(Romantic places may count a lot too in igniting the flame, like Fort Ilocandia in Laoag City)

Are you the person who is fond of planning ways to engage your partner in an unforgettable night of love-making? Do you prepare for this kind of bedtime engagement? Is your partner aware what you are apt too and also is mood to sail on? Do you need and aphrodisiac to “make a stand?”

While use of food, herbs, drinks, potion, etc., has no sufficient biochemical basis for making you hot, the mere mention of the word potion may help plant the seed of sexual arousal in your brain. “The most important sex organ lies between the ears,” according to Dr. Ruth.  It pays to say the magic phrase, “we’re hot, ride on baby...”

Kumusta na kayo mga macho, kayo ba ay pinagbibigyan lagi ni misis ninyo para abutin ang langit? Mahalagang laging nasa mood si misis para masarap at unforgettable and inyong pagsisiping na dalawa. Granting na malakas pa ang tuhod ninyo at laging naka-pay attention si pareng Pedro at Manoy.

Kung medyo kinakapos ka na ng hanging kailangan nang mag-exercise ka (physical conditioning) at uminom ng mga bitamina at mineral upang maging ganap ang lakas at tapang mo sa kama. Hindi mo na kailangan pang manood ng kama sutra, basta nasa kama  na kayo ni mama… at si papa siyempre.

Listed below are things that you may use or avoid when igniting your partner’s mood for an unforgettable night of love-making. (Let’s Get It On: The Best Aphrodisiacs by Brie Cadman)

1. Rhino Horn

The logic behind the rhino horn as an aphrodisiac is quite literal: the horn is phallic and erect, so eating it is supposed to make one’s own phallus erect, as well as increase libido.(Though if a penis as pointy as a rhino’s horn came charging towards me, I would be anything but aroused.) However, there is no evidence that there’s anything in the horn of this almost extinct animal that would be make one’s penis point skyward. It does contain calcium and phosphorus, which, in nutrient deprived diets, could have resulted in better health—“better health” meaning more energy for the horizontal tango. It seems easier these days to just get our nutrients from spinach. Leave the rhino out of it.

2. Ginseng Root

Similar to the shape/function association of the rhino horn, ginseng is also thought of as an aphrodisiac because it’s thought to resemble a man’s unit. In fact, the word ginseng means “man root.” (Please, God, let me never, ever come across a man with a ginseng root-shaped penis.) The root does have mild stimulating properties, and has been used medicinally in China, Tibet, Korea, and India. According to the FDA, there have been some experiments showing a sexual response in animals, but there is no evidence that ginseng has an effect on human sexuality.

3. Oysters

Some say that oysters are an aphrodisiac because they come from the sea, just like the goddess of love and beauty, Aphrodite. Some say that they gained their reputation because they have zinc, and this may have helped those with nutritionally deficient diets improve health, and thus, sex drive. I say they are used to woo because they look just like vaginas, though certainly not mine. Whatever the reason, oysters are associated with romance, special occasions, and are a fun delicacy. The placebo effect just might work.

4. Chocolate

Like oysters, we often think of chocolate as an indulgence, and eat it on special occasions. Though chocolate does have some feel good chemicals—theobromine and phenethylamine—they occur in such low quantities that it’s not going to make your date drop their pants. Yet, still ... there is something about chocolate melting in your mouth that is undeniably sensual.

5. Yohimbine

Yohimbe is a tall, evergreen tree found in West Africa; its bark contains yohimbine, a compound with a long history of aphrodisiac use and a fun to pronounce name (Yo!—HimBean!) It supposedly works by energizing the nerve centers in the spine. Although the FDA says there are some “encouraging” results from animal studies, its effectiveness in humans is anyone’s guess.

6. Alcohol

Suffice to say that the occurrence of one-night stands would be drastically reduced if it weren’t for alcohol’s lubricating effects. It decreases inhibitions and helps us relax; sometimes inhibitions hold us back from having sex and sometimes being uptight can prevent us from enjoying intercourse. It seems clear that alcohol is a type of aphrodisiac, at least in the sense that it can make your more open to the possibility of having sex. Of course, that possibility can be shattered if you have too much; not much stays erect, or you stay awake after a few too many Sex on the Beaches.

7. Spanish Fly

Spanish fly actually does have physiological effects, though not always desirable ones. Not really a fly, but dried beetle remains, Spanish fly works by irritating the urogential tract. With irritation comes a rush of blood to the private parts. While this may feel good for a bit, Spanish fly can also lead to infections, scarring of the urethra, and supposed death. Chocolate never sounded so good.

8. Erectile Stimulants

A man’s problems may have less to do with arousal and more to do with hardware malfunction. That’s why pharmaceuticals like Viagra, Cialis, and Levitra, which help men obtain and maintain erection, are used as sexual aids. These aren’t exactly aphrodisiacs, because they don’t increase sexual desire per se, but they do help seal the deal.

9. Porn …

… is one of the hottest industries in America. Even if you’re not down with it, chances are your partner is. Planting the not so subtle seed of sex via explicit pictures could be the most obvious aphrodisiac around.

10. A Little Romance

In her book, The Female Brain, Louann Brizendine writes, “For women, foreplay is everything that happens in the twenty-four hours preceding penile insertion. For men, it’s everything that happens three minutes before.” That’s right, getting people in the mood takes more work than just popping a pill or sprinkling some ginseng on their oysters. Women have to be in the mood in their head, meaning they can’t be pissed at their partners, annoyed at their lover, or uncomfortable and uptight. Cue Barry White, red wine, a hot tub, a vacation, and a good connection. Now that’s hot.

These are only suggestions of what people perceive as effective way to enhance your sexual arousal for a meaningful sex. This does not necessarily translate into success. The ultimate measure of performance still defends on you “ the sex machine,” not the oil or the gasoline.

Galeria Ziółkowskich 1
Galeria Ziółkowskich 2
Mediafoto
Sebafoto

Torrell Martin, gracz Śląska:

Dlaczego zagrałeś dziś tylko 5 minut?

- To była decyzja trenera. Nie umiem tego wytłumaczyć. Moje kolana czują się dobrze, byłem i jestem gotów wyjść na parkiet, walczyć. Mam nadzieję, że zagram we wtorek.

Robert Skibniewski, gracz Turowa: - Konsekwencja w ofensywie i żelazna obrona to klucze do dzisiejszego triumfu. Turów jest teraz w dobrej dyspozycji. Myślę, że jesteśmy dobrze przygotowani, żarty się już skończyły - trzeba dawać z siebie wszystko w każdym meczu.

Dalszą część wywiadów znajdźcie państwo pod adresem: szlachta.wroclaw.pl

Niestety. Cieszę się, że znów jestem w drużynie. Czuję się już dobrze, ale to decyzja trenera, żeby stopniowo wprowadzać mnie do gry. Taki powrót nie jest łatwy. To trudne przyglądać się grze z ławki.

Jednak drużyna radziła sobie całkiem nieźle bez Ciebie. Doszliście do finału Pucharu Polski i pokonaliście Stal Ostrów w ćwierćfinałach.

Tak, to prawda. Chłopaki wykonali kawał dobrej roboty. My po prostu jesteśmy dobrą drużyną. Jeśli ktoś nie może grać, mamy w zanadrzu inne rozwiązania. Inni zawodnicy dostają swoją szansę i tak się właśnie stało tym razem. To wyróżnia dobre kluby, że kontuzja jednego gracza nie wpływa na postawę całego zespołu.

czytaj więcej: e-basket

To rywal ma atut własnej hali. Czy to może mieć kluczowe znaczenie?
Nie sądzę. Mecze z Atlasem Stalą pokazały, że nawet przy bardzo gorącym dopingu, przy szalonych kibicach, możemy wygrywać na wyjeździe. Poza tym z Turowem graliśmy i w Zgorzelcu, i we Wrocławiu, i nawet w Sopocie. W tej parze hala nie ma żadnego znaczenia.

czytaj więcej: naszemiasto.pl

Fryderyk Chopin: Introdukcja i Polonez C-dur op. 3 na fortepian i wiolonczelę
Robert Schumann: Fantasiestücke na skrzypce, wiolonczelę i fortepian op. 88

Chopin... jak sam pisał w liście do kogoś, skomponował poloneza, jako prezencik dla Czartoryskiego, u którego gościł dni kilka. By Czartoryszczanka miała czym się popisać i tatuś wiolonczelista w duecie mógł grać. Nie znał możliwości wiolonczeli, więc partia instrumentu bardzo ostrożna i niewirtuozerska. No nudy no.
Ale Schuman – panie – Schuman. Solidna, urodziwa, smaczna porcja kameralistyki. Nadto – można powiedzieć – wydarzenie organoleptyczne. I nie mam tu na myśli bodźców węchowych wionących od afektowanej sąsiadki z prawej – fuzja uszlachetnionego mydła lanolinowego dla dzieci z ogórkami w typie dramatycznego Sunflower, leczzzzz...
Wiolonczelista – Pan Behawior, sapał i porykiwał oraz trząsł policzkami, jak posokowiec. To drobiazg drobiazg. Gdyż skrzypek.... wyglądał jak stonoga. Już to prostował lewą i podkurczał prawą, za chwilę zmiana: prostował prawą lewą prawą lewą prawą... suwał zelówkami po posadzce, krzyżował nogi i podnosił obie do poziomu, a pantofle miał spiczaste i błyszczące, jak kopyta szatana. I tak też grał. Bardzo bardzo udany wieczór.;br>

tu natomiast, że te wielkie utytułowane minoderyjne gwiazdy, primadonny, primaboje itd... do weryfikacji - panie - do weryfikacji. co prawda rzeczywistość polityczna nadaje słowu "weryfikacja" zawężone i złowrogie znaczenie, lejmy na to - panowie i panie - lejmy na to. otóż uraczył mnie Garrick Ohlsson grą perfekcyjną, wirtuozerską i pozerską. portki miał z wielkim workiem (po co? na co?), jakby założył tył na przód i to z hipopotama. anyway, naturalnie, że należy mu się szacunek i respekt, jednak... spierniczałe to chyba trochę. jakby to powiedzieć ładnie?

może posiłkując się anegdotą. na warszawskiej socjologii, na pierwszym roku mieliśmy żeśmy zajęcia z klasycznych teorii socjologicznych (kts) z Jego-Zakurzonością-Profesorem-Szackim. naturalnie - jak pokazało życie - prof. Szacki, mimo strupieszałości żegnać się z intelektem nie ma zamiaru, ani w ogóle z władzami umysłowymi, gdyż co jakiś czas wypuszcza z siebie nową publikację. a może nie? nie sledzę Szackiego od jakiegoś czasu. jednakkkkkk!!!!! porzućmy dygresję dygresji i wróćmy do dygresji podstawowej. otóż Szacki na wykłady przynosił plik nad zwyczaj niechlujnych notatek - wydzieranek, zetlałych karteczek, manuskryptów rozsypujących się w proch, drakulskie dokumenty. wykład monotonny, nużący, usypiający. profesorski głos - j.w. na dodatek wyglądał zawsze - i tak o nim mówiliśmy... albo ja mówiłam - jakby był odstawiany po wykładzie do ciemnego składziku na szczotki i zamykany na tydzień. przed wykładem otwierał go jeden z doktorantów, szpryca z heparyny, wykład, składzik.

tak więc kojarzą mi się niektóre utytułowane sławy - aktualnie: Garrick Ohlsson. jako perfekcyjne - bądź, co bądź - nośniki treści. jednak zakurzone i mocno nieświeże - łosoś drugiej świeżości. nie żebym Blechacza, no skądże. tylko Chopina miał opracowanego na tip top. i to koncert, bo -  pamiętam dobrze - w pierwszym etapie etiudowo-barkarolowo-walcowo-scherzowym - nie podobał mi się wcale a wcale. raczej bym Anderszewskiego, który - chapeau bas - muzykę w przypisanych jej wartościach czasowych rozkłada na cząstki elementarne i pozwala odkryć w niej, co dotąd zakryte.

no i cały czas trudno mi napisać o wirtuozerii Sinfonii Varsovi pod kierownictwem Jerzego Maksymiuka. grając repertuar klasyczny jest wspaniałą orkiestrą, ale mistrzostwo pokazuje w repertuarze współczesnym. bo to przecież już taki rodzaj muzyki, w której nie da się omamić słuchacza melicznością. a wczoraj państwo muzykostwo popisali się Panufnikiem. to może skorzystam z autościągawki i autocytat z listu do Kocziczy...

wczoraj - filharmonia. co tam panie ten utytułowany, osławiony Garrick Ohlsson, furda, furda. Sinfonia Varsovia za to pod batutą Jerzego Maksymiuka - to jest dopiero coś panie, to dopiero coś jest! jak już skończyły się bisy Ohlssona przed przerwą, w tym ostatni tak strasznie obezwładniający sennie - "Światło księżyca", zdaje się, Debussy'ego, przedrzemałam przerwy pół, bo drugie pół pożerałam komentarz Panufnika do własnej uwertury z programu. oczy mi się otwarły i pełna nadziei czekałam na drugą część. i to było - panie - to!!! Panufnik jest mistrz, Maksymiuk jest mistrz, Sinfonia Varsovia jest mistrz. "Uwertura tragiczna" powstała w 1941 r. została unicestwiona w Warszawie. Panufnik zrekonstruował ją, jako pierwszy utwór po wojnie. zadedykował bratu, który zginął w Powstaniu. oparta na motywie 4 dźwięków, który podejmują solowe instrumenty, lub, kiedy solo wiedzie inną linię, motyw odtwarzany jest przez cichnące smyki, itd. majstersztykiem był także kolejny utwór "Nokturn na orkiestrę" - grany tak cicho, tak bardzo cicho, tak kojąco, jakbyś położyła się na trawie, owiewał Cię żeśki wiatr i oglądała konfiguracje chmur, albo jakbyś siedziała na półotwartej na ogród i deszcz werandzie. no mistrzostwo no.