Ti vedevo sulla strada camminare alla sua destra,
sapevo che sarebbe stata l'ultima volta,
era ciò che desideravi
perchè sapevi che era finita;
se anche provassi non potrei riaverti,
lo sai, il mio cuore è spezzato.
Le lacrime che piango sono solo gocce nell'oceano,
scorrono sul mio viso come la pioggia.
E' tutto finito ed è meglio così
Ho sempre saputo che un giorno saresti andata via,
qualcosa mi diceva sarebbe andata così.
Sei andata via
e mi hai lasciato solo.

Questo brano è stato importante per i miei 16 anni, soprattutto musicalmente, apprezzavo in particolare l'atmosfera iniziale, la goccia sull'acqua... per essere una lacrima doveva essere gigante. Chill out, longue ante litteram.
Certo, se si scava a fondo, si scopre un testo in un inglese un po' sgrammaticato e per quanto banale, difficile da interpretare (ho fatto del mio peggio!), inciso da un Red Canzian con musicisti di studio. A volte è meglio non indagare troppo e tenersi le pure emozioni date dal sound.
Ma cosa accompagnava questa musica? Un'adolescenza "minimalista" obtorto collo, fatta di autostop, camminate sotto la pioggia, sigarette da esibire per darsi importanza.
Tutto era leggero.
Fare shopping in paesi vicini (anche 30 km) tra autostop e scarpinate (alla "raindrops keep falling on my head"), di sabato santo? "Tanto è un gioco!"
Cercar ragazzine in paesi vicini (6 km), un po' a piedi un po' a passaggi? "Tanto è Pasqua!"
Salire in montagna, soprattutto a piedi? "Tanto è l'Angelo!"
Goantine sogna che si deve andare a piedi al mare? "Tanto è il 13 aprile!"
Piccole stupidate riportate per dovere di cronaca. Queste erano le vicende straordinarie; ordinariamente ci si riuniva per sognare fama, suonare e cantare come Lk3... che Fame!
Altra musica del periodo: I am the preacher - People, Another day - Paul Mc Cartney, Musik - Marianne Mendt, Messaggio da Woodstock - Ragazzi della via Gluck, What is life - George Harrison, Casa mia - Equipe 84.
Il 27 maggio moriva prematuramente Armando Picchi.

(71XIAp)

Np.: przezyc wschod slonca na plazy w Andaluzji, tanczyc w hinduskim klubie taniec brzucha, zwiedzic okolice Czernobyla, przejsc kanalami burzowymi pod swoim wlasnym miastem, przespac sie na sianie w stodole, pojechac na miesiac na foty na Kube...

Ja tez na kilka marzen ostatnio zachorowalem: splynac barka mieszkalna po Krolowej Polskich Sciekow, splynac barka mieszkalna fragment Dunaju, odbyc rejs po rzece Amur, przejechac sie koleja transsyberyjska, pojechac schowanym miedzy wagonami weglowymi dokadkolwiek mnie pociag zabierze, przejsc za jednym zamachem caly czerwony szlak Massalskiego z Kuziak do Goloszyc, wziac udzial w Trancarpatii, zmontowac jeszcze jeden dobry plener CKFu gdzies na Poludniu Polski....  mozna tak siedziec i pisac w nieskonczonosc.

Ale ale, zaczalem to pisac by poczestowac linkiem do strony z wyprawami rowerowymi. Takich stron jest wiele i czesto prezentuja stokroc bardziej egzotyczne miejsca jednak na tej konkretnej znalazlem zdjecia rzeczy na ktore sam zwracam uwage. Np wyprawa "stepy i kurhany Ukrainy" - jeden z trzyosobowej grupy szwedajacych sie po Europie kolarzy jedzie w podroz z mila pania, ktorej rower niestraszny. Tyle pomnikow, pojazdow, symboli, przedmiotow uzytku codziennego i artefaktow z czasow realnego socjalizmu, ze az chce sie pojechac sladem tej dwojki. Do tego klimat picia lokalnych browcow, jazdy po totalnych bezdrozach, autostopu Kamazem, spania w namiocie, obcowania z autochtonami, widokow o jakich mozna zapomniec na zorganizowanych galopujacych wycieczkach...  Smacznego! A oto i snurek do wypraw.

Nie wiem tylko czemu ciagnie mnie w strone bloku wschodniego i Balkanow

Sto vivendo la vigilia di un bell’evento: la mia partenza per il Nord. La scusa ufficiale è un convegno in Veneto, il motivo ufficiale è la vita raminga, il mio amore perverso che mi accompagna da una vita.
In questo modo riesco a dare sfogo alla mia inquietudine e di tornare poi sereno come un bimbo dopo 3 ore di pallone ad ottobre prima che il tramonto cada.
Amo molto settembre ed ottobre, i mesi gemelli che immagino come cugini svedesi con le camicie di flanella ed i pantaloni di velluto.
Parto domani mattina, come i vecchi tempi, senza orari e senza meta apparente.
Forse sarò ospite di un amico, forse incontrerò un cliente a Treviso, forse vado a Venezia, forse vado a Trieste, forse nell’ex Jugoslavia: saranno l'umore e le mappe a suggerirmi la strada.
I miei viaggi sono sempre cosi, fatti di tanti forse tanto poi si plasmano strada facendo, senza alcun programma definito. Assomigliano ad una improvvisazione jazz e mi piacerebbe tanto che la mia parola potesse essere jazzata come quella di Domenico Cipriano. Mi aspettano un po’ di chilometri, un po’ di conoscenze strampalate fatte di confessioni inconfessabili, di amanti segrete, di politiche che non funzionano, di figli che fanno disperare. Uno spaccato sull’Italia che vive e pulsa nella quotidianità, lontana dalle ideologie o dai libri che mi fanno da tanto tempo compagni.
Sarò accompagnato dalla mia fida agenda in formato tascabile, sperando di prendere begli appunti come all’università, di prendere nota di un sorriso o di un indirizzo importante, di un’emozione o di un momento di riflessione.
Spero di tornare per poter forse raccontare cosa sia successo. Che devo fare? Amo troppo l’autunno ed il viverlo in mezzo alla strada.
È sempre lo spirito di Jack, fido compagno dei miei vent’anni e che sempre ho il piacere di ricordare come di un grandissimo amico.

Acesta este ultimul mesaj de promovare al blogului lui Mihai.

Pentru cine nu stie, Mihai este in excursie pana in Nepal printr-o metoda mai putin conventionala: autostopul.

Acum, daca vreti sa fiti la curent cu cele mai recente mesaje ale lui Mihai, aveti posibilitatea de abonare prin email:
http://www.feedburner.com/fb/a/emailverifySubmit?feedId=2198664&loc=en_US

La sfarsitul zilei veti primi prin email mesajele din ziua respectiva (nu mai des de o data pe zi).

Cititi aici ultimul mesaj al lui Mihai si aflati cum puteti sa va implicati in actiunile lui:
http://punctulzero.wordpress.com/

si nu uitati de abonarea prin email.

Pe viitor nu voi mai trimite mesaje de promovare a blogului.

Toate bune!

--
Citeste acum blogul meu despre eficienta, in limba romana: http://fiieficient.com/

Jestem w filmowce na niestacjonarnych

Come tanti altri, passo un mucchio di tempo su Facebook, Twitter, Youtube e Flickr. Gironzolo ancora in stato semi-confusionale lungo Friendfeed e Linkedn. Non metto in dubbio il fatto che i social network siano un vero spasso, ma a cosa servono veramente? Solo di recente ho messo a fuoco il problema, con il prezioso aiuto del libro di Sergio Maistrello, La parte abitata della rete e del saggio Un nuovo giornalismo si intreccia nella rete di Antonio Sofi. Quest'ultimo, nel corso di una tonificante conversazione sul Web 2.0, mi ha proposto di scrivere due righe sul ruolo che ha avuto Flickr in un momento particolare della mia vita. 

Un anno e mezzo fa, in pieno inverno, mi metto in testa che devo visitare la Sicilia, terra da cui i miei nonni emigrarono durante la guerra. Nella zona di Palermo e dintorni sono sparsi tanti parenti mai incontrati prima che desidero conoscere. Poi devo a tutti costi respirare gli aromi taglienti e sentire le urla cadenzate de Il Capo, il mercato palermitano sul quale si affaccia la casa natale dei miei nonni. Per non parlare di un milione di altri posti sparsi per l’isola che da anni mi chiedo come sono veramente. Non ho messo soldi da parte e non so da dove cominciare. Decido di non pensarci troppo, prendo la macchina fotografica, apro un profilo su Flickr, riempio una sacca da viaggio e parto in autostop da Firenze. 

Purtroppo non ho potuto fare appello a Flickr quando una banda di teppisti voleva derubarmi in una landa desolata in provincia di Siracusa, ma per il resto è stato di grande aiuto. Tanto per cominciare è un modo ideale per organizzarsi. Hai tre settimane di tempo per fare un milione di cose che è una vita che vuoi fare: Flickr ti può essere d’aiuto a mettere un po’ d’ordine. Sei in un internet point costosissimo e devi decidere alla svelta dove andare nei giorni successivi: incredibile come il caos mentale di stimoli, idee e fermenti del viaggio si adatti alle dinamiche di Flickr.

Come social network ha di straordinario una combinazione di strumenti estremamente utili per facilitare l’interazione tra gli utenti. L’account personale, la lista di amici, i commenti alle foto, Google Earth, i gruppi tematici, le tag, i preferiti e potrei continuare. Più facile a farsi che a dirsi. Mi sono iscritto a due folti gruppi di appassionati di fotografia siciliani, uno su Palermo e uno sulla Sicilia. Lì ho trovato dritte, ospitalità e itinerari che mi hanno permesso di orientarmi ancora prima di arrivare sull’isola. A Palermo ho postato le prime foto, ho aggiunto le cronache del viaggio e la conversazione si è intensificata. Ho incontrato un paio di utenti di Flickr a Palermo. Mi hanno portato direttamente nei posti di cui avevamo discusso online. Avevano visto le mie foto, sentito le mie domande. Sapevano già cosa mi piaceva e cosa no. Molti dei posti più belli che ho visitato in Sicilia mi sono stati suggeriti su Flickr. Avrebbero potuto suggerirmeli degli amici per telefono o al bar prima di partire, ma è successo su Flickr con l’ausilio delle bandierine di Google Earth, l’intervento di altri utenti del gruppo che seguivano la discussione e di quelli che commentavano le foto.

Flickr potrebbe essere definito una rete sociale “occasionale”. Di norma viene frequentato più sporadicamente rispetto a Facebook o Youtube, molti lo usano solo in determinate occasioni (viaggi, sessioni di fotografia, concerti), molti altri ci capitano una-due volta all’anno.

Non c’è niente di sbagliato in questo, semplicemente è la sua natura. È una zona - una delle tante - della “parte abitata della rete”.

Il rischio, a mio parere, è che resti un prodotto di nicchia troppo isolato e penalizzato rispetto ad altri social network. Sarebbe un peccato, dato il suo valore. Ed è qui che tornano utili gli aggregatori e cose come la convergenza. Io sono un utente flickr occasionale, ma grazie a un’applicazione creata ad hoc posso integrare la photo gallery di Flickr al profilo Facebook (tanto per fare un esempio). Quest’ultimo è il mio luogo privilegiato da un bel po’ e trovo sia una gran cosa poter traslocare lì con tutte le mie carabattole e magari fare io da Cicerone al prossimo hobo sapiens di passaggio su Facebook.

come forse avrete capito dalla prolungata assenza dal blog, sono finalmente arrivato a londra!

scattano le domande di rito: beh, com'e'? bella citta'?

per ora posso dire che la sto vivendo in maniera viscerale.. anzi direi: intestinale!
bruciore di stomaco fisso, cammino per la citta' con quel senso di nausea costante e ogni tanto qualcosa si muove laggiu' nelle viscere piu' nascoste. sensazioni che non provavo dai tempi del marocco..
a londra c'e' un po' di tutto, tanta ricchezza, tanto spreco, e anche un livello batterico altissimo, al quale evidentemente non sono ancora abituato.
non sto mangiando pressoche' un cazzo e penso che il mio prossimo pasto sara' un po' di riso e limone, sperando che il mio stomaco sia d'accordo.

a parte questo sta andando bene: ieri ho visto cristiano e ci sta che ho gia' trovato lavoro nella cucina di un pub.. lui e' qui da diversi mesi e mi ha dato un sacco di informazioni utili.

sono arrivato qui in autostop, con un pisa-londra durato due giorni e mezzo! la prima notte l'ho passata in un autogrill in svizzera, a 2500 metri, ovviamente all'aperto.
la seconda anch'essa all'aperto, in un autogrill ad una cinquantina di km da Calais.
"perche' faccio questo? perche' non prendo piuttosto un volo low cost e me la cavo con 40 euro e 2 ore di viaggio?" perche' l'aereo e' uno dei mezzi piu' inquinanti al mondo, e guardo con piacere il fatto che il rincaro dei carburanti rendera' impossibili viaggi aberranti tipo "weekend a barcellona" o "due giorni a parigi".

e poi mi piace l'autostop perche' e' un altro modo di vivere il viaggio: sei li' e lo macini poco a poco, e arriverai, ma non sai bene quando, pero' piano piano ti avvicini.. e' un processo, che dura un po', e nel frattempo te lo vivi nella sua sostanza, ne succhi la polpa: incontri, chiacchierate, paesaggi, soste, interazioni..
e infatti il terzo giorno ho incontrato un altro autostoppista, valentin, un ragazzo tedesco diretto anche lui verso londra. ci siamo arrivati in una quantita' interminabile di tempo, dovuta al traffico pomeridiano del rientro..
la notte l'ho passata in un parco, mentre da ieri ho deciso di stare in un ostello. i prezzi sono altini, ma sono riuscito a scovare qlc di decente..

ora il programma e' quello di migliorare la lingua a tutti i costi, soprattutto l'orecchio, che dai tempi del wwoof in sicilia ripugna ogni accento britannico (incontrai a quell'epoca un logorroico pensionato inglese, che fontanellava la sua lingua fumosa incessantemente dalle otto del mattino alle dieci di sera)
e poi devo anche girare un po' su internet per lavori e case, e farmi un CV in formato britannico.

ah, a proposito, dimenticavo. qui funziona tutto al contrario: le auto vanno al contrario, le prese della corrente sono diverse, la moneta e' diversa e oh mio spirito risparmiatore abbandona ogni speranza di sapere quanto stai pagando un oggetto. non capirai mai quanti euro al litro o al kilo costa una cosa: qui ci sono yarde, once, pinte, libbre e altri nomi esotici dall'oscuro significato.
stai comprando del pane e vuoi sapere quanto ti stanno fottendo? lascia perdere, dimentica l'euro e ottanta al chilo del pane di altamura e prendi questo. non hai piu' euro, solo pound, e lascia perdere il cambio, e' solo una finzione, tanto cambia tutto, affitti, stipendi, pesi e misure!

.. e ieri mi tornavano in continuazione le parole di caparezza:
Inglesi, professori che non imparano altra lingua,
inglesi, non dovranno mai cambiare moneta,
inglesi, guideranno sempre dal lato sbagliato,
per questo chi va a Londra so che torna un po' cambiato. (da "il secondo secondo me")

ho cambiato anche numero telefonico, ho preso una scheda inglese, quindi non mandatemi messaggini sul vecchio, usate la mail! ciao!

I: Wydostać się na stopa z Żiliny.

Żilina - Budapeszt

Łatwo dojechać do dużego miasta, ale z wyjechaniem bywa różnie.

Najgorsze w jeżdżeniu na stopa przez kraje z autostradami jest to, że ludzie wysadzają cie w złych miejscach. Np. ktoś wysadzi Cie na zakręcie przy drodze szybkiego ruchu, a ty potem musisz 2 godziny iść autostrada na najblizsza stacje benz. (albo przebijac sie z plecakiem przez pola - bo co zrobisz?). Fajnie ze ludzie biora, niemniej jednak latwo jest wyladowac po uszy w przyslowiowym gownie. Wiec ten no, trzeba miec jednak farta.

Z Bratysławy wyjeżdżaliśmy autobusem miejskim, a potem do granicy węgierskiej doszliśmy na piechotę bo ktoś nas źle wysadził. Kawałek był.

En ce qui concerne l'autostop, les gens ne sont pas très habitués à cette pratique, apparemment cela les amuse beaucoup. Nous trouvons facilement des volontaires pour partager un bout de chemin. Alors pour eux, c'est la nouveauté et un moment unique. Ils sonnent à leurs amis pour leur dire qu'ils ont pris deux touristes en autostop, nous prennent en photos et nous offrent des cadeaux en souvenir. Certains n'hésitent pas à changer leur itinéraire pour nous faciliter la tâche. Les Japonais s’inquiètent pour nous, lorsqu'ils nous voient au bord de la route. Nous nous sommes faits inviter à manger un plat de sushi par un de nos chauffeurs et nous avons aussi passé la nuit chez un autre.

En ce qui concerne le couchsurfing, nous rencontrons des gens d'un peu partout qui voyagent au Japon et qui utilisent ce système de logement. Les personnes qui nous reçoivent sont parfois des étrangers qui travaillent au Japon ou quelques fois des Japonais.

Nous sommes vraiment surpris de la gentillesse et de l'amabilité des Japonais. Ils sont prêts à se couper en 4 pour vous recevoir ou vous aider, sans jamais rien attendre en retour. La différence culturelle dans leur manière de nous recevoir et de donner est surprenante pour nous qui venons d'Europe.

Vidéo et photos cliquer ici

Trasa wyprawy: Gdańsk – Chabówka (Polska) – Budapeszt (Węgry) – Belgrad (Serbia) – Skopie – Ochryda (Macedonia) – Kalambaka – Ateny – wyspa Kea – Korynt – Patra – Ioannina (Grecja) – Vlore – Tirana – Szkoder (Albania) – Ulcini – Stary Bar – Budwa – Kotor – Perast (Czarnogóra) – Dubrownik (Chorwacja) – Medjugorie – Mostar – Sarajewo (Bośnia i Hercegowina) – Zagrzeb (Chorwacja) – Siófok – Budapeszt (Węgry) – Kraków – Lublin.

Dzień „0” - 8 lipca (wtorek) – rozpoczynamy wyprawę w Gdańsku

Wujek odwozi mnie z plecakami (dużym i małym podręcznym) na dworzec w Oliwie. Jestem z lekka przerażona ciężarem rzeczy, które ze sobą wzięłam. Pomimo, że tuż przed wyjściem wypakowałam jeszcze trochę tobołów, mój plecak jest pełny i strasznie ciężki. Diana przychodzi z całą rodzinką. Czekamy na pociąg, w którym już w Gdyni miejsca zajął Michał. Dostajemy smsa: 5 wagon, przedział za połówką :) Okazuje się, że cały wagon jest pusty...

Opuszczamy Trójmiasto. Nasza podróż rozpoczyna się w strugach deszczu. Gabryś ma dosiąść się w Działdowie. Wpadamy wspólnie na genialny pomysł. Ja i Diana, jako płeć piękna będziemy spały na siedzeniach, a chłopaki na podłodze. Michał jest za, ale co na to Gabryś?... Powoli zaczyna nam się chcieć spać, ale rozbudzamy się gdy w Działdowie dosiada się Gabryś z workiem czereśni. Nasz skrzętnie opracowany plan średnio podoba się Gabrysiowi (ciekawe dlaczego!? ;)), ale ostatecznie się zgadza. Rozkładamy się zatem, ale jakoś nikt nie może usnąć, więc po chwili znowu zajadamy czereśnie. Po paru godzinach snu, o 6.30 pobudka. 7.20 wysiadamy w Chabówce.

Dzień 1 - 9 lipca (środa) – Chabówka – granica węgiersko-serbska

Plecaki na plecy. Ostatnie zakupy i wyruszamy na drogę na Chyżne. Jeszcze zdjęcia przy skansenie starych pociągów. Półkilometrowy spacerek pod górę i jesteśmy na rozkopanej drodze do granicy. Dzielimy się na podgrupy. Ja będę stopowała z Gabrysiem, a Diana z Michałem. Przechodzimy trochę dalej i zaczynamy łapać. Po chwili zaczyna padać deszcz i to taki, że w parę minut robimy się cali mokrzy. Biegniemy do najbliższego domu i chowamy się pod daszek. Wracamy łapać. Zatrzymuje się busik, który jedzie do Jabłonki. Oczywiście w tamtym momencie nie wiemy co to i gdzie jest Jabłonka (jak się później dowiemy ostatnia miejscowość przed granicą, gdzie w każdą środę odbywa się wielki targ, i gdzie ściągają tłumy ze Słowacji). Płacimy za tą podwózkę po 4zł (nieźle zaczyna się to nasze stopowanie :/). Tłumy ludzi, produkty wszelkiego typu od baniek mydlanych po deski do płotu, sprzedawane po obu stronach drogi, korek i rozkopana droga to właśnie Jabłonka. Spotykamy Dianę i Michała.

Na tej drodze bez pobocza, tworząc korek zatrzymuje się nam turecki TIR. Dogadać się nie ma zupełnie jak, ale pakujemy się do środka, mając nadzieje, że zarówno kierowca jak i my mamy wspólny cel podróży. Okazuje się, że Turek niestety nie jedzie do Budapesztu, ale gdzieś na Węgry, tylko nie możemy dowiedzieć się gdzie dokładnie. Po przekroczeniu granicy kierowca zatrzymuje się, żeby odpocząć. Tłumaczymy, że chcemy dojechać do Belgradu. Mówi, że jego kolega z innego TIRa właśnie tam jedzie i że zapyta się czy nas weźmie. Po chwili wraca i mówi, że tamten się zgodził, ale że na razie będziemy jechać z nim. Jaka radość! Jeżeli tamten nas weźmie to w nocy będziemy w Belgradzie. Ale mina kierowcy, który ma nas wieźć nie wyraża radości i chęci zabrania nas. No nic. Zobaczymy. Przez sporą część drogi śpię. Po pewnym czasie okazuje się, że nasz kierowca odbił z głównej drogi na Budapeszt i jedzie na Hatvan. Jest to okrężna droga, ale teraz jest już za późno żeby wysiąść. Okazuje się także, że drugi TIR, ten który miał nas zabrać do Belgradu już za nami nie jedzie, a nasz niedoszły kierowca poszedł ponoć spać :/

Wysiadamy przed miastem. Przed nami most, a na nim autostrada prowadząca do Budapesztu. No to super! Na autostradzie ani nie wolno, ani nie da się stopować. Zdesperowani stajemy przed skrętem na wjazd na autostradę, na pasie zieleni i zaczynamy łapać. Po chwili z drugiej strony ulicy przechodzi jakaś dziwna kobieta i po węgiersku coś do nas nadaje. Po tym jak mówimy jej, że nie rozumiemy, zlepkiem słów po angielsku, niemiecku i węgiersku tłumaczy nam, że stoimy w złym miejscu i że musimy przejść na wjazd na autostradę. Ustawiamy się zatem na wjeździe. Po chwili zatrzymuje się samochód. O dziwo kobieta! Kobiety jadące w pojedynkę rzadko się zatrzymują. Niestety nie jedzie do stolicy tylko do jakiegoś najbliższego miasta. Potem tym samych systemem, jak to stwierdza Gabryś, łapiemy stopa do Budapesztu. Młody koleś który nas wiezie nie mówi po angielsku, ale jakoś dogadujemy się, że potrzebujemy na wylotówkę na Belgrad. Zatrzymuje się na stacji benzynowej.

Miejsce nie jest najlepsze. Długo czekamy, zmieniamy miejsca, raz łapiemy przed, raz za stacją benzynową. Wreszcie łapiąc za stacją zatrzymuje się nam para. Widzieli nas jak łapaliśmy przed stacją :) Jadą do miasta Szeger przy granicy. Śmigamy szybko nową autostradą. Wysiadamy 1,5 km przed granicą, przy ostatnim zjeździe do miasta. Resztę drogi pokonujemy piechotą. Taki mały spacerek wieczorową porą ;) Granicę przechodzimy manewrując między sznureczkami samochodów. Próby stopowania na granicy, w tym pytanie się kierowców wyjeżdżających TIRów kończą się fiaskiem. Zostajemy poczęstowani arbuzami przez Turków. Rozbijamy namiot tuż za granicą, w przydrożnym rowie :) Przed snem myślę tylko o tym, żeby jakiś skręcający TIR nie zwalił się na nas. Jak się potem okazuje Gabryś myślał o tym samym :)

Dzień 2 – 10 lipca (czwartek) – granica węgiersko-serbska – Belgrad

Z rana budzi mnie dziwny dźwięk. Wyglądam z namiotu a tam facet jedzie na kosiarce. Wymieniliśmy zdziwione spojrzenia. Szybka toaleta w przygranicznym WC i już łapiemy. Po jakimś czasie zatrzymuję się znowu turecki TIR. Widać, że kierowca nie jest zbyt szczęśliwy z tego, że nas zabiera. Ciekawe dlaczego nas zabrał!? Ale gadka zaczyna się rozwijać. Trochę dogadujemy się po angielsku i jest ok. Za daleko nie zajechaliśmy, a tu postój. Będzie śniadanko. Z boku TIRa otwarta zostaje klapa, która będzie robić za stolik. Gabryś tłumaczy, że mamy kanapki i że dziękujemy. Na co słyszy odpowiedź, że zjemy sobie te kanapki w Belgradzie. Przyłącza się do nas kierowca z drugiego TIRa. Śniadanie jest świetne (i nie jest to ironia). Mamy jajecznicę z serem i kiełbasą (tu mały zonk, bo jestem wegetarianką), biały ser, typowe tureckie chlebki i herbatę. Ciepłe jedzenie! Wypas! Wszyscy razem jemy z jednej patelni. Na deser zostajemy poczęstowani pysznym arbuzem.

Żeby tego było mało po śniadaniu dostajemy w prezencie jabłko, melona i opakowanie zielonych papryczek! Ruszamy w dalszą drogę.

W pewnym momencie Gabryś pokazuje mi samochód przed nami, stwierdzając, że to chyba Diana i Michał. Rzeczywiście. Oni też nas zauważyli. Robimy sobie nawzajem zdjęcia, a obydwa samochody trąbią pozdrawiając się. Ale numer!

W 17 godzin dojeżdżamy do Belgradu. Zostajemy wysadzeni na jednej z dwupasmówek prowadzących do miasta. W sumie za bardzo nie wiemy gdzie jesteśmy. Podchodzimy do jakiegoś kierowcy i pytamy jak dojechać stąd na dworzec. On na to, że trzeba dwoma autobusami. Pytamy czy można kupić bilet za euro, bo nie mamy ani jednego dinara (w Polsce nie udało się nam kupić). Facet wyciąga z portfela 100 dinarów i daje nam. Mówimy, że damy mu równowartość w euro, ale on się wzbrania. I tak właśnie wyżebraliśmy pierwsze pieniądze w życiu, hehe ;) Czekając na autobus, nagle naszym oczom ukazuje się niezwykły widok, Michał i Diana maszerują w naszym kierunku. Ale spotkanie! Ponoć w Belgradzie nie ma kontrolerów w autobusach (o czym dowiadują się od wiozącego ich kierowcy), więc jedziemy na gapę. Docieramy do dworca.

Żeby nie tracić czasu postanawiamy jechać nocnym pociągiem do Skopie. Oczywiście pociągi międzynarodowe są drogie (bilet do Skopie ponoć kosztuje ok. 40 euro), kupujemy bilet do przygranicznej miejscowości w Serbii (na kartę Euro 26 zniżka na pociągi 50%, na ISIC 30%). Zostawiamy plecami w przechowalni i idziemy zwiedzać. Po mieście oprowadzają nas Michał i Gabryś, którzy byli tu dwa lata temu. Idąc w kierunku cerkwi Św. Sawy napotykamy budynek zburzony w czasie wojny i jeszcze nie odbudowany. Robi to na mnie niezwykłe wrażenie, w przeciwieństwie do cerkwi. Za to tuż obok cerkwi Św. Sawy znajduje się mała cerkiewka z bardzo pięknymi malowidłami ściennymi.

Na placu obok napotykamy huśtawki. Stwierdzamy, że trzeba skorzystać z takiej okazji ;) Potem place zabaw i huśtawki staną się motywem przewodnim naszej wyprawy, hihi :)

Kilka lat temu nasi koledzy Łukasz i Dawid nocowali w pewnym hostelu w Belgradzie. Owy hostel miał dwa wejścia: oficjalne (nadzorowane) i tylne, które było stale otwarte. Dwa lata temu, podczas powrotu z wyprawy do Turcji, cała piątka skorzystała nielegalnie z prysznica, wchodząc tylnym wejściem. Nasz plan był podobny. Michał i Gabryś nie do końca wiedzieli jak trafić w tamto miejsce. Mieliśmy tylko nazwę ulicy. Liczyliśmy, że jakoś sobie przypomną. No i udało się. Pewnym siebie krokiem wchodzimy do środka. Szybko na górę po schodach i do łazienek. Serce wali w piersi czy aby ktoś nas nie nakryje. Nikt chyba nas nie zauważył. Po tylu godzinach podróży, dwóch nocach przespanych gdzieś kątem, możliwość umycia się była jak dar z niebios. Deptakiem handlowym ruszmy w stronę Kalemegdanu – wzgórza na którym znajdują się ruiny i twierdza, z którego rozciąga się wspaniały widok na Sawę i Dunaj.

O godzinie 22.20 odjeżdża nasz pociąg. Zajmujemy dwa przedziały, co by móc się wygodnie rozłożyć. Pociąg rusza ze sporym opóźnieniem. Michał przywiązuje do drzwi pasek od plecaka więc nie można ich otworzyć z zewnątrz. Rozkładamy siedzenia i idziemy spać.

Dzień 3 – 11 lipca (piątek) – Macedonia, Skopie – Ochryda

Budzimy się tuż przed granicą serbsko-macedońską. Pociąg zatrzymuje się w miejscowości do której mamy wykupiony bilet. Nikt z nas nie przejawia chęci wysiadania przed granicą. Zobaczymy co będzie. Wchodzą celnicy, oglądają nasze paszporty. Pociąg rusza. Po jakimś czasie przychodzą konduktorzy. Mówimy, że nie mamy biletów i że chcielibyśmy kupić. Jeden z konduktorów mówi, że mamy zapłacić po 4 euro. Dajemy mu 10 euro w banknocie i 6 w monetach. Patrzy na kasę, waży w rękach, konsultuje się z drugim, oddaje nam 6 euro w monetach, mówi, że nie będzie biletu, ale że możemy spokojnie jechać do Skopie. Jak dla nas super. Zamiast 40 euro zapłaciliśmy za pociąg z Belgradu do Skopie ok. 13.

Wysiadamy na dworcu w stolicy Macedonii. Od razu dobiegają do nas taksówkarze proponując transport do Ochrydy. Grzecznie dziękujemy, ale to ich nie odstrasza. Wymieniamy pieniądze na dworcu, zostawiamy plecaki w przechowalni i udajemy się zwiedzać. Przed dworcem pytamy o drogę. Okazuje się, że mapa miasta którą wydrukował sobie Michał z netu jest jeszcze sprzed trzęsienia ziemi, które miało miejsce w 1963 roku! :) Do centrum idziemy z miejscową dziewczyną. Robimy sobie fotki na głównym placu, z którego wchodzi się na kamienny średniowieczny most na rzece Wardar. Wchodzimy na twierdzę Skopsko Kale, skąd rozciąga się widok na miasto. Buszujemy po uliczkach starego miasta, pełnego małych sklepików z przeróżnym asortymentem.

W jednym z nich kupuję baklewę, czyli bardzo słodki deser z ciasta półfrancuskiego nasączonego syropem. Pycha! Krętymi uliczkami docieramy do jednego z meczetów. Wchodzimy do środka i niepewni czy nas za raz stąd nie wygonią robimy zdjęcia. Przychodzi starszy mężczyzna, zapala wszystkie światła, podaje mi i Dianie nakrycie głowy i zaczyna nas oprowadzać, tłumacząc co jak się nazywa oraz co oznaczają poszczególne napisy. Przy wyjściu prosi abyśmy dali po 1 euro na meczet. Nic nie ma za darmo, ale było warto.

Czas opuścić Skopie. Odbieramy plecaki i udajemy się na wylotówkę. Tym razem jadę z Michałem. Musimy przejść sporą część miasta, a potem podjechać autobusem. Po dość długim oczekiwaniu i zmianie miejsca łapania zatrzymuje się mężczyzna jadący do Ochrydy. Jest bardzo sympatyczny i gadatliwy. Mówi trochę po angielsku, a trochę porozumiewamy się w naszych podobnych językach. Pierwsze spotkanie z serpentynami, czyli drogą pełną ostrych zakrętów, powoduje, że żałuję iż nie wzięłam ze sobą Aviomarinu. Kierowca podwozi nas pod dworzec w Ochrydzie (gdzie czekają już na nas Diana i Gabryś) i zaprasza na następny dzień na swoje ranczo za miastem. Diana i Gabryś czekając na nas zdążyli znaleźć nocleg, a dokładniej nocleg znalazł ich. Za 4 euro od osoby mamy pokój z dwoma łóżkami. Łazienkę i aneks kuchenny (bez kuchni gazowej) dzielimy z drugim pokojem. Postanawiamy zostać na dwie noce.

Dzień 4 – 12 lipca (sobota) – Ochryda

Dzień rozpoczyna się od wielkiego prania, pierwszego na wyprawie. Troszkę niespokojni o to czy nasze rzeczy będą na sznurkach po naszym powrocie, udajemy się na zwiedzanie miasta. Po drodze małe zakupy. Nieodłączna woda 1,5l w plecaku. Jest bardzo gorąco. Słońce świeci mocno na bezchmurnym niebie. Bez czapeczki z daszkiem i okularów przeciwsłonecznych nie ma co wychodzić. Wdrapujemy się na położoną nad miastem twierdzę, z której rozciąga się przepiękny widok na jezioro oraz na miasto. Spacerując po odrestaurowanych murach spotykamy Polaków. Przyjechali tu busikiem w 11 osób. Tłumaczą nam gdzie jest najlepsza w mieście plaża.

Schodzimy w dół w kierunku jeziora oglądając po drodze cerkiewki, antyczny teatr i podziwiając widoki. Dochodzimy do wody. Okazuje się, że nie ma przejścia, ale akurat jacyś turyści wsiadają do łódki, więc pytamy czy możemy z nimi popłynąć. Mówią, że nie ma problemu, że właśnie płyną na plażę. Po krótkiej przejażdżce wysiadamy z dużą ochotą na dłuższy rejs po jeziorze. Akurat z jednej z łódek nawołuje nas jeden z tutejszym „kapitanów” ;)

Za 45 minutowy rejs płacimy 2,5 euro od osoby. Jest warto. Przed nami rozpościera się wspaniały widok na jezioro oraz z drugiej strony na miasto. Okrążamy cypelek na którym znajduje się jedna z cerkwi, a z którego co odważniejsi skaczą do jeziora. Podpływamy do wgłębienia w skale, gdzie żyją nietoperze. Kapitan wkłada aparat i całe ramie w wyłom skalny i robi zdjęcia. Płynąc dalej napotykamy na interesujący widok - ogromne wejście do jaskini, w części zasłonięte przez coś błyszczącego. Z jej wnętrza wyłania się brodaty mężczyzna. Okazuje się, że brodacz mieszka w jaskini od 30 lat, i ani razu od kiedy tam zamieszkał nie był w mieście. Zastanawiamy się czy to prawda czy tylko taka ściema dla turystów.

Pomimo, że przez cały dzień smaruję się filtrem, moja skóra staje się bardzo zaczerwieniona od słońca. Fakt, że mam koszulkę na ramiączkach powoduje, że obszar poparzenia słonecznego jest spory. Jak się potem okaże będę długo cierpiała :(

Zwiedzamy centrum miasta, gdzie dominują sklepy i tłumy turystów. Szybko się ewakuujemy w kierunku cypla z cerkiewką. Widoki są oszałamiające. Czas na kąpiel w jeziorze. Znajdujemy dość zaciszne miejsce. Z plażami tu ciężko więc musi nam wystarczyć kawałek ziemi i trochę kamieni. Woda w jeziorze jest dość ciepła i przejrzysta. Niestety kamieniste dno powoduje, że ranię sobie stopy. Przydałyby się tu buty na jeżowce, ale zostały w plecaku. Zmęczeni całodziennym chodzeniem i słońcem wracamy do naszego lokum na obiadokolację, czyli torebkę ryżu, puszkę tuńczyka i pomidora. Pozostała trójka pałaszuje jakieś mięso z puszki.

Czas na zwiedzanie miasta nocą. Na głównej ulicy jest jeszcze więcej ludzi niż za dnia. Trudno przebić się przez tłum. Idziemy nad wodę. Miasto jest pięknie oświetlone. W oddali na wzgórzu widać podświetlony zamek.

Idziemy deptakiem wzdłuż brzegu jeziora. Po ostatnich zakupach w Macedonii zostało mi zaledwie 10 deni (o ile się nie mylę 10 deni to pół grosza). Nie lubię zostawiać sobie zagranicznych monet, bo później tylko mi się poniewierają w portfelu i nieopacznie próbuję płacić monetami z innych państw. Byłam ciekawa czy można coś za to kupić. Podchodzimy do straganiku na którym sprzedają różnego rodzaju ziarna. Pokazuje, że mam tylko 10 deni i pytam czy można coś za to kupić. Facet patrzy na mnie jakbym była szalona, wyjmuje najmniejszy papierowy rożek i wypełnia go w jednej trzeciej orzeszkami w zalewie chipsowej. Mając totalny ubaw odchodzimy. Siadamy niedaleko na murku. Michał kupił tanie macedońskie wino. Dokonujemy degustacji. Po dwóch łyczkach postanawiam spasować. Picie wina na deptaku nie jest tu chyba w zwyczaju, bo wzbudzamy spore zdziwienie u przechodniów.

Dzień 5 – 13 lipca (niedziela) – Ochryda – Kalambaka

Z samego rana czyli trochę przed południem ;) wyruszamy w dalszą drogę. Znowu stopuję z Gabrysiem.

Łapiemy stopa do Bitoli. Jedziemy z kolesiem, który jest bardzo negatywnie nastawiony do Greków. W sumie trudno się dziwić. Mówi, że Grecy to „bad people” i bardzo jest zły na to, że Grecja blokuje Macedonię i że chce narzucić zmianę nazwy kraju. Grecy nie mówią o Macedonii inaczej niż Skopja. Wysiadamy na obrzeżach Bitoli. Jeszcze na dobre nie zaczynamy łapać, a tu zatrzymuje się samochód z Dianą i Michałem. Pakujemy się do niego i jedziemy do granicy. Jak to już zaczyna być w naszym zwyczaju, granicę przechodzimy pieszo. Grecja wita nas straszliwym upałem i totalnym wyludnieniem.

ciao a tutti e a tutte,

sabato annoiato a casa, non si trova nessuno che esca, e allora mi guardo un film. Easy rider è quello scelto.
Carino, anche se con un finale che mi lascia interdetto.

Trascrivo un dialogo che mi è piaciuto:

- tutti hanno paura, ecco cos'è successo!

- sì, ma non hanno paura di voi. hanno paura di quello che voi rappresentate

- ma quando?! per loro noi siamo solo della gente che ha bisogno di tagliarsi i capelli

- ah no quello che voi rappresentate per loro è la libertà

- e che c'è di male nella libertà?! la libertà è tutto!

- sì, è vero la libertà è tutto, d'accordo. ma parlare di libertà ed essere liberi sono due cose diverse. voglio dire che è difficile essere liberi quando ti comprano e ti vendono al mercato.
e bada non dire mai a nessuno che non è libero, perchè allora quello si darà un gran da fare a uccidere, a massacrare, per dimostrarti che lo è.
oh, certo ti parlano e ti parlano di questa famosa libertà individuale
ma quando vedono un individuo veramente libero allora hanno paura

- la paura però non li fa scappare

- no, ma li rende pericolosi

*-- .. -- *

e poi volevo dirvi che su studio aperto, solo due giorni fa, hanno mandato in onda un messaggio che diceva che l'autostop nel 2008 è ancora possibile, e a dirlo c'ero io :)

no no, aspetta, ribaltiamo la notizia. ero a roma termini ad aspettare il treno in compagnia degli altri ragazzi che sono venuti in francia con me. ad un certo punto si avvicina una giornalista con microfono e telecamera e ci fa una di quelle domande del cazzo - "come fate a risparmiare in viaggio?" - per uno di quegli innumerevoli servizi del cazzo, tipo "gli italiani in vacanza", "gli acquisti natalizi", "gli italiani a san valentino", ecc..
io ho risposto che facevo l'autostop, e mi hanno mandato in onda :)

beh, compaio pronunciando le sole battute "autostop" e "sì", però mi dà un certo priscio sapere che passo sulle tv di berlusconi a dire che nel 2008 l'autostop è ancora possibile, specialmente per quello che rappresenta per me! .. questo sì che è un "cavallo di troia" :)

il video si trova sul sito di mediaset (brrr.. che orrore mandarvi a vederlo!! questo è il culo del cavallo di troia!) a questo indirizzo:
http://www.video.mediaset.it/video.html?sito=studioaperto&data=2008/07/31&id=38550&categoria=edizione/servizio&from=email

buona giornata a tutti!

PS: AGGIORNAMENTI!

il sabato solitario e noioso l'ho svoltato con un paio di film. Oltre a Easy rider mi sono visto anche Salò o le 120 giornate di Sodoma (di Pasolini) e ne sono rimasto piacevolmente sorpreso.
Abbastanza sconvolgente già di suo, ma ciò che mi meraviglia di più è che il film è stato girato nel 1975!!

Giusto per intenderci è proprio nel 1975 che avviene in Italia la riforma del diritto di famiglia che sancisce l'uguaglianza dei coniugi.. sì, avete capito bene, solo 30 anni fa la legge trattava in maniera diversa la moglie dal marito. E non è tutto! si parlava ancora di dote (!) e i figli nati fuori dal matrimonio avevano meno diritti di quelli "legittimi" (!)

Bene, in quest'epoca Pasolini partoriva un film con pesanti scene di sesso, violenza, sesso anale, coprofagia, stupri e racconti di pedofilia. Roba che oggi farebbe polveroni, e infatti è andato in onda in versione integrale per la prima volta in una tv privata nel 2000 (25 anni dopo la morte di Pasolini).

Sul film non ci ho capito un cazzo. come si interpreta? (ma si deve per forza interpretare?!) spiegatemelo!!
Su wikipedia ho trovato una mezza spiegazione, ma non mi ha chiarito del tutto le idee (leggi qui)
Diciamo che mi sono lasciato trasportare dal film senza doverlo per forza ingabbiare in qualche schema concettuale.

*

Infine, racconto con piacere che ho fatto conoscenza con le idee del marchese de Sade e, per la serie "giochiamo ad aprire la mente" (o "palestra rompiamo gli schemi"), gettate un'occhio a questa pagina: Francesi, ancora uno sforzo se volete essere Repubblicani
Si tratta di uno scritto di de Sade moooooooolto liberale. Apollinaire disse di de Sade che è stato "lo spirito più libero che sia mai esistito".

Buon divertimento!

Tipo che avevo avuto un'idea del genere tre o quattro mesi fa.
Fa piacere vedere delle cose intelligenti (IMHO) realizzate.

P.S.: Grazie Ari.

 Un "road-movie" destul de mediocru, dar nu slab! Este un film despre calatorie, despre autostop si eventualele pericole pe care le implica, si nu in ultmul rand despre deciziile pe care trebuie sa le luam la un moment dat in viatza. Un DJ pleaca impreuna cu prietena spre California, pe drum mashina stricandu-se, o trimite mai departe pe fata cu autobuzul si el este nevoit sa faca atuostopul. Pe drum intalneshte tot felul de oameni, un individ dependent de droguri care-l venereaza pe Elvis, doua fete autostopiste mult prea ciudate care traverseaza america, si nimereshte fara voie in mijlocul unei tranzactzii de droguri. Cum va depashi situatziile astea, va las sa vedetzi singuri, pt ca filmul merita vazut, in lipsa de alceva, repet, este doar mediocru, in nici un caz nu dezamageshte

“Prima di conoscere te non sapevo come erano gli angeli sulla terra. Ma ora che ti ho non ti perderò per nulla al mondo . Ti amo” In risposta:” Va bene ok” ( qui ho riso mezz’ora nell’immaginare questo dialogo fra un’appassionata adolescente ed un timido sbarbatello”

“No alla discriminazione dei gay”. Frasi da un mondo puro ed assoluto come quello degli adolescenti che viive di certezze nelle costruzioni e nelle distruzioni, nei pensieri come nella sessualità ed in generale nella corporeità.

Sono venuto zaino in spalla in autostop da casa, per seguire il consiglio di Claudio Magris di scrivere al bar per non essere distratti dal telefono, dai parenti, dal computer.

Penso agli ultimi tre anni vissuti in Irpinia, alle cose dette, scritte, agli incontri, alle polemiche, agli amori finiti. E chi ti ritrovo? Me stesso!

Basta vedere i libri che ho adesso nello zaino. L’atlante tascabile mondiale comprato da Stanford a Covent Garden nel 2005 ( ho pregato l’amico che mi ha dato il passaggio di riporlo nella mia bara il giorno che non sarò più di questo mondo), “Il Banchiere dei Poveri” di Muhammad Yunus, “ In Asia” di Tiziano Terzani. E’ chiaro il messaggio che il mio inconscio vuole comunicarmi. Parafrasando Bruce Chatwin, potrei dire:” Ma che ci faccio io qui?”

Ad Ariano ci sono i miei libri, le mie cose, i miei conoscenti ed ogni volta che sono partito il mio bagaglio è sempre stato molto piccolo. Ogni volta che sono andato ho sempre sentito l’esigenza di tornare, anche per periodi lunghi.

Stamane mi sono convinto definitivamente che ognuno deve fare quello che sa fare di più e meglio, senza paura e senza tentennamenti. Ho una grande nostalgia dell’Europa dell’Est, ho un grande desiderio di andare oltre gli Urali, di curare il mio blog professionale e di crearne uno nuovo che parli solo di viaggi. In fondo con le cose belle che ho realizzato, mi sono fatto un sacco di amici e delle cose brutte oltre ad avere un brutto ricordo ho desiderio di liberarmi per sempre.

Devo tornare in strada zaino e PC in spalla. Lavorare in modo itinerante continuando a fare il mio lavoro quotidiano. Ancora un paio di anni e poi si parte. In fondo ad Ariano ho tutto quello che potrei volere, ma nel profondo sono sempre stato un amante dell’Altro da Sé. Ripartire diviene vitale elemento di rinascita nella gioia, nell’entusiasmo, nella profonda confidenza nella Divina Provvidenza. Quotidianamente ho deciso di giocarmi la salvezza, nella ricerca di ciò che non muore e non muta, che continuamente fa si che il mio sorriso non si spenga mai più.

]]> http://stirimess.wordpress.com/?p=389 Tue, 01 Jul 2008 04:55:28 +0000 Olivian BREDA http://stirimess.pl.wordpress.com/2008/07/01/trei-noi-mesaje-cu-calatoria-lui-mihai-prin-india/ BAU,

Mihai a mai postat mesaje cu calatoria lui prin India:
http://punctulzero.wordpress.com/

Gasiti aici detalii (sunt trei mesaje, unul este sub Indiaaa).

--
Poti vedea aici ce muzica ascult eu: http://www.last.fm/user/O_Breda Avem gusturi comune?

Imagine: Fort Cochin: biserica unde a fost inmormantat Vasco da Gama
Sursa.

India: ultimul loc in care intalnesc aerul conditionat este in avion. Din aeroport acesta este inlocuit de ventilatoare. Ma intampina o vreme fierbinte si coplesitoare, vreme ce imi da o stare de relaxare si de abandon fata de evenimentele din jur. Oamenii sunt ca si vremea: calzi, prietenosi si pasionali, dar foarte relaxati.

In jur, o multime de culori! Costumul traditional pentru femei este facut din 6 metri de material, se numeste saaree si incanta ochiul prin multitudinea de culori.

Oamenii zambesc mult si niciodata nu spun nu.

Pentru ca prefera sa nu dea raspunsuri negative, cand am nevoie de o informatie intreb de 2 ori.

Din fericire, avand o viata sociala bogata, indienii sunt bine informati si in contact cu mediul inconjurator.

Exista un gest din cap care seamana cu nu, dar de fapt insemna da!:) Si sunt foarte foarte simpatici cand fac asta, in special pentru permisiune si aprobare.

Barbatii isi manifesta prietenia tinandu-se de mana. Este ceva firesc si nu are nici o implicatie sexuala desi, psihologic vorbind, rolul feminin si cel masculin sunt foarte clar repartizate in relatie.

Incerc un autostop, dar imediat apar mai multe autoricse.

Autoricsa este un vehicul pe 3 roti, o combinatie motocicleta-trasura, folosita pe post de taxi. Ricsa este o combinatie dintre bicicleta si trasura si este cu pedale.

Asa ca urc in autoricsa, iar soferul este foarte dragut si binevoitor, chiar dipus sa piarda cursa cand vede un taxi care mergea in directia mea. Datorita traficului nebun, a trece strada este o adevarata aventura!

Regulamentar, volanul este pe dreapta iar deplasarea se face pe partea stanga a strazii, conform sistemului rutier britanic. Acesta regula este respectata uneori si pare singura regula de circulatie. Pe strada nu exista politist dar soferii sunt foarte buni in aceasta meserie.

La prima calatorie cu un autobuz soferul ma invita in fata, parca pentru a urmari mai bine acrobatiile rutiere. Nu, nu ma aflu intr-o cursa din "Need for Speed" si nici intr-un spectacol de circ, dar trecem milimetric pe langa alte masini, oameni si motociclete!

Cu toate astea, nici un accident!

Toaleta este desigur de tip oriental. Nu exista hartie igienica deoarece indienii se spala. De altfel aceasta solutie este folosita de majoritatea locuitorilor globului si este cea mai sanatoasa. Pentru ca la toaleta folosesc mana stanga, acesta este tabu la masa. Pentru a manca se foloseste mana dreapta. Mana stanga - cel mult pentru a lua o sticla sau pentru a manui alte obiecte.

Mihai a mai postat un mesaj pe blog:
http://punctulzero.wordpress.com/2008/06/26/indiaaa/

Go visit and have fun. ;)

--
Rupe realitatea si fii fericit(a)! Asculta de Itsy si Bitsy. http://www.itsybitsy.ro

Pentru Bucuresti-Istanbul varianta tren este cea mai buna. Am garantia ca ajung la timp, ma pot odihni dupa o perioada zbuciumata si am un bilet al carui cost a fost deja acoperit din alt proiect. Asa ca iata-ma, cu toate pregatirile facute perfect, la timp, pe peronul trenului Bucuresti-Istanbul. Care tren... nu este! A plecat cu 44 de minute mai devreme… acelasi tren pe care il folosisem cu putin timp in urma, cu care m-am intors din Istanbul, care pe internet figureaza cu aceasta ora de plecare...

Dar nu, ora de plecare s-a schimbat! Doar a acestui tren si incepand de ieri.

Nu exista alta varianta cu trenul si singura posibilitate este autostopul. Iata ca "Autostop pentru pace si suflet" are autostopul ca singura varianta posibila pentru a prinde avionul si pentru a ajunge in India. Trec peste soc si dupa suspin ies la autostop. Am destul timp, asa ca relaxat, savurez timpul in care astept. Ca sa trec granita in Bulgaria schimb 2 masini, un Mercedes nou si un TIR, intr-un timp rezonabil. La intrarea in Bulgaria insa astept mult, aproape 2 ore, pana ma ia un camion. Soferul bulgar este o gazda super, foarte sociabil si aproape toate elementele acestui autostop sunt super: vremea, soferul, camionul (foarte comod), pot si sa dorm, peisajele... nu si vitezai! Camionul este plin si se misca foarte incet. Acul arata rar peste 30 km/ora iar timpul trece mai repede ca niciodata. TIR-ul asta este cel mai lent stop pe care l-am prins vreodata! Sunt nelinistit dar nu pot sa cobor pentru ca nu stiu cat voi astepta pe un camp in Bulgaria... iar camionul e mai bun decat nimic! Dupa 6 ore ma lasa la 40 km de granita cu Turcia.
Inca am destul timp si din nou pornesc zambitor la stop. Trec foarte multe masini, dar nimeni nu opreste.

Multe camioane care merg spre Istanbul, soferi turci, dar... nimic. Ploua torential si sunt fleasca. In cele din urma trece un autobuz care ma va lasa chiar la granita. Dar are si autobuzul povestea lui, caci in fiecare localitate se abate de la drum, stationeaza in fiecare autogara si iata cum fac 40 de km intr-o ora si jumatate. Tensiunea creste, fiecare minut in plus ma sperie, dar inca am timp...

Trec granita pe jos, sunt vreo 3 km. Cumpar viza, fac rapid formalitatile de intrare in Turcia si ma asez in cel mai bun loc de autostop. Pe aici trec toate masinile si toate camioanele pentru Turcia, tot ce vine dinspre Serbia, Bulgaria, Romania si Europa. Fiecare vehicul este obligat sa opreasca pentru control. Oamenii de aici sunt foarte ok, ma lasa sa trec inapoi si sa vorbesc cu soferii, dar in continuare… fara success! Soferii fie nu au loc, fie se duc la culcare, fie nici nu se uita la mine.
Turcia este o tara pe care o iubesc iar oamenii de aici sunt printre cei mai primitori din lume. In Turcia intotdeauna m-am simtit ca acasa, iar cu turcii am avut relatii exceptionale. De aceea este surprinzator comportamentul soferilor... Singura mea explicatie: au fost modificati datorita timpului petrecut in afara tarii. Totul, dar totul imi arata din nou ca nu trebuia sa plec. Si iarasi apare mistica intrebare: ce trebuie sa fac, sa inteleg sau sa inchei in Bucuresti si nu ma lasa sa plec?!
Ma uit din nou la ceas. Timpul nu a trecut niciodata mai repede ca acum. Hainele s-au uscat pe mine. Simt ca explodez. Nu imi permit sa pierd acest avion. Nu pot sa il reprogramez, este prea tarziu. Nu voi primi banii inapoi si daca il pierd inseamna un consum foarte mare de resurse. Un nou bilet, plus cel putin o saptamana in Istanbul pana la noul zbor... rezulta un buget insuficient pentru India. Incep sa ma gandesc la alte posibilitati: Siria... Maroc...? In Romania chiar nu ma pot intoarce acum... din nou nu mai am casa… am incheiat socotelile pentru cateva luni... si m-as simti un mare ratat!

Mesaje de la prieteni: "Vaya con Dios!"; "Oamenii buni sa te insoteasca!"… Da! Da! Va multumesc! Si de Dumnezeu si de Oameni am nevoie acum!

Urinez la fiecare 10 minute. Cand fac semne soferilor, gesturile sunt mecanice. Nu mai pot sa gandesc. Niciodata nu am fost atat de tensionat. Autobuzele care trebuiau sa treaca spre Istanbul nu au mai trecut. Autobuzele care trebuiau sa vina de la Istanbul pentru cursa Edirne- Istanbul nu au mai venit. Stabilisem sa ma vad la o cafea cu un pictor, un tip super, intr-o atmosfera relaxata, cu cateva ore inainte de avion. Ha-ha-ha!

Sunt blocat la 300 de km de locul in care, peste putin timp, avionul va decola. Probabil fara mine…

Sunt doar un robot care isi face programul.
Incepe sa ploua din nou.
Nimic...
Nu scap nici o masina.
Dar de acum.... nici un camion sau autobuz nu va mai ajunge la timp!
Intind cartonul pe care scrie Istanbul si fac semne de implorare cu mainile impreunate a rugaciune.
Si urmatorul sofer zice: “Da, urca!” si o face... ca pe cel mai firesc gest din lume!

Conduce un BMW si e un inger venit din neant, trimis de Dumnezeu pentru a-mi oferi trecerea de la agonie la extaz intr-o singura clipa!

Cand vad 220 km/h nu imi vine sa cred. In aceeasi zi merg cu viteza cea mai mica si cu viteza cea mai mare pe care am prins-o vreodata la autostop. Ajungem in Istanbul intr-o ora si 10 minute iar in tot timpul asta sufletul meu ramane indreptat spre cer intr-o multumire profunda.

Ziua asta atat de nebuna imi arata ca exista Dumnezeu. Orice nume ar purta, El exista si e mai presus de vointa mea… Tot ce pot eu este sa merg pana la capat cu ceea ce am de facut... Dar sa accept orice rezultat!

In aeroport mananc iaurtul cu musli pe care il pregatisem pentru drum. Un cuplu de australieni scapa in ultimul moment o punguta de iarba printre politistii turci. Scapa si de multi ani in inchisoarea de la Bosfor...
Adorm printre nori si ma trezesc printre dune de nisip...

Date tehnice: :)
Timp autostop: 15h30min
Masini folosite: 6
Cel mai mic timp de asteptare: 2 min
Cel mai mare timp: 2h30min

Lansez acest blog la inceputul calatoriei spre Nepal. Planuiesc sa fac aceasta calatorie pe pamant, traversand Bulgaria, Turcia, Iran, Pakistan si India. Voi calatori cateva luni iar in aceasta perioada voi studia cultura, obiceiurile si traditiile oamenilor pe care ii intalnesc.

Vreau si sa daruiesc ceva, asa ca am stabilit activitati. Voi tine traininguri si activitati educative pentru scoli si ONG-uri si ma voi intalni cu reprezentanti ai organizatiilor locale. Voi vorbi despre Romania si despre activitatile desfasurate de ONG-urile din Europa.

Valoarea pe care o primesc in acest timp o voi folosi in beneficiul organizatiei "Liga pentru Educatie, Cultura si Sport" si in viitoarele proiecte.

Promovez autostopul pentru ca:
- este perfect pentru cei care calatoresc cu buget mic
- este experienta dezvoltatoare. Autostop inseamna intalnirea cu necunoscutul, inseamna sa iesi in afara zonei tale de confort si sa te confrunti cu experiente noi
- pentru valoarea interculturala. Autostopul este o metoda excelenta de a intalni localnici.
- este ecologic. Cand fac autostopul mediul inconjurator nu este afectat. Ocup un loc liber intr-o masina care oricum merge in aceeasi directie. :)

Ca turist, totul este asigurat prin agentie: mancarea, cazarea, transportul si programul sunt de la inceput rezolvate, exista un grup si interactiunea cu localnici este minimizata.

Ca si calator trebuie trebuie sa planifici, sa gasesti singur solutii pentru nevoile tale, iar asta nu poate fi facut doar cu carti si Internet... pentru ca realitatea este diferita! Grupul nu exista sau este mic, iar calatoria iti ofera o experienta interculturala mult mai puternica. Numarul recomandat de persoane pentru autostop este de maxim 2. Asta inseamna contact direct cu localnicii. Persoane pe care altfel nu le vei intalni ...

Autostopul implica multe riscuri, dar acestea pot fi prevenite sau reduse.

Am numit blogul „pathzero” (varianta engleza: pathzero.wordpress.com) pentru ca drumul pe care sunt, oricat de nesemnificativ pare, este cel mai important. Pentru ca tot ceea ce am este aici si acum... nu in trecut si nici in viitor...

„Punctulzero” (punctulzero.wordpress.com) este versiunea in romana. Nu conteaza unde voi fi si ce voi face, voi incerca sa vorbesc despre viata mea din prezent, deschis si natural.

Totul in aceasta calatorie are legatura cu oamenii. Pentru ca fiecare persoana cu care ma intalnesc poate aduce valoare vietii mele. In fiecare experienta caut mai degraba sa cunosc oamenii, mai mult decat locurile. Am ales Est pentru ca aici oamenii sunt mai apropiati de sufletul lor, pentru ca se bucura de viata in ciuda suferintelor si lipsurilor prin care trec. Adesea, cand stau de vorba cu cineva din aceasta zona, simt ca doua fiinte umane au un dialog.

Daca poti sa contribui financiar este posibil la orice casierie BCR, cont in lei RO90RNCB0082059100100001. Pentru euro te rog sa imi scrii. Orice suma de bani, oricat de mica, poate aduce o experienta interculturala mai profunda sau materiale pentru un workshop. Va multumesc!

In Bucuresti sunt niste persoane minunate care fac posibila functionarea blogului. Eu doar inregistrez si modific. Ei prelucreaza inregistrarile si dau forma website-ului. Acestia sunt Cristina Tatu, Laura Gavrila si Olivian Breda. Va multumesc, prieteni!

Poti scrie pe adresa mihai.iordache [la] gmail [punct] com, iardaca ai comentarii te invit sa le postezi pe blog.

Iti multumesc pentru ca ma insotesti in aceasta calatorie! :)

A potem kolejny stop. O wiele przyjemniejszy i milszy. Bo Pan taki był...Niech będzie, że przystojny. O.

A ona przyniosła mi kwiaty, kiedy wróciła. A on przy spotkaniu na placu zabaw otworzył rękę, w której była kolejna uśmiechnięta przypinka do mojej czapeczki. Chodzę w niej, kiedy mi smutno, żeby mniej mnie było widać. Uśmiechnięte przypinki to zmyła taka.
Do sesji coraz bliżej...Powoli i do przodu.

.. ha alti e bassi!

ieri sono partito da lund, ho aspettato due ore e poi un tipo mi ha preso per 10km. mi ha lasciato e.. c'era un altro autostoppista! Sonder, 24 anni, dall'estonia. era andato giu' in spagna e stava tornando da bilbao. ci aveva messo tre settimane :)
il suo obiettivo e' arrivare all'estremo nord d'europa, sui fiordi norvegesi, e trovare lavoro e un po' d soldini per andare in india..

abbiamo iniziato ad autostoppare insieme, e si e' fermata un'auto dopo 15 min! wow! ci ha portato fino ad helsingborg. li' abbiamo attraversato la citta' a piedi e abbiamo raggiunto un Lidl sull'autostrada.

c'erano dei cassonetti e abbiamo rovistato un po'. RAGAZZI NON CI POTETE CREDERE! un cassonetto intero pieno di banane perfette! ma in che cazzo di mondo viviamo!!
e negli altri c'erano pizze surgelate scadute qlc giorno prima, intere confezioni di pancarre', ananas, pomodori appena ammaccati.. cinque cassonetti!!
follia.. il capitalismo, le crisi di sovrapproduzione, la legge del profitto, lo sfruttamento della natura, e dei lavoratori.. in che cazzo di mondo viviamo..

abbiamo dormito su di un prato, e stamattina ha iniziato a piovere. abbiamo fatto un po' di autostop ma non ci prendeva nessuno. poi ci siamo separati perche' lui voleva provare un altro posto.

io e' da stamattina che ci provo, sono le 6 di pome e non ho ancora trovato un passaggio. (ora scrivo dalla biblioteca di ålstorp)
piove, io sono bagnato e fa freddo.

ho ricevuto una risposta da una couchsurfer di helsingborg, vedo di tornare li' cosi' ho un posto caldo e chiuso per dormire.

ciauuuuuuuuuu!!!!!!!!!!

PS: AGGIORNAMENTI SERALI:

il dio dei viaggiatori mi ha svoltato la giornata!

1) la segretaria della biblioteca mi ha offerto un passaggio per helsingborg
2) mi ha accompagnato fin sotto casa della tipa che mi doveva ospitare
3) la tipa di couchsurfing e' simpatica, carina e vegetariana
4) mi ha svoltato una giornata di lavoro: domani si fanno un po' di soldini!!
5) sono asciutto, docciato e al calduccio!

ce'.. che cosa vuoi di piu'?!

Para quienes no son venezolanos "pedir la cola" tiene, por lo general, connotación sexual. Pero en realidad es algo tan habitual y cotidiano como "pedir el aventón" o hacer de "autostop". Es el "hitch a ride".

Práctica realizada por viajeros que buscan transporte pidiéndole el favor a otros viajeros que viajan en automóvil, camión, caballo u otro medio de movilización. La distancia recorrida puede variar de una que puede ser caminada hasta una muy larga que requiera de varias colas para llegar al destino deseado.

Tan popular es pedir la cola en Venezuela que en Universidad Católica Andrés Bello ubicada en Montalbán tiene a la salida del estacionamiento un lugar denominado por todos como "el pidecola". Como es comprensible en la población jóven universitaria, muchos no cuentan con la misma suerte de poseer carro propio, entonces se paran en el "pidecola" mostarndo un letrero hacia la zona que se dirigen: Plaza Venezuela (la cola más pedida), La Trinidad, La Urbina, etc. Usualmente pedir la cola en cualquier ciudad venezolana es simplemente parándose en un lugar que te vean los conductores y levantar el dedo pulgar.

El origen de la expresión se le atribuye a una época en que las personas se transportaban a caballo. En las subidas fuertes los ancianos o personas q fuesen con pequeñas carretas acostumbraban a pedir permiso a los jinetes de agarrarle la cola al caballo para subir impulsados por el animal. Si ustedes cree que eso ocurría hace muchos años pues hoy por hoy se pueden ver ejemplos en la carretera trasandina donde gente sujeta la cola de un caballo o burro para subir las colinas.

Según Wikipedia, el acto de solicitar transporte mediante señas recibe una gran cantidad de denominaciones en los países de habla hispana:

• Hacer dedo en Argentina, Bolivia, Chile, España, Paraguay y Uruguay.
• Pedir aventón en [[México].
• Pedir ray o rai, en El Salvador.
• Pedir raid, rai, raite o ride (pronunciado raid) en México, [Nicaragua]] y Costa Rica (calco del inglés hitch a ride).
• Pedir jalón en Guatemala y Honduras.
• Hacer autoestop en España.
• Pedir bote en Panamá.
• Pedir botella en Cuba.
• Pedir bola en República Dominicana.
• Pedir pon en Puerto Rico.
• Pedir cola en Venezuela.
• Echar dedo en Colombia. En la costa caribe se dice pedir chance. En lo santanderes se le conoce como "pedir la cola"
• Jalar dedo en Ecuador.
• Tirar dedo en Perú.

Según leí por ahi en un blog, el único país que no pensaría nada obsceno al escuchar "pedir la cola" es en Chile. En ese país se usa la misma frase pero es para pedir que le regalen el último cachito del cigarrillo, es decir, permiso para fumarse la cola del cigarro.