Ankiety? Większość użytkowników z reguły je omija. Jednakże jest to naprawdę dobry sposób na przekazanie opinii osobom tworzącym produkt naszych opinii - wyniki naprawdę są brane pod uwagę w procesie tworzenia aktualizacji.

Łącza: Ankieta dla użytkowników systemu w angielskiej wersji językowej | Ankieta dla użytkowników systemu w niemieckiej wersji językowej

Żadnego seksu po kiepskim pocałunku

Uwaga, panowie, mamy dla Was rewelacyjną wiadomość: ponad 90 proc. kobiet chce być całowana już na pierwszej randce! Uprzedzamy jednak, że po kiepskim pocałunku szanse na następny drastycznie maleją, a na to, że znajomość zakończy się seksem, sięgają zera!

Chce? Nie chce? Teraz, a może lepiej nie? Wysyła sygnały, czy tylko ze mną flirtuje? - zwykle na początku znajomości zastanawia się facet. Niepotrzebnie! Kobiety (91 proc.) chcą być całowane już na pierwszej randce.

A czy wiemy, co to znaczy dobry pocałunek? Powinien być namiętny, a może delikatny? Nie za suchy, ani zbyt mokry? Na to pytanie nie udzieli odpowiedzi żaden specjalista. To kwestia gustu. Nie powinien być on jednak zbyt obojętny i "sportowy".

Jedno jest pewne, po kiepskim pierwszym pocałunku raczej nie ma nadziei na kolejny. Badania przeprowadzone na amerykańskich na 1041 studentach pokazują, że kobiety są bardziej wymagającymi kochankami. Aż 66 proc. pań obdarowanych słabym pocałunkiem traci zainteresowanie facetem. Z kolei na kolejną randkę z "niezdarną" kobietą nie umówi się co szósty facet.

Nie pozostaje nam więc nic innego, jak... ćwiczyć przed lustrem. Naprawdę warto, bo inne badania mówią, że kto całuje każdego dnia, sporadycznie korzysta z usług dentysty. Nie zapominajmy także o tym, że im namiętniej wyrażamy uczucie, tym więcej spalamy kalorii i w konsekwencji chudniemy. A endorfiny wydzielane przy pieszczotach sprawiają, że jesteśmy szczęśliwi! Całuj ją więc, całuj...

Ile czasu zajmuje znalezienie miłości?

Miłość od pierwszego wejrzenia? To dobre dla książąt i księżniczek z bajek. W rzeczywistości potrzebujemy dużo więcej czasu, by dać się porwać romantycznym uczuciom i znaleźć tego jedynego.

Portal BT PodShow postanowił zbadać, kiedy się zakochujemy. Okazało się, że nasze serce naprawdę mocno bije dopiero po 22 randkach i co najmniej trzech nocach spędzonych razem. Mało tego, by być pewnym, że to uczucie na całe życie, trzeba mieć już za sobą co najmniej trzy poważne związki.

Tak więc przed singielkami i singlami, który chcą się w końcu z kimś poważnie związać, sporo pracy. Jednak studiując wyniki ankiety mogą wyciągnąć pożyteczne dla siebie wnioski, które pomogą im znaleźć tego jedynego. Wiadomo już bowiem, jakie cechy najbardziej denerwują u potencjalnych partnerów. Są to niedostateczna higiena osobista, brak poczucia humoru i bałaganiarstwo w łóżku.

Co czwarta nastolatka ma chorobę weneryczną

Zszokowani są nawet sami badacze. Okazuje się, że co czwarta amerykańska nastolatka jest zarażona chorobą weneryczną. Naukowcy ostrzegają, że prawda może być jeszcze gorsza. A to dlatego, że w ankiecie pytano tylko o cztery najpowszechniejsze schorzenia.
czytaj dalej...

Wyniki badania przeprowadzonego przez Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom mrożą krew w żyłach. Na pytania naukowców odpowiadały Amerykanki w wieku od 14 do 19 lat. Okazało się, że jedna na cztery - czyli w sumie 3,2 miliona dziewcząt - choć raz zaraziła się chorobą przenoszoną drogą płciową.

Autorzy badań jednak obawiają, że te 26 procent nastolatek, które przyznały się do choroby, to tylko wierzchołek góry lodowej. Bo połowa pytanych dziewcząt potwierdziła, że prowadzi aktywne życie seksualne.

Z badań wynika, że ryzyko zachorowania wzrasta do 50 procent u nastolatek, które miały co najmniej trzech partnerów seksualnych. A najpowszechniejszą chorobą weneryczną jest wirus brodawczaka ludzkiego (HPV), który nieleczony może wywołać raka szyjki macicy. HPV zaraziło się już aż 18,3 procent amerykańskich dziewcząt.

Kobiety rwą się do seksu

Stereotypowy podział na mężczyzn goniących za zdobyczami i na wierne jedynemu partnerowi kobiety odchodzi do lamusa. Przynajmniej we Francji. Z najnowszych badań wynika, że Francuzki doganiają Francuzów pod względem aktywności seksualnej.
Badania przeprowadzone na zlecenie Narodowej Agencji ds. Badań nad AIDS wykazały znaczącą ewolucję obyczajów seksualnych w ciągu ostatnich 35 lat. Okazało się, że seksualność kobieca coraz mniej różni się od męskiej.
Przede wszystkim stale wydłuża się okres aktywności seksualnej Francuzek. Obecnie chłopcy tylko cztery miesiące wcześniej odbywają inicjację, podczas gdy pół wieku temu wyprzedzali dziewczęta o dwa lata.
Kobiety przestały również uważać, że powinny przechodzić na seksualną emeryturę. Teraz dziewięć na 10 kobiet powyżej 50. roku życia współżyje z partnerem, podczas gdy w 1970 roku - stosunki seksualne praktykowała tylko co druga z nich.
W porównaniu z poprzednimi badaniami kobiety mają też więcej partnerów. Liczba ta wzrosła do czterech. Jednak to mężczyźni wciąż wiodą prym tej dziedzinie. Od 1970 niezmiennie mają średnio 12 partnerek w ciągu życia.

Polskie nastolatki wstydzą się swoich ciał

Aż 30 procent polskich gimnazjalistek ocenia się bardzo negatywnie. Młode dziewczyny nie akceptują swojego wyglądu i nie lubią siebie - alarmuje DZIENNIK. Jak wynika z najnowszego raportu Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie. Ponad połowa podejmuje desperackie próby przywrócenia dobrego wyglądu poprzez głodówki i drakońskie diety.

Polscy psychologowie na zlecenie Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) przebadali nastolatki w wieku od 15 do 17 lat z ponad 400 gimnazjów w całym kraju. Eksperyment przeprowadzono równolegle jeszcze w dziewięciu innych krajach świata. WHO chciała zbadać, w jakim stopniu nastolatki akceptują same siebie. Wyniki raportu są niepokojące.

Co piąta ankietowana dziewczyna przyznała, że nie akceptuje swojego wyglądu. Prawie każda chciałaby go zmienić. Natomiast ponad połowa była w trakcie intensywnego odchudzania, chociaż nie było ku temu żadnych medycznych wskazań. Efekt? U co dziesiątej badanej nastolatki psychologowie odkryli objawy bulimii lub anoreksji.

Dlaczego młode Polki aż tak bardzo źle się czują w swoim ciele? Pytani przez nas eksperci nie mają wątpliwości: to wina naszego wychowania.

W Polsce rodzice unikają mówienia dziewczynkom, że są piękne i podziwiane. Dlaczego? Według większości społeczeństwa dziewczynki mają być przede wszystkim skromne. Efekt jest taki, że rzadko która nastolatka potrafi samodzielnie i obiektywnie ocenić swoją atrakcyjność fizyczną.

"Jeśli rodzice nie mówią córkom, że kochają je takimi, jakie są, to dziewczyny szukają potwierdzenia swojej atrakcyjności poza domem. Zwykle oceniają je inne nastolatki, które są mało życzliwe i niedojrzałe" - ostrzega Anna Sasin, psycholog kobieca, członek jury reality show "Chcę być piękna”. Terapeutka dodaje, że skutek ten jest bardzo niebezpieczny, ponieważ dziewczyny w wieku 15-17 lat są bardzo podatne na opinie swoich rówieśników. Wszelkie uwagi i uszczypliwości przyjmują bezkrytycznie. "A powodów do szyderstw nie brakuje. Ciało nastolatek przechodzi w tym okresie spore przeobrażenia. Towarzysząca dojrzewaniu huśtawka hormonalna powoduje, że dziewczyny narażone są na spore wahnięcia wagi i zmiany proporcji ciała" - ostrzega Anna Sasin i dodaje, że bez pomocy życzliwej matki czy ojca krucha dziewczęca psychika siada.

Wtedy nastolatki sięgają po najbardziej drastyczne metody polepszenia wyglądu, czyli głodzą się. "Bulimia czy anoreksja to typowe reakcje nerwicowe. Głodząc się, dziewczynki wysyłają sygnał, że czują się osamotnione i odrzucone" - mówi dr Mariola Bieńko, socjolog obyczajów z Uniwersytetu Warszawskiego. Zwraca też uwagę, że kłopoty z samoakceptacją to głównie problem dziewcząt.

Według dr Bieńko chłopcy pomimo otyłości czy trądziku nie przejmują się tak bardzo reakcją otoczenia. "To również zasługa wychowania. W naszej kulturze utrzymuje się przekonanie, że mężczyzna powinien być bardzo pewny siebie. To, jak wygląda, ma drugorzędne znaczenie. Efekt jest taki, że każdy, nawet tylko trochę ładniejszy od diabła facet jest przekonany o swojej zniewalającej atrakcyjności" - kwituje z uśmiechem socjolog.
Katarzyna Bartman

Teoria 1:
Większość ludzi pytana w sondażach: „Czy widząc kradzież w sklepie zawiadomi Pan/Pani odpowiednie osoby (policję, ochronę, straż miejską, pracowników sklepu)?” Odpowiedziało, że „tak”. Większość popiera również idee piętnowania takich ludzi.

Praktyka 1:
„Dzień dobry TVN” robi „prowokację”. W sklepie znanej sieci hipermarketów zaczyna grasować złodziej (wynajęty aktor). Ochrona o wszystkim wie- ma nie reagować. Oczekują, jak ludzie będą reagowali.

Złodziej idzie do działu ze słodyczami. Zaczyna po cichu zwijać batoniki. Praktycznie wszyscy, którzy przechodzą obok- widzą to. Nikt nie reaguje. Złodziej zaczyna prowokować- coraz wyraźniej pakuje sobie garściami do kieszeni jedzenie- nadal brak reakcji. Ludzie się dziwią, ale przechodzą dalej. Ochrona cały czas monitoruje reakcje ludzi.

Po chwili złodziej bierze batonika i zaczyna jeść. Zaskoczony i rozochocony brakiem napiętnowania chrupie coraz głośniej. Odkłada niedojedzony kawałek na półkę. Osoba stojąca obok proponuje, żeby jednak dojadł, bo to nie ładnie zostawać taki kawałek na regale.

Chce mu się pić. Idzie do działu z nabiałem. Pije jogurt i zostawia. Kolejna osoba zwraca mu uwagę- radzi schować puste opakowanie gdzieś nie na widoku.

Złodziej idzie do działu z kosmetykami- pyta kilka osób, co sobie wybrać. Szuka kremów, szminek, drogich perfum. Po czym na oczach tych ludzi pakuje te towary do kieszeni i idzie dalej. Tym razem też nikt nie zareagował. Oczywiście poza malującym się zdziwieniem na twarzy.

Złodziej idzie do kasy z gumą do żucia (pakuje 4 inne do kieszeni- wszystko widzą ludzie stojący w kolejce- reakcji brak). Kiedy przychodzi jego kolej w kasie, prosi panią kasjerkę o worek (paranoja pakowania jednej gumy do żucia do wielkiego worka). Pani schyla się pod ladę, a w międzyczasie załoczyńca zwija, w dość nie wybredny sposób, papierosy z nad jej głowy. Po jego odejściu od kasy pani stojąca za nim mówi szeptem do kasjerki, że „ten pan to chyba złodziej”. Oczywiście następuje dekonspiracja i wielkie gratulacje dla osoby, która zareagowała.

Zajęło to 4 godziny, aby ktoś zareagował. Podobno jakieś 2 inne osoby zasugerowały ochronie, że w hipermarkecie może być złodziej. 4 godziny aktor grasował po sklepie jedząc, pijąc i korzystając z czego tylko się da, na oczach dziesiątków ludzi. Napakował sobie do kieszeni kilkanaście rzeczy, wartych kilkaset złotych. Nadmienić należy, że nie zapiszczał w bramce.

Post scriptum: Pamiętajmy, że hipermarket, to taki sam sklep jak inny. Tylko duży. Co nie oznacza, że jeśli leży 1000 batoników i ukradniemy jeden, nie będzie to tak dotkliwa strata dla marketu, jak kiedy ukradniemy 1 batonik z 10 leżących w osiedlowym sklepie. Różnica polega na tym, że gigant odbije to sobie podwyższając ceny produktów. Generalizując- każdy z nas płaci za złodziei wynoszących towary.

Teoria 2:
Znowu większość ludzi pytanych o to: „Czy zwrócił/-a by Pan/i uwagę dziecku, które pije alkohol w miejscu publicznym?” odpowiedziało, że oczywiście. Policja ma obowiązek legitymowania osób nieletnich z alkoholem, a tym bardziej w miejscach publicznych.

Praktyka 2:
Kilku młodych chłopców (w wieku 10 – 14 lat) w czasie festynu (a więc tłm ludzi) poszło do parku, w którym cała impreza się odbywała. Krążyli, każdy z puszką piwa w ręce, w obrębie głównych alejek parkowych. Popijali, co jakiś czas przystawali klnąc, zachowując się głośno- generalnie zwracając na siebie uwagę przechodniów. Nikt nie reagował.
W odległości kilku metrów szli za nimi reporterzy (również TVNu) z ukrytą kamerą. Podchodzili do przechodniów, którzy mijali tych chłopców i pytali: „Czy zwrócił/-a by Pan/i uwagę dziecku, które pije alkohol w miejscu publicznym?”. Jak można się domyśleć, wszyscy pytani natychmiast i żywo odpowiadali, że takie zachowanie jest niedopuszczalne, że należy zwracać uwagę, pouczać, ganić, wytykać palcami i co tylko.
Po tak gorących przemówieniach reporterzy dekonspirowali się, informując zarazem, że właśnie tacy chłopcy przed chwilą przechodzili i nikt (włącznie z ankietowanym) nie zwrócił na to uwagi. Nie warto przytaczać tłumaczeń jakie padały- wszystkie były całkowice pokrętne, bezsensowne i układane w popłochu. Widać, że ludzie reagowali różnie na zarzucenie im kłamstwa.
I tu kończyłaby się ta hisotria, gdyby nie to, że te wojaże dookoła parku trwały kilka godzin (tyle ile festyn). Ale to jeszcze byłoby zrozumiałe. Całkowicie jednak niezrozumiały jest fakt, że chłopcy ci, minęli patrol policji, który przebywał w tym parku. Nikt nie zareagował. Policjanci zdawali się ich widzieć. Nie podeszli, nie zainteresowali się.
Post scriptum: TVN kilka miesięcy wcześniej zrobiło podobną prowokację, tylko tym razem młodzież kupowała piwo w osiedlowych sklepach, przy ludziach stojących w kolejce oraz „przy” sprzedawcach, którzy nie byli wtajemniczeni. Wszystko rejestrowała uryta kamera. Co więcej, wypijali te browary tuż obok sklepu (teoretycznie w obrębie sklepu zabrania się spożywania napojów wysokoprocentowych). W kilkunastu spożywczych nikt nie zareagował, nikt nie sprawdził ich dokumentów, nawet nie zastanawiał się, czy są trzeźwi (alkoholu osobom nietrzeźwym się nie sprzedaje).

Podsumowanie konfrontacji teorii z praktyką nie jest jednak tak oczywiste, jak wcześniejsze aspekty. Wielu ludzi obejrzy te programy. Nauczy się, że to zwykłe podpuszczanie dla potrzeb widza. Ludzie zamiast nie reagować zaczną po prostu uciekać na dugi koniec sklepu/parku/ulicy, żeby tylko nie zostać sfilmowanymi. Dojdzie do tego, że ludzie nie tylko zobojętnieją, ale zaczną się bać, że zostaną ocenieni, podsumowani, zaszufladkowani.
Następnym razem, jeśli zobaczycie, że ktoś kradnie/pije/używa przemocy nie zastanawiajcie się czy to prowokacja dziennikarska, tylko reagujcie tak, jakbyście sami chcieli, żeby inni zareagowali. Na kilkaset przypadków prawdziwych, będzie jedna prowokacja.
Ja ze swojej strony nadmienię, że następnym razem, jeśli przyjdzie wam brać udział w ankiecie albo nawet dyskusji dotyczącej reagowania na patologię/ dewiacje / przestępstwa- zastanówcie się dwa razy, zanim coś powiecie. I nie szafujcie pośpiesznych wyroków: „ Ja bym zareagowała”. Dopóki sytuacja nie nastąpi, nie warto przewidywać swoich reakcji.

lub produktów różnych firm. Często sprowadza się to do umieszczania na Naszej stronie internetowej banerów reklamowych firmy i zachęcaniu odwiedzających do korzystania z jej usług. Wysokość zarobków zależ od naszej pomysłowości, dlatego nie należy ograniczać się tylko do umieszczania reklam na stronie internetowej. Produkty można reklamować wysyłając emaile, korzystając z popularnych komunikatorów, na forach dyskusyjnych oraz blogach. Wszystko musi się oczywiście odbywać zgodnie z regulaminem danego programu partnerskiego.

praca w internecie
internetowe konta bankowe
kredyty pożyczki
program partnerski adsense
program partnerski mbank
program partnerski helion onepress
program partnerski zanox
program partnerski ebay
program partnerski swistak
program partnerski bankier
praca w internecie
internetowe konta bankowe
praca ankiety
zarabianie surfbar
handel aukcje
programy partnerskie
praca pozycjonowanie
praca freelancer zarabianie
akcje giełda inwestowanie
wizualizacje animacje

Tydzień temu oficjalnie ruszył projekt ankiet społeczności Mozilli, a wraz z nim pierwsza ankieta. Mam nadzieję, że projekt ten znajdzie swoje miejsce wśród sposobów dzielenia się pomysłami, uwagami i odczuciami między społecznością a projektem Mozilla. Społeczność jest bowiem największą wartością tego projektu, dla którego tak go cenię i tak za nim przepadam :)

Ankiety powstały, by ułatwić komunikację i zbieranie opinii od członków społeczności. Nie chcemy, by projekt zaczął żyć niezależnym od społeczności życiem — to przecież dzięki tej społeczności Mozilla tak wspaniale się rozwija! Dlatego tak ważne jest dla nas usłyszeć, co sądzicie. Na różne tematy. Stopniowo będziemy publikować nowe ankiety i zadawać nowe pytania. I zachęcamy do dzielenia się Waszymi pomysłami na kolejne pytania (także w komentarzach do tego wpisu)!

Społeczność Mozilli jest fantastycznie niejednorodna. Dziesiątki narodowości, języków, krajów. Wszystkie strefy czasowe i kontynenty. Mało która decyzja daje dokładnie takie same efekty w każdej ze społeczności. Mimo to, stosowanie jednego podejścia jest czasami kuszące. Szczególnie tego nieco bardziej US-centric ;-).

Aby lepiej pomagać społecznościom lokalnym, Mozilla powinna poznać i rozumieć realia, w jakich funkcjonuja te społeczności. W programie ankiet społeczności chodzi własnie o szukanie odpowiedzi u osób, które najlepiej orientują się w sytuacji i potrzebach społeczności lokalnych. I dlatego na stronie projektu, na samym początku, czytamy:

Mozilla to społeczność, a Ty jesteś jej ważną częścią.

Program ankiet dla społeczności służy zbieraniu informacji na temat naszych społeczności oraz poznawaniu opinii, odczuć i pomysłów ich członków. Prosimy Cię o pomoc — ponieważ po prostu wiesz o swojej społeczności więcej.

W pierwszej ankiecie pytamy o Wasze odczucia na temat współpracy między społecznością a projektem. Jak się ona układa? Jak można by ja usprawnić i ulepszyć? Czego najbardziej w tym momencie potrzebuje społeczność? Jak napisał Seth, dość zgadywania! Chcemy poznać Wasze zdanie na ten temat. Dlatego zwracam się z prośbą do wszystkich, który jeszcze tego nie zrobili — wypełnijcie ankietę. We czwartek 22 listopada zamkniemy ją, i w przeciągu tygodnia postaram się przygotować raport z odpowiedzi.

Najnowsze informacje o projekcie, ankietach i wynikach ankiet będą ukazywały się na blogu projektu, a także tutaj.

Kilka słów o początkach projektu:

Zacząłem pracować nad tym projektem jeszcze we wrześniu, kiedy byłem w Paryżu. Razem z Pasclem Chevrelem przegadaliśmy ładnych parę obiadów i dni zastanawiając się, co chcemy osiągnąć i jak sprawić, by się udało. Niedługo potem dołączył do nas Zbyszek Braniecki, kiedy to na kilka dni przyleciał do Paryża, i wspomógł nas swoimi trafnymi uwagami i pomysłami.

W październiku, już z Warszawy, współpracowałem z Sethem Bindernagelem nad opracowaniem pierwszej ankiety. Seth nie rzadko wstawał wcześnie rano, byśmy mogli porozmawiać, a i ja równie często zasypiałem w środku nocy :-)

Wreszcie dzięki pomocy Wila Clousera i Jeremy'ego Orema, udało się uruchomić witrynę surveys.mozilla-europe.org, a dzięki wspaniałej pracy tłumaczy z listy Activemembers Mozilli Europe, ankiety dostępne są w 14 językach!