çoğaldığını görüyoruz. Sanat üzerine söylem ise daha da hızlı çoğalmaktadır. Ama sanatın ruhu yok oldu.

Ticaretin maddi kurallarının bile değiştiği bir süreci yaşıyoruz, reklamlar, medya ve görüntüler aracılığıyla her şey bir gösterge sanayisine dönüşmüş durumda. En marjinal en sıradan veya en müstehcen şey bile estetikleşiyor, kültürelleşiyor. Her şey söyleniyor, her şey ifade ediliyor, her şey bir gösterge gücüne ya da tavrına bürünüyor.”Marksist düşünce özne/nesne, birey/toplum gibi karşıtlıkların komünist toplumda aşılacağını öne sürmekteydi. “Post-modern” tüketim toplumu olumsuz anlamda bu karşıtlıkları kendi içinde “çözdü”. Artık nesne karşısında bir mesafe, eleştirel bir gerilim taşımayan, ruhuyla ve bedeniyle bir tüketim makinasına dönüşen özne, standardize edilmiş tüketim nesnelerinden oluşan dünyayla uyum içine girmiştir.”Ötekinin kökünü kazımak için girişilmiş olan her şey ötekinin yok edilemezliğini, yani ötekiliğin sürüp giden kaçınılmazlığını kanıtlıyor..”Yadsınan tüm ötekilik hayaleti kendi kendini yıkan bir süreç olarak diriliyor. Bu da kötülüğün şeffaflığıdır” İnsanlığı birleştirme amacı, farklılığı birleştirme amacı, her yerde açmazdadır ve bu açmaz, tamda modern evrensellik kavramının açmazıdır.Tüm diğer kültürlerin bozulmasıyla ve üşüşmesiyle örtüşen eklektik kültürümüzde kabul edilmeyecek hiçbir şey yok artık ve her kültürel koda sınırsız bir hoşgürü var..”Her şeyi toptan reddetmenin alerjik çekiciliği, yavaşça zehirleme, yavaşça aşırı besleme, hoşgörü, güçbirliği ve anlaşma şantajı”, trendi yüksek değerler olarak karşımıza çıkıyor..”İş artık eylem değil bir işlemdir. Tüketim artık sadece mallardan bir haz alma değil; bir haz aldırma, gösterge-nesnelerin diferansiyel dizilişi model alınarak belirlenmiş endeksli bir işlemdir. İletişim konuşmak değil, konuşturmak; enformasyon bilmek değil, bildirmektir.”

Hayal etmek bile gerekmiyor bugün.Durumumuz gölgesini yitirmiş adama benziyor..

Artık büyümüyor, ur halini alıyoruz… Hiçbir belirgin hedefe göre kendini düzenlemeden büyümeyi sürdüren bir toplumdayız.Bizden kaçan bir şey var ve biz de geri dönüşsüz bir sürecin parçası olarak kendimizden kaçıyoruz. Kendimizi kaybediyoruz; dönüşü olmayan bir noktadan, şeylerin çelişkilerinin sona erdiği bir noktadan geçtik ve süreçlerin tersine çevrilemediği ve anlam da taşımadığı bir çelişkisizlik, zıvanadan çıkma, kendinden geçme ve şaşkınlık evrenine sağsalim girdik.

Çağdaş devrim belirsizliğin devrimi olacaktır belkide…

Ramazan Kaya

http://necayev.blogspot.com/

Retomando el post de hace unos días sobre María Zambrano: “Una cultura depende de la calidad de sus dioses.”

Mención especial a la bella letra de la canción. Este hombre ha superado a Andy Warhol, es absolutamente imposible saber si va en serio o no. Cada vez que veo algo así pienso: “ojalá pudiera verlo Baudrillard”. Sin embargo, ante semejante creación, creo que es mejor callar; hasta Baudrillard se quedaría corto, esto trasciende el simulacro.

Decir Houellebecq es decir sarpullidos, mordeduras, arañazos y bondad, sobretodo bondad. Decir Houellebecq es decir posibilidad de naufragio, posibilidad de aislarse en una isla, de encontrar puntos de fuga, de traicionarse a uno mismo y devenir agenciamiento. Nunca debe entenderse traición con el hecho hacer trampas. la traición es de una naturaleza más ligera y bondadosa ya que implica simplemente quitarle la “d” a la palabra y significado “tradición”. Eso es romper con lo prestablecido.

La posibilidad de un desierto es la traición. Baudrillard alcanzó un alto grado de maestría en este campo ya que su doctrina se contradecía constantemente y creaba terrenos áridos e inclasificables. ¡Bendito arte del desdecirse con una sonrisa!. Solo los nómadas pueden cruzar desiertos y a pesar de esto lo hacen tartamudeando, la fragilidad en el desierto es la categoría predominante. Decir Houellebecq es decir “spleen” y “flaneur” y además es decir bondad, es decir importancia de camino y no de meta.

Desiertos, traición, bondad y posibilidad de una isla. Arrabal o Beckett ya lo entendieron, incluso Alfred Jarry, o Artaud. De vez en cuando uno se imagina a Estragón, gritándole a Descartes tan fuerte al oído que éste solo puede llegar a reproducir el “sufro cual cerdo luego existo”. Buscamos personajes aforísticos, ditirambicos, ágiles y frágiles. Se buscan danzadores de desiertos. Estóicos, náufragos, posesos, esquizófrenicos. ¿Pueden los medios educativos llevarnos a ser algo similar a estas naturalezas? ¿O solo nos permite categorizarlas para producir siempre la repetición de un mismo discurso? El delirio está servido, buen provecho y piérdanse, quizásde este modo no les importe no llegar a ningún lugar.

El imposible Walter Benjamin, ejemplo de un pensamiento transeunte:

Jean Baudrillard
The Vital Illusion
Area: Rhetorical and Critical Theory
Chapter 1: The Final Solution: Cloning beyond the Human and Inhuman
•    Cancer cells forget to die—forget how to die
•    Only by obtaining the power to die, that we live
o    We’re now eclipsing this with cloning
•    Freud’s death drive: nostalgia for a state before appearance of individuality and sexual differentation—state before were mortal and distinct from one another
•    First, sex was liberated from reproduction, now reproduction is liberated from sex
o    Sex is becoming a useless function
•    Death, once a vital function, could become a luxury
o    When death is eliminated, the luxury of dying increases: cyberdeath
•    Durable and contradictory movement: humankind tries to build itself a deathless alterego and at the same time to perfect natural selection through artificial selection
o    Puts an end to natural selection
•    “The specter that haunts genetic manipulation is the genetic idea, a perfect model obtained through the elimination of all negative traits”
•    Behind the Rights of Man are the prerogatives of an endangered species
•    The loss of the human is serious, but the loss of the inhuman is just as serious
•    In process of erasing the distinction between human and inhuman by reconciling them
•    Clone overthrowing the father (not the sleep with the mother) but to regain status as the original
•    Life is preserved as long as it is has exchange value
15-6: “If we discover that not everything can be cloned, simulated, programmed, genetically and neurologically managed, then whatever survives could truly be called ‘human’: some inalienable and indesctructible human quality could finally be identified.”
22: “Once the human is no longer defined in terms of transcendence and liberty, but in terms of functions and of biological equilibrium, the definition of the human itself begins to fade, along with that of humanism.”
Chapter 2: The Millennium, or The Suspense of the Year 2000
•    Cleansing is the prime activity of this fin-de-siecle
o    Turning away from history ‘in progress’
o    Nothing’s been resolved, plunging into a regressive history
•    Time is counted by subtraction—starting → end
•    Fanatical memorization: commemorations, rehabilitations, cultural museification
o    Making the past itself into a clone
o    Instead of first existing, works of art go straight into a museum
•    Makes of excess (ecstasy of the body: obesity—fatter than fat; ecstasy of information: simulation—truer than true)
•    But is a ghost history, a spectral history, still a history?
•    If Foucault can analyze power it’s because power no longer has a definition that can properly be called political
51: “That the system of information has been substituted for that of history and is starting to produce events in the same way that Capital is starting to produce Work.  Just as labor, under these circumstances, no longer has any significance of its own, the event produced by information has ho historical meaning of its own.  This is the point where we enter the transhistorical or transpolitical—that is to say, the sphere where events do not really take place precisely because they are produced and broadcast ‘in real time,’ where they have no meaning because they can have all possible meanings.”
Chapter 3: The Murder of the Real
•    No corpse, no victim
•    The Real is disappearing because there is too much of it
o    Excess brings end
•    Illusion is the general rule of the universe; reality is but an exception
65: “This short circuit and instantaneity of all things in global information we call ‘real time.”  Real time can be seen as a Perfect Crime perpetrated against time itself: for with the ubiquity and instant availability of the totality of information, time reaches its point of perfection, which is also its vanishing point.  Because of course a perfect time has no memory and no future.”
82: “Either we think of technology as the exterminator of Being, the exterminator of the secret, of seduction and appearances, or we imagine that technology, by the way of an ironic reversibility, might be an immense detour toward the radical illusion of the world.”

Estamos numa crise. Não, não estou falando da crise financeira e os ricaços da Wallstreet perdendo milhões de dólares. (Ou vários americanos perdendo empregos e casas). Estou falando de outra crise. Uma crise tão importante o quanto. Uma crise de informação.

Como estamos numa crise de informação? Você me pergunta. Afinal, ligamos a T.V e podemos nos informar com o que está acontecendo em Congo, Paquistão, Bolívia, China…O mundo está, quase literalmente, nas pontas dos nossos dedos. Mesmo se não for com a T.V é com revistas e jornais. Somos submergidos com tanta informação que não conseguimos absorve-las completamente, e se conseguimos, não são todas. Há uma equação que devemos fazer sempre, entre profundidade e quantidade. Ou você vê o que acontece no Oriente Médio (e certas partes da África árabe e sul da Ásia) com profundidade mas perde o que acontece na África, ou vê o que acontece em todos os lugares (usando uma tremenda energia) mas sem muita profundidade.

Porém, com tanta informação, a nossa crise não é só sobre o fim da profundidade. Mas da “verdade”. As informações vem de várias fontes, mas como acreditar nelas? Como não acreditar nelas? É também uma pergunta. O que para mim é um grande problema é a primeira questão. Muitas pessoas acreditam no que lêem, ou vêem, sem nenhuma desconfiança “por que está na Globo deve ser verdade”.

“Ver é crer”, isso poderia ser verdade antigamente, quando não existia t.v ou fotografia, mas hoje ver não é crer. E em algumas áreas nós sabemos disso. Eu sei, por exemplo, que não existem elfos, por mais que tenha os visto no Senhor dos Anéis. Mas em outras áreas nós ignoramos o fato que hoje nossa visão pode ser manipulada. Os casos de fotos manipuladas são inúmeros; para ninguém dizer que faltou argumento aqui estão alguns exemplos:

Todos os dias somos bombardeados com uma visão da realidade irreal, ou como Baudrillard diria, hiperreal. De produtos de limpeza que claramente não deixam camisetas tão brancas como nos comerciais à modelos sem poros. A nossa realidade é uma eterna simulação de uma realidade perfeita, de uma realidade que queríamos ter, de um modelo de realidade. O que vemos hoje nas revistas de moda ou nas edições de programas eleitorais (vagamente citando o incidente do Lula editando seu discurso na ONU. No vídeo ele fala e as pessoas aplaudem de pé, na realidade o aplauso foi para outra coisa) não é uma coisa surreal à la Kafka, mas uma hiperrealidade (uma realidade melhor que a própria realidade).

A informação que recebemos é tendenciosa, e não é só da mídia que falo, aí entra também professores, pais, amigos. Uma coisa é dizer sua opinião, e eu sou totalmente a favor disso (quando converso com meus amigos espero que eles sejam tendenciosos, que os petistas dizem que o Brasil melhorou com o PT e que os não-petistas que o PT é corrupto), mas é diferente quando se fala a sua opinião como se estivesse dando uma notícia, ou uma informação. A crise de informação começa quando um professor de história omite o que quer (às vezes sem querer), quando os pais colocam nos filhos seus preconceitos (fingindo dar informação sobre o mundo), quando as revistas dizem dar informação ao invés de falar que está dando uma opinião, quando -de uma forma mais indireta- os comerciais nos informam que nós temos que ser de tal jeito.

Temos que ser um pouco mais desconfiados, críticos. Como os fanáticos religiosos acreditam fielmente no que a Bíblia, ou Corão, diz, nós estamos acreditando fielmente no que um jornal, ou revista, diz. Não estamos apenas acreditando nelas no sentido de informação jornalistica, mas sobre informação de nós mesmos. Por que a Capricho diz que eu tenho que me vestir do jeito (como eles mesmo escrevem) “certo”, isso é, de acordo com uma moda que muda a cada mês, eu tenho que me vestir. Não. Essa informação está tristemente errada. Ninguém é obrigado a seguir uma norma, um padrão, de roupa, salvo aqueles que são nudistas, ninguém é obrigado a ver sua genitália também.

A informação que recebemos de alguns “colegas” também estão erradas. Informação de que somos “tal” coisa; gay, feio, gordo, burro, não podemos acreditar que somos a coisa que algumas pessoas falam que somos. A mesma coisa é informações de que temos que beber, ou fumar, ou transar com x pessoas, para sermos “populares” ou sei-lá-o-que. A turma que entraríamos seguindo tais informações idiotas seria uma turma idiota. Essa informação só é verdadeira com um certo tipo de pessoa.

A crise de informação não é o tanto de informação errada que recebemos (pois isso sempre houve, é só pensar na época da inquisição, ou caça as bruxas), mas o quanto acreditamos nelas. Será que estamos anestesiados de qualquer dúvida, de qualquer pensamento crítico? Será que não percebemos que no mundo de hoje ver não é crer? Eu acho que sim.

Ou será que o problema está no discurso? Estamos citando opiniões como se citando fatos? Ao meu ver, sim também. Quando alguém diz “vamos chamar as coisas pelo nome certo: ela é uma ‘puta’”, a pessoa está achando que “chamar as coisas pelo nome certo” é “chamar as coisas como eu acho que elas são”. E o mais importante nisso é que a pessoa não está aberta à uma nova perspectiva, além de estar passando uma informação no mínimo distorcida, se não falsa.

Para estar acima dessa crise temos que 1) ser mais críticos e desconfiados, e 2) dar nossas opiniões como opiniões, não como fatos quase lógicos.

Mas como esse texto também é uma opinião, qualquer um pode me provar que estou errada, na verdade eu ficaria feliz de saber que o mundo não é assim como estou vendo.

~se gostou desse texto vai gostar do: Neil Postman, escreveu vários livros sobre cultura, mídia, e educação. Jean Baudrillard, filósofo francês que escreveu sobre consumismo, realidade e mídia, e S.I. Hayakawa e Alan R. Hayakawa que escreveram sobre semântica, cultura e mídia.

“Ahí está la obscenidad: en que no haya nada que ver. No es sexual sino real. El espectador no se agacha por curiosidad sexual, sino para comprobar la textura de la piel, la textura infinita de lo real. Es posible que en la actualidad sea éste nuestro auténtico acto sexual: comprobar hasta el vértigo la inútil objetividad de las cosas.

En muchos casos, nuestra imaginería erótica y pornográfica, toda esa manoplia de senos, nalgas y sexos, no tiene más sentido que éste: expresar la inútil objetividad de las cosas. La desnudez sólo sirve como intento desesperado para subrayar la existencia de algo. El culo no es más que el efecto especial. Lo sexual no es más que un ritual de la transparencia. Antes había que esconderlo, hoy en cambio sirve para esconder la raquítica realidad, y también para participar, claro está, de esta pasión desencarnada.

¿De dónde proceden entonces la fascinación de tales imágenes? Evidentemente, no de la seducción (que es un desafío a esta pornografía, a esta objetividad inútil de las cosas). Ni siquiera las miramos, a decir verdad. Para que exista mirada, es preciso que un objeto se vele y se desvele, desaparezca a cada instante; por ello la mirada manifiesta una especie de oscilación.”

Baudrillard, J.: El otro por sí mismo, Anagrama, Barcelona, 1988. (p. 27-28)

¿Habrán leído los de Pornotapados a Baudrillard?

Post publicado por: umanoidentificado

It seems as though the whole edifice of consumption rests on the individual’s free search for pleasure. Advertising and marketing would have the consumer believe in the possibility of fulfilling every need and desire, assembly lined designed to the individual. Business gurus tout the values of diversity and the broad range of options available to satisfy every need. Choices created by the detailed study of consumer psychology. Studies capable of identifying and creating those choices not even the consumers new they had. We choose between extra chunky, extra smooth, extra thin, and extra thick. Statistcs are compiled to discover the consumers pleasure and then, in a slight of hand, markets the profitable general as if to the singular.

This type of diversity is in reality misdirection. It is in fact a starkly limiting range of objects that are available through a starkly limiting amount of venues and distributors. The variety of colors, frames, and increasingly more and better accessories, wider and better interiors do not constitute a real choice when a truly different car is not allowed into the market. Electric cars, diesel cars, hydrogen cars. The reoccurrence of new models is a diversion from the possibilities of alternative cars or alternative forms of transportation. Less profitable alternatives are either unimagined or ignored.

When a value system is derived from the economy, business turns itself into metaphysics. It justifies its technique and its production by deriving its morals from the necessity of profit. No longer taking a transcendent system of values from religion, which has the ability to self justify life without recourse to a system of numerical gain, morals take their cue from business, which is very bad morality. Murray Bookchin would characterize it as grow or die.

The economic metaphor infiltrates every thing. Money, the base equalizer between unequal things, penetrates all thought. And as a result it is the basis of language. What we hold true is converted into the logic of capital.

Business values have in part been determined and influenced by the avante garde. Diversity, pluralism, schizophrenia, permanent revolution, rebellion, radicality, counterculture, self empowerment, the elemination of struture, senuality, these are the catch words of postmodernity. The decadence of counterculter that once constituted its rebellion from the status quo and its independence from the given facts is now a simple extravagance to the gargantuous excess and waste of the cooperate monstrosities who control every aspect of what we otherwise see, hear, buy, and eat. Art is incapable of battling its integration. By its thingness, its very objecthood, its sensuality, it appears to be more of the same voice of teachnologically mass marketed images. It tries to rupture the images of mass media but is incapabale of doing so with a media so comfortable with the technique of dislocation and fragmentation.

Any recourse to an image that is polished, fully rendered does not constitute an alternative either (the New Master championed by Donald Kuspit). The consumer society’s images are a balance between fragmentation, the montage, the unfinished and dislocated, while simultaneously the pure focus and full rendering of the photograph. Fragmentation and car body finish.
What constitutes difference is the small negotiations between the hand and finish. The way individuals peaks through objects. Yet such interpretations lend an alternative to art simply by location an alternative there. By finding them and co-creating difference with the artist.

Advertising fives the promise of pleasure while only making good in the act of purchase. Arts promise is change and liberation from the given world. Both promises are illusions and both pleasures are fictional. Both are only partially sensorial, only optical.

It is no wonder that so many artists found (and find) it necessary to interrupt pleaure and beauty and withhold them from the viewer. Where advertising offers a world of pleasure already available, art recognizes the illusion and seeks to render the impossibility of pleasure under the current condition.

Microcosms store astronomical amounts of data. Dormant and unfinished documents. Copies of earlier drafts,. Objects, warehouses of surplus software. Hardware, simulated warehouse of baked goods, fried goods, raw goods. Tiny town storage units. People out numbered by objects, restraining the impulse to give them away. Dormant products, rowed, categorized, stuffed and sitting. For all the noise and movement the world is a still place.

The body wakes and moves out the kinks of rest through the habit of waking and moving and the kinks. Coffee to rouse from dormancy as the inertia of consumption takes over. These objects or bodies move out of having moved. The guns fire out of having fired. The factories make out of having made. The consumer works having worked.

The catastrophic stakes of slowing down increase as the system of consumption increases its strangle hold on the individual. Ever more specialized objects with more and more specific functions. Increased consuming potential in proportion to increased goods and their conditioned obsolescence. Narrowing limits on public behavior. Increased focus on personal ownership. Division, atomization. Increased institutionalization of every aspect of life mediated by more complicated objects. Technological problems are solved with more advanced technology. Systems of management become more invisible, transparent, as power hides beneath a surface play of images. Hiding mass manipulation and criminal injustice in the third world. Torture, abuse, environmental destruction.

Inertia takes over with the rousing of an object or a body from its dormancy. In a simulated and unreal world that scatters and disorients from a conception of time, that blinds one from a context in the simulation of perpetual now and the perpetual availability of goods, images, pleasure. A simulated world that atomized individuals into private corners and into anonymous collectives, and then continues to reproduce these conditions. Dislocation takes an appearance of fact. Consumers learn to value the conditions of pleasant slavery. This a world of pleasant echoes that deny the presence of the originating sounds. Inertia reigns supreme as the new condition of faceless, ubiquitous power, and whose subjects reproduce as the real, and not as the memory of movement.

Niezwykle uwodzicielski rozdział pewnej pracy dyplomowej…

Siła uwodzenia realizująca się w ikonografii zostaje skoncentrowana w jednym z najpopularniejszych i najbardziej eklektycznych stylowo pubów we Wrocławiu- w Maňana Pub. Postać kobiety uwodzącej determinuje to wnętrze. Część wystroju, duże fotografie na ścianach, jest zmienna, jednak jej motyw przewodni jest zawsze zachowany. Komponuje się ona tematycznie z wnętrzem, które niejako stanowi dedykacje malarzowi znanemu z swojej obsesyjnej, artystycznej miłości do piękna kobiet-Gustawowi Klimtowi.

Jedną z możliwych egzemplifikacji fenomenu motywu kobiety w ikonografii pubów jest odpowiedz na pytanie: co taka ikonografia komunikuje?

Reasumując to, co zostało wyżej powiedziane na temat komunikacyjnej funkcji sztuki, jej aktywnej relacji z odbiorcą, który indywidualnie ten komunikat dekoduje, specyfiki egzystencji zabawy niemal zawsze związanej z alkoholem, i zestawiając to z teorią Jeana Baudrillarda można wysunąć hipotezę, że kobiety przedstawione w ikonografii uwodzą. Mówiąc inaczej, ikonografia z motywem kobiety wysyła komunikat o podtekście seksualnym, który w kontekście pubu jest w ten sposób interpretowany.

Przy argumentacji tej hipotezy należy przybliżyć zarówno słowa Baudrillarda, jak i przedstawić konkretne przykłady z wybranych wrocławskich pubów. Niniejszy rozdział jest poświęcony tym zagadnieniom.

Baudrillard o uwodzeniu

To, co jest znamienne w teorii francuskiego socjologa i filozofa kultury to jego asocjacja uwodzenia z grą i wyzwaniem, która od razu narzuca analogię ze specyfiką kultury symbolicznej. Uwodzenie także posługuje się znakiem, symboliką, którą podlega dekodowaniu. Baudrillard podkreśla, iż:

Uwodzenie posiada immanentną zdolność pozbawiania rzeczy ich prawdy i włączania jej w grę, w grę czystych pozorów i obracania w niwecz wszelkich systemów władzy i sensu: zdolność przenicowania pozorów, igrania ciałem jako pozorem, a nie otchłannym pożądaniem-pozory wszak można przenicować- i w tej właśnie płaszczyźnie okazuje się, że systemy są kruche i wrażliwe, i że sens poddaje się tylko zauroczeniu.[1]

Przestrzeń, w której funkcjonuje uwodzenie nie jest przestrzenią pożądania, ale właśnie obszarem gry i wyzwań. Według Baudrillarda uwodzenie jest właśnie panowaniem nad przestrzenią symboliczną. Co więcej, uwodzenie działa inteligentnie, prawie samorzutnie, z oślepiającą oczywistością, nie szukając dowodów i usprawiedliwień dla siebie ponieważ objawia się automatycznie. Nie ma tutaj miejsca na anatomię, psychologię, prawdę bo wszystkie znaki są odwracalne. Kontynuując, o sile uwodzenia stanowi jego zdolność do przekształcania we władzę wszystkich znaków.[2]

Reasumując, według teorii Baudrillarda, uwodzenie nie należy do porządku naturalnego ani nie pochodzi ze świata sił. Uwodzenie jest wykreowane przez świat sztuczny, i wywodzi się ze świata rytuałów i znaków. Od zawsze ciążyło nad nim niezatarte piętno losu, i konotowało się z czarami, czarną magią, sztuką zaklinania znaków, oraz epatowaniem ich złowróżbnego sensu. Na tej płaszczyźnie uwodzenie przenika się z kobiecością. Baudrillard mówi, iż to właśnie „nieoczekiwana przewrotność kobiety od zawsze prześladowała mężczyznę. Uwodzenie i kobiecość to nieuchronny rewers seksu, sensu, władzy.”[3]

Uwodzenie jest siłą kobiecości, jest wyzwaniem rzuconym męskości. Jest inwersyjne, naznaczające przestrzeń, w której kobiecość nie jest przeciwieństwem tego, co męskie, ale właśnie tym, co męskość uwodzi. I nie chodzi tutaj o uwodzenie, z którym z historii kojarzy się kobiety w kulturze szminek i koronek, ale o uwodzenie, które staje się ironiczną, alternatywną formą, rozbijającą referencyjność płci. Nie chodzi także o aspekt pożądania, lecz o grę i wyzwanie w przestrzeni znaków.

Ważne jest, by uwodzenia nie ograniczać do schematu: uwodzony, uwodzicielka, goniony, goniąca, który swój finał znajduje w seksualnej rozkoszy. Uwodzenie jest grą niepewności, a grać nie znaczy to samo, co doznawać rozkoszy. Baudrillard definiuje je następująco:

A zatem uwodzić to tyle, co prowadzić grę na figury i znaki-wpadające we własne sidła. Uwodzenie nigdy nie jest wynikiem fizycznego pociągu, zbieżności uczuć czy ekonomii pożądania. Następuje tylko wtedy, gdy wkracza złuda i miesza wyobrażenia, gdy nagły błysk niczym sen zespala to, co niepowiązane albo nieoczekiwanie rozdziela to, co niepodzielne.(…) To gra, która nie ma końca, w którą samorzutnie włączają się znaki, jakby kierowane stałym zmysłem ironii. Być może same chcą zostać uwiedzione, może mają głębsze niż ludzie pragnienie uwodzenia i bycia uwodzonym.[4]

Tak zdefiniowane uwodzenie może znaleźć swoje odwołanie w kontekście pubu, jego specyfice i ikonografii. To, co wybrane poniżej wnętrza pubów przedstawiają, wpisane w atmosferę lokalu rozrywkowego, którym pub niewątpliwie jest, w nakreślonej przestrzeni znaków i gry, może stanowić pewien komunikat.

Akt kobiecy w ikonografii

Z obserwacji wynika, iż to właśnie fotografia stała się ulubionym i najbardziej popularnym motywem ikonografii wrocławskich pubów. Tematyka fotografii została zdominowana przez prezentację postaci kobiety, w szczególności jej aktu. Przykładem może być „Bezsenność”, „Maňana”, „Niebo”, które są jednymi z najmodniejszych pubów wśród tutejszych studentów w ostatnim czasie. Wnętrza tych lokali wręcz skonstruowane są wokół fotografii przedstawiającej kobietę ubraną lub nie, część jej ciała, lub jakieś kobiece akcesoria.

Do analizy i weryfikacji wyżej omówionych tez, wybrałam kilka pubów z centrum Wrocławia. Na początek „Bezsenność”, ponieważ fotografie w tym miejscu wydają się doskonale ilustrować teorię Baudrillarda na temat uwodzenia. Czarno-białe gigantyczne fotografie w dekoracyjnych złotych ramach przedstawiają głównie nogi kobiety ozdobione pończochami i szpilkami-czyli bardzo kobiecymi akcesoriami. Co istotniejsze, twarz bohaterki tych zdjęć pozostaje okryta tajemnicą. W ten sposób uwodzi kobiecość, a nie konkretna kobieta. Tą ikonografię przedstawiają fotografie 3.1., 3.2. oraz 3.3.

Fotografia 3.1. „Bezsenność”

Fotografia 3.2. „Bezsenność”

Fotografia 3.3. „Bezsenność”

Z kolei fotografie 3.4. i 3.5. pochodzą z wystroju „Nieba”. Przedstawiają one potrójne ujęcia dwóch kobiet, prawdopodobnie nie jest to ta sama osoba. Na fotografii 3.4. widać nagą blondynkę, która kuca w pozycji embrionalnej rzucając zalotne lub rozmarzone spojrzenie w kierunku obiektywu. Postać kobiety w naturalnych barwach wyraźnie i zdecydowanie odcina się od białego tła, i pozostawia dużo wolnej przestrzeni wokół siebie. Całość ma wyraz pewnego zaproszenia, lub, używając słów Baudrillarda „wyzwania”.

Z kolei fotografia 3.5. ma nieco inny charakter. Przede wszystkim jest zachowana w kompozycji czarno-białej. Na żadnych z trzech ujęć nie widać twarzy kobiety, jednak z całą pewnością można stwierdzić, że jest to ta sama postać. Kobieta opala się topless leżąc na piasku, i bawiąc się nim. Emfaza na tych zdjęciach położona jest na eksponowanie kobiecych kształtów, zaokrąglonej linii bioder, zarysu piersi mimo że pozostają zasłonięte. Istotna i dająca wyraz całej prezentacji wydaje się też świadoma gra światłocieniem, dająca wrażenie głębi i ciepła. Całość wydaję się być intrygującą grą z widzem, ponieważ naga kobieta pozostaje dla widza incognito. To, co robi, jak układa się na gorącym, morskim piasku jest ważniejsze niż to, kim jest.

Warto dodać, że pub „Niebo” jest miejscem dość alternatywnym, o mało nowoczesnym wnętrzu. Fotografie o tak subtelnym i delikatnym wyrazie niejako wchodzą w konflikt z ciemnym i ciężkim wnętrzem. Być może ten zabieg jest celowy i ma dla tego wnętrza stanowić swoistą przeciwwagę. Może właśnie dlatego nazywa się „Niebo”.

Fotografia 3.4. „Niebo”

Fotografia 3.5. „Niebo”

Akt kobiecy jako aspekt sztuki, lub nawet kultury popularnej jak w wyżej wymienionych przykładach, stanowi pewne wyzywanie interpretacyjne. Marian Rumin jeden ze współczesnych fotografów twierdzi nawet, iż:

Pisanie o akcie jest na podobieństwo fotografowania: kuszące i trudne zarazem. Kuszące pięknem tematu, motywu; trudne, gdyż w figurze ludzkiej zamyka się kwintesencja życia, a tym samym sztuki w jej istocie trwania i bogactwie przemijania. Jak zatem dać sensowny tego wyraz, pamiętając o wielowiekowej tradycji artystycznej, w której akt zajmował istotne miejsce, gdzieś pomiędzy przedmiotowością martwej natury a zjawiskowością ludzkiej nietrwałości. Z dzisiejszej sztuki statyczne piękno aktu gdzieś odeszło wraz z estetyczno - mimetycznym pojmowaniem tworzenia. Jeśli występuje, to przeważnie jako cytat z życia codziennego, zwyczajnego, najczęściej zdegradowanego, jako element uwiarygodniający ekspresję, coraz częściej prywatno - autorskiej wypowiedzi.[5]

Niewątpliwie, magiczna aura aktu kobiecego zostaje skomercjalizowana, spopularyzowana, i ‘wepchnięta’ w struktury ikonografii. Pub wykorzystuje urok kobiecych aktów, ich siłę uwodzenia, kuszenia, intrygowania przez insynuację i symulację, przez grę asocjacji. Adaptując właściwości znaku i jego dekodowania, pub tworzy przestrzeń dla jego interpretacji. W tej specyficznej atmosferze czysto hedonistyczna zabawa i rozrywka spotyka się ze sztuką.

Pop kulturowe ‘pin-up girls’ w pubie

Pin-up girl narodziła się w okresie Art Nouveau na początku XX wieku. Stała się muzą dla Henri de Toulouse- Lautrec, który rysował aktorki z paryskiego kabaretu Moulin Rouge. Z kolei Jules Cheret na swoich słynnych plakatach skojarzył i uwiecznił kobietę z butelką Coca Coli. Także Alfons Mucha i Gustav Klimt w swoich pełnych ornamentów obrazach przedstawiają uwodzicielską, pewną siebie i swoich atrybutów, patrzącą w kierunku widza kobietę.[6] Można więc wnioskować, że ‘pin-up girl’ jest córą słynnej i wielkiej sztuki. Jednak epatowanie krągłościami w fikuśnej, koronkowej bieliźnie, z charakterystycznym makijażem i fryzurą, w uwodzicielskich pozach wszechstronnie stygmatyzuje dopiero kulturę popularną w latach 50.

Wojciech Orliński podaje definicje zjawiska pin-up girls:

Świat pin-up girls był pełen niedomówień, eufemizmów i takiego pokazywania erotyki, by więcej zasugerować, niż rzeczywiście pokazać. Pin-ups - jak sama nazwa wskazuje - to zdjęcia dziewczyn wycinane z magazynów ilustrowanych (lub od razu publikowanych w formie pocztówek czy fotosów), które potem mężczyźni przypinali pinezką do ściany, by sobie umilić ciężkie życie. (…)Zdjęcia pin-up girls nie miały charakteru pornograficznego, choć oczywiście były pełne dyskretnej erotyki. Podczas wojny tygodnik ‘Yank’ - oficjalne czasopismo dla żołnierzy wydawane przez armię - publikował zdjęcia najsłynniejszych gwiazd Hollywood, jak Lauren Bacall, Jane Russell czy Ingrid Bergman. Nie było mowy o pełnej nagości czy - broń Boże - uprawianiu seksu, ale modelki pozujące do tych zdjęć często miały na sobie kostium kąpielowy lub raczej skąpe ubranie, a pozycje były bardzo sugestywne. Po wojnie rynek czasopism z takimi zdjęciami rozkwitał. Oficjalnie udawały magazyny dla miłośników kina, amatorów fotografii artystycznej albo nawet czasopisma dla kobiet (pismo ‘She’ było pismem o kobiecych sprawach, zawierającym np. bogato ilustrowane poradniki o tym, jak zakładać pończochy albo jak kostium kąpielowy). Ich nabywcy mówili jednak na nie ‘cheesecake magazines’, czyli dosłownie ‘czasopisma o sernikach’ - nikt nie wie, skąd się wziął ten eufemizm, badacze w każdym razie wytropili jego najstarsze zastosowanie w druku aż do roku 1934.[7]

Ikoną pin-up girl stała się Betty Page. Jej fotografie, zrobione przez Irvina Klawa, prawie wpadały w stereotypowy kanon fotografii pornograficznej-z tym wyjątkiem, że nie pokazywały nagości. Stanowiły jednak kategorie pornografii fetystycznej, w której dominowały kuszące pozy i staroświecka okrywająca wszystko bielizna. Ten wzór był powielany i w raczej niezmiennej formie pozostał popularny do dzisiaj-także we wrocławskich pubach.

Poniższe fotografie (3.6., 3.7., 3.8., 3.9.) przedstawiają wnętrze „Starej Kanapy”. Ikonografia tego pubu jest zachowana w stylu retro, z antycznymi, starymi meblami, i ciemno-bordowym wnętrzem. Na ścianach znajduje się wiele fotografii „pin-up girls” oprawionych w ramki, w bardzo geometrycznym ułożeniu. Zdjęcia doskonale wtapiają się w tło, nie determinując wnętrza, ale stanowiąc jego subtelne uzupełnienie.

Fotografia 3.6. „Stara Kanapa”

Fotografia 3.7. „Stara Kanapa”

Fotografia 3.8. „Stara Kanapa”

Fotografia 3.9. „Stara Kanapa”

Eklektyzm i uwodzenie w „Mañana” pub

Siła uwodzenia realizująca się w ikonografii zostaje skoncentrowana w jednym z najpopularniejszych i najbardziej eklektycznych stylowo pubów we Wrocławiu- w Maňana Pub. Postać kobiety uwodzącej determinuje to wnętrze. Część wystroju, duże fotografie na ścianach, jest zmienna, jednak jej motyw przewodni jest zawsze zachowany. Komponuje się ona tematycznie z wnętrzem, które niejako stanowi dedykacje malarzowi znanemu z swojej obsesyjnej, artystycznej miłości do piękna kobiet-Gustawowi Klimtowi.

„All art is erotic” („Cała sztuka jest erotyczna” tłum. własne) –wydaje się, że słowa Adolfa Loosa stają się mottem dla tego genialnego secesyjnego artysty[8]. Centralnym motywem jego obrazów staje się po raz pierwszy kobieta i jej piękno. Kobieta Klimta to pewna siebie i niezwykle erotyczna rudowłosa femme fatale. Tym samym artysta łamie pewne tabu wybierając na bohaterkę swoich obrazów nie antyczną piękność Venus tylko jej bardziej „wulgarną” personifikację: Nini. Neret cytuje Renoir, który rozróżnia „(…) Nagą kobietę która wynurza się albo z morza albo z łoża; nazywana jest albo Wenus albo Nini, i nie istnieje dla niej lepsze imię…” (tłum. własne)[9]. Pierwsza staje się muzą dla mas, społecznie admirowaną i akceptowaną, jednak druga długo wywołuje skandal. Klimt wynosi Nini na piedestał. To ona, przesączona secesyjną erotyką, pewnie i pożądliwie spogląda z obrazu na widza. Jej falliczne kształty, nagość, bogata ornamentyka, i głębokie, soczyste kolory, które zgodnie z freudowską teorią oddziaływają na podświadomość, stają się jej znakiem charakterystycznym. Co więcej, kobieta Klimta ma władzę nad mężczyzną. Fascynacja archetypiczną femme fatale, połączeniem śmierci i seksualności- Thanatos i Erosa, manifestuje się w obrazach artysty. Judith I (1901) czy Danae (1907/08), które także znajdują się w ikonografii Manany, są według Berthy Zuckerkandl, typami kobiet porównywalnymi z Gretą Garbo czy Marlene Dietrich długo przed tym, jak zyskały sławę. Dumna i pogardliwa, a przy tym tajemnicza i czarująca, femme fatale rzuca urok na mężczyznę-obserwatora (tłum. własne)[10]. Kobieta staje się niebezpieczna, bo uwodzi, kusi, a przecież niesie ze sobą śmierć. Tak jak Judith I (1901) która wygląda jak ptak gotowy pożreć swoją ulubioną ofiarę –mężczyznę. Pozostaje jednak uwięziona w złotej klatce, z której nie ma ucieczki. W Mananie to przedstawienie zostało powiększone i umieszczone na barze (Fotografia 3.10.)

Klimt nie bał się także pokazać seksualnej ekstazy i rozkoszy kobiet. Wspomniana już Danae (1907/08) przedstawia moment, w którym Zeus w postaci złotego deszczu posiada Danae. W rezultacie tego aktu rodzi się syn, Perseus. Klimt wybrał właśnie moment zapłodnienia pokazując strumień złotego deszczu wymieszanego ze spermą Zeusa która spada pomiędzy ogromne biodra śpiącej piękności. Jest to także pewien rodzaj gwałtu biorąc pod uwagę, że Danae nie jest świadoma całego incydentu.[11] Klimt wykorzystał to jako pretekst dla przedstawienia kobiecej ekstazy-i ta właśnie ekstaza, jej ręcznie malowana replika, znajduje się na głównych drzwiach do Maňany (Fotografia 3.11.)

Ale w tym pubie uwodzą nie tylko kobiety Klimta. Znajdują się tam także kobiece akty, imponujących rozmiarów, z tajemniczą, subtelną aurą, które stanowią pewną kwintesencję sztuki uwodzenia (Fotografie 3.12. oraz 3.13.). Odnaleźć tam można także gigantycznych rozmiarów replikę słynnego obrazu Botticellego Narodziny Wenus (Fotografia 3.14.), co stanowi swoistą prezentację kanonu piękna i kobiecej delikatności.

Reasumując, w Maňana Pub spotykają się wizje kobiecości z antyku, secesji i nowoczesności. Każdy z nich przyciąga wzrok, uwodzi i kusi używając tych samych sygnałów i znaków. Tej samej siły i magii. Ten pub jest jakby poświęcony i dedykowany temu właśnie aspektowi kobiecości i jej seksualności.

Fotografia 3.10. Bar w Mañana Pub

Fotografia 3.11. Drzwi wejściowe do Mañana Pub

Fotografia 3.12. Akt w Mañana Pub

Fotografia 3.13. Akt w Mañana Pub

Fotografia 3.14. „Narodziny Wenus” Botticellego w Mañana Pub

wszystkie fotografie : autorka

ANNA HAPUNIK - kulturoznawca i filolog angielski, mieszka we Wrocławiu, gdzie wcale nie bez narzekania uczy angielskiego. Na uniwersytecie w duńskim Aarhus zajmowała się teorią filmu. Swoimi przygodami przyćmiłaby samą Bridget Jones. Miłośniczka młodej, polskiej literatury - szczególnie tej kobiecej. Okresowa feministka. Obecnie nad uwodzenie we wrocławskich pubach przedkłada życie rodzinne.

La rebeldia por definición es siempre rebeldia sin causa. ¿que es la causa para la rebeldia? Lo mismo que para el terrorismo. Y es que mejor debiese decirse atribución de causa.

la atribución de causa  es un intento de gestión, de “eso” que solo soporta el gesto. El terror es por, entre otras cosas, “no saber que”. Y en la medida que uno “sabe que” podriamos optar por no llamar a eso terrorismo, sino otra cosa (Ni ETA, ni osama, pero si 11-S y alguna explosión). 

 ”¿para donde pateo?, ¿a quien hay que pegarle?.” Terrorismo, rebeldia, son los momentos previos a esas  preguntas.

inatruibuible y contagioso.

- Solo diez dias despues de NY 11-S aparecio en Le Monde un articulo de Baudrillard que considero unos de los articulos más lucidos para pensar el terrorismo. 

- Stockhausen merece otro post.

Adam Elkus

I have been planning to re-read Baudrillard’s Simulacra and Simulations (a key part of my Quantum Library), so I perked up when Struggles With Philosophy analyzed the debates as a form of hyperreality:

Can the Presidential Debates be called debates? The key to understanding a hyperreal society, in the Baudrillard sense, is to trace how that what we called the ‘real’ is being replaced with simulations. To call the 7^th October debate a ‘town hall’ debate is an attempt to hide its reality as a Television event. It is not a ‘town hall’ debate, in the traditional sense; it is the replacement of ‘debating’ with the simulation of debate. Someone maybe should have told this to John McCain. His performance was more suited to a ‘real’ debate than a television debate.

John McCain’s pacing and movements indicated that he believed he was performing in an actual town hall, rather than a televised, staged event designed to recreate the imagined intimacy of small-town America. This gets to the heart of the obsession with forms of what is viewed as “authentic” (e.g. white, blue collar, and rural) America that the candidates and the media express with their constant fulminations over “Joe Sixpack” and the now-infamous “Joe the Plumber.”

Through this light we can also see Sarah Palin’s Annie Oakley act as a kind of elaborate postmodern performance as well. It is a hyperreal construction that ignores the reality that the binary categories of “urban”–”rural,” “coastal–flyover,” “blue collar–elite,” “religious–secular,” “liberal–conservative,” and most famously “black–white” are becoming more and more unstable and practically meaningless. Nevertheless, they will still be employed because it plays well politically to set up binary categories that can used to rouse up populist anger.

The crux of the matter is the distinction between “urban” and “rural,” which brings all of these categories together. The urban is seen as the home of elites, multiculturalism, industry, skilled professionals, cosmopolitanism, secularism, and liberalism, whereas the rural is the center of the conservative, religious, mono-ethnic, genuine agrarian America. The urban is a soulless place where temptation awaits and the individual is alienated, whereas the rural is the place of family and virtue. Or at least that is the way it is constructed in public discourse.

Ironically, this is a narrative that both leftists and paleoconservatives can agree on. Both are, in their own ways, critics of modernity. Both Russell Kirk and the Frankfurt School idealize the agrarian and vilify the urban metropolis–for strikingly different reasons. As someone who has lived in a city for most his life, I would like to comment that this construction is insulting and harmful. City dwellers are not less American than those who live in the country. While cities can be soulless and inauthentic, idealization of the small-town and country ignores its very real faults and is highly paternalistic in itself.

As I said earlier, the rural-urban divide is growing less valid. We are no longer the agarian state of Jefferson’s day. Today, most people live in urban environments or the suburbs connected to them, the link to the vast global economy. The rural and the urban are merging together, collapsing the unstable rural-urban binary.  Matt Yglesias made a point that even Wasilla, Alaska, the small town home of Sarah Palin, is a satellite of a larger Alaskan city. As a whole, the world is moving towards megacities, as chronicled in Saskia Sassen’s The Global City and Mike Davis’ Planet of Slums. The rural, however, will continue to exist as an oppositional symbol, a kind of free-floating sign. And it will, like the “town hall” TV event in the second debate, continue be to built up as a kind of Potemkin village on the global stage.

Ironically, though, in a peak energy and oil world, we may yet see a renaissance of the rural as a form of resilient community. But that’s another topic for another time.

Der Neoliberalismus wird ja schon allerorten zu Grabe getragen. Jetzt soll auch die Postmoderne gleich mit sterben gehen. Sagen zumindestens diejenigen, die sie scheinbar nie verstanden haben (auch wenn ich mich natürlich dem Wunsch anschließe anstatt immer neue Säue durchs akademische Dorf zu jagen mal auf die richtige Saujagd zu gehen).

Na, mir solls recht sein. Komisch, dass bei diesem oberflächlichen Postmodernenbashing immer nur von Lyotard, Derrida und Baudrillard aber nie von Foucault und Deleuze die Rede ist. Vielleicht trennt sich ja dann endlich mal die Spreu vom Weizen anstatt immer alles in einen Topf zu rühren.

Ist das jetzt also das Ende der Vorsilbenzeit? Wir werden wohl eher noch eine Weile mit dem Post-Neoliberalismus und der Neo-Postmoderne leben müssen. Zumindestens so lange bis endlich was wird aus dem Proto-Kommunismus.

Postmodern war nicht der neoliberale Marktfetischismus, denn diese Spielart von Fundamentalismus war schon immer eine drohende Möglichkeit kapitalistischer Gesellschaften. Aber muss man nicht die seit den 1990er- Jahren weltumspannend gewordene Finanzindustrie mit ihrer Technik, Erwartungen über Erwartungen zu häufen und darauf Optionen und Derivate zu konstruieren, im Wortsinne als postmodern bezeichnen? War das nicht eine Form von bloss noch semiotischem Kapitalismus mit Zeicheneffekten, welche die Realität nicht mehr irgendwie «abbilden» (was die Börse eigentlich tun sollte), sondern in neuer Gestalt erzeugen (und dann Panik vor den eigenen Schimären bekommt)?

Man kann mit Kulturtheorie sagen, was man will. Diesen Vorwurf hört man oft und manchmal, bei all den Wracks der gegen die Wand der Wirklichkeit gebretterten Perspektiven, muss man ihn auch gelten lassen. Man kann unter kulturtheoretischen Vorzeichen aber auch treffend meckern - sogar im Wirtschaftsteil. Hach.

Para determinadas coisas, não existe explicação. Simples assim. Há alguns minutos atrás, eu estava lendo algumas críticas do Site Bodyspace.net, que reúne matérias muito boas sobre música. De repente, me deparo com uma manchete inusitada. Atentem para o lado superior esquerdo da imagem.

Para mim, ao menos até agora, sempre existiu só um Walter Benjamin: o alemão que escreveu livros e ensaios fantásticos, como A Obra de Arte na Era de sua Reprodutibilidade Técnica, O Narrador e Trabalho das Passagens (obra inacabada de aproximadamente 1.100 páginas sobre as galerias parisienses do século XX). E, sem refletir, olhei para a matéria e pensei: “Como assim? Ele escreveu algum artigo sobre as preferências musicais dele? Mas que diabos isso estaria fazendo nesse Site?”. Em nenhum momento cogitei que fosse só um homônimo.

Pior: comecei a imaginar quais seriam os gostos musicais, literários e culturais de todos esses teóricos que leio, estudo ou já ouvi falar: Pierre Bourdieu, Michel Foucault, Roland Barthes, Guy Debord, Edgar Morin, Jean Baudrillard, Gilles Deleuze, Antonio Gramsci, etc. O que esse povo lia, ouvia, gostava? Seria legal ver Michel Foucault balançando a cabeça ao som de Across the Universe, Barthes sorrindo ao ler Borges, Adorno traindo a si mesmo ouvindo Beach Boys…

E quer saber? O gosto musical do Walter Benjamin homônimo não envergonharia tanto o original: Beach Boys, Beatles, Bob Dylan, Lou Reed, Simon & Garfunkel… Imagina todos esses teóricos dançando em Pepperland?

Finora ho parlato del Superflat in una prospettiva subculturale, approfondendo il rapporto tra cultura Otaku e Giapponesismo. Ora, invece, offronterà l’orgomento Superflat da un punto di vista più filosofico, scandagliando il rapporto tra cultura Otaku e postmodernità.

Takashi Murakami, quando parla del movimento Superflat, enfatizza la sua qualità superficiale. Il mondo Superflat non ha profondità, non conosce l’occhio del fotografo, né la prospettiva. La radicale esplosione dell’immaginazione e degli esperiementi figurativi, emerge per riempire questa mancanza di profondità. In termini di psicanalisi lacaniana, si potrebbe dire che la mancanza del simbolico è colmata dall’immaginario.

Tuttavia, non credo che questo spiegazione sia sufficiente. La cultura postmoderna Otaku che è presente nelle opere che Takashi Murakami ha qui raccolto, sembra essere non solo unidimensionale, ma fornire, tramite questa enfatizzazione, questo essere super, una sorta di profondità, una profondità postmoderna. Non è solo piatta, ma anche superpiatta, come recita il titolo di questa mostra. Ma cosa significa ?

(continua)

La parola postmoderno o postmodernità  è stata molto usata per analizzare i fenomeni culturali  gli anni 70. Due sono i punti fondamentali posti alla discussione nel contesto postmoderno. Jean-Francois