No nie… Oliwio, tak to ja się nie bawię. Myślałem, że dyskutujemy o problemie, ale okazuje się, że to zupełnie inna bajka.
Dziś dowiedziałem się, że pracujesz dla właścicieli portalu społecznościowego, mającego korzystać z ruchu dziennikarstwa obywatelskiego. Portalu, ruszającego niebawem.
Nietrudno zatem zrozumieć ten nagły, czarny PR. I próby uczynienia z naszego błędu, do którego od razu się przyznałem, porządnej, medialnej afery. Inaczej teraz patrzę na próby porównywania z Holokaustem pojedyńczego zdania na temat homoseksualizmu, wmawianie, że redakcja identyfikuje się z twierdzeniem, że homoseksualizm to choroba… I piszesz to Ty, która doskonale zdajesz sobie sprawę jak wiele wspaniałych tekstów opublikował w Wiadomości24.pl Szymon Niemiec, jeden z liderów ruchu LGBT… Ech…
Oliwio, to wszystko jest okropne. Jestem zdruzgotany. Rozumiem, że zależy Ci na pracy. Ale są przecież jeszcze jakieś zasady. Jest etyka, o której piszesz tak chętnie… Do diabła! Czemu ja jestem tak naiwny…

Ponieważ, jakby nie patrzeć, jest to ciąg dalszy sporu o odpowiedzialność za słowo, o którym pisałam już wcześniej, po chwili konsternacji przyszły mi do głowy kolejne przemyślenia i spróbuję odpowiedzieć na ten emocjonalny wpis.

Po pierwsze, bardzo mi schlebia pogląd, że mój prywatny blog może stać się siłą wywołującą "porządną medialną aferę". W istocie, dziennikarze oddolni i bloggerzy albo już taką siłę mają, albo wkrótce będą mieli. Jednak nie zmienia to faktu, że niniejszą stronę trudno posądzać o taką siłę rażenia. Stąd, aby oddać sprawiedliwość muszę najpierw zaznaczyć, że zdanie o rozpętywaniu afery jest sformułowane nieco na wyrost.

Po drugie, niniejszy blog jest moją prywatną stroną, nawet nie jestem na nim podpisana z imienia i z nazwiska, nie przedstawiam także nigdzie mojego obecnego miejsca pracy.

Po trzecie, bezzwłocznie w chwili gdy zaistniała obawa, że ktoś może zarzucić mi działanie nie fair lub istnienie konfliktu interesów napisałam pożegnanie i podziękowanie i od tamtej pory nie ma mnie w serwisie wiadomosci24.pl. Gdybym zechciała uprawiać "czarny PR" i wywoływać "porządną, medialną aferę", mogłabym przecież swobodnie pisać o tym w wiadomosciach24. Regulamin serwisu nie zabrania bowiem (i słusznie) aktywności osób związanych z innymi platformami mediowymi.

Po czwarte, w przeszłości w wiadomosciach24 wielokrotnie głośno zastanawiałam się, czy chcę być utożsamiana z miejscem, gdzie pojawiają się opinie będące w moim odczuciu opiniami dyskryminującymi innych ludzi. Zatem problem odpowiedzialności za publikację był przeze mnie poruszany wielokrotnie. W serwisie można znaleźć wiele moich komentarzy krytycznych wobec tekstów i sądów dyskryminujących mniejszości (nie tylko LGBT).

Sugestia, że krytyka wiadomosci24.pl jest uprawniona jedynie przez osoby niepracujące, wykazuje w moim odczuciu niezrozumienie idei oddolnego dziennikarstwa i swobodnego wypowiadania idei, memów, w dowolnie wybranym przez siebie miejscu, medium. Sądzę (i zdaje się nie jestem w tej opinii odosobniona), że oddolni dziennikarze jako wolni od wydawców mogą publikować w dowolnym miejscu. Na przykład na własnych blogach.

Być może tradycyjni dziennikarze pracujący w nowych warunkach, wraz z dziennikarzami oddolnymi, są zdumieni faktem krytyki ze strony "młodszych" kolegów. Stąd być może osąd, że skoro ta krytyka się pojawia, to musi być inspirowana przez konkurencję. W tym przypadku jednak krytyka materiałów, o które poszło, nie została wypowiedziana wyłącznie przeze mnie. Podłapałam jedynie temat istniejący w społeczności w24. Niezależnie od tego, jakie intencje mi się zarzuca, problem odpowiedzialności za opublikowane słowa wciąż istnieje i nie został rozwiązany, choćby przez fakt, że pracownicy redakcji nie zamieścili żadnego wyjaśnienia, informacji o błędzie czy też przeprosin wobec społeczności w swoim serwisie.

PS Bardzo się starałam odpisać na post Tomka Kowalskiego możliwie spokojnie. Pozwolę sobie jednak na osobistą uwagę. Sugerowanie, że działam z niskich pobudek, inspirowana przez konkurencyjny serwis, który mi płaci, jest niesprawiedliwe, żenujące, obraża mnie personalnie i jest nieudaną próbą sprowadzenia problemu do poziomu osobistch rozgrywek.

Przyznaję, spodziewałam się nieco większej burzy. Tylko kilka osób wypowiada się pod tekstem oraz na forum. Wskutek ich protestów autorka tekstu zmieniła wyrażenie "... który w rzeczywistości jest chorobą" na "... który (moim zdaniem) jest chorobą" . Społeczność wiadomości24.pl od początku bowiem sugerowała, że jako prywatną opinię autorka może napisać wszystko (czy na pewno? o tym za chwilę).

Redakcja zajęła niejednoznaczne stanowisko - co mnie ani trochę nie dziwi - pisząc m.in. w tonie "co wy chcecie od nas" o sile społeczności i rzekomych możliwościach reakcji z jej strony. Jednak nie da się ukryć, że w tym wypadku społeczność w żaden sposób nie jest w stanie wpłynąć na decyzję o publikacji lub odrzuceniu tekstu, system publikacji w serwisie nie dopuszcza takiej możliwości, a jedyną możliwą reakcją jest protest społeczności, który w niewielkim zakresie przecież ma miejsce, jak słusznie zauważa Maciek Lewandowski.

Naczelny wiadomosci24.pl pisze także, że dział Moje 3 Grosze, w którym ukazał się rzeczony tekst, jest wyraźnie wyłączony z całości serwisu, składa się z opinii użytkowników do których mają pełne prawo, a zapis w regulaminie mówi o tym, że za publikacje dokonane w tym dziale redakcja nie ponosi odpowiedzialności.

Co ciekawe, przedstawiciel Redakcji wypowiedział się na niniejszym blogu (za co bardzo dziękuję), pisząc o rzeczonym materiale jako o pomyłce i niedopatrzeniu, lecz nie zrobił tego w samym serwisie, ani pod tekstem ani w dotyczącym tekstu wątku na forum.

Tymczasem mikroprotest trwa. W odpowiedzi na sugestie redakcji o tym, że każdy ma prawo do publikowania dowolnej opinii, użytkownicy pytają "(czy) jeśli napiszę, że "moim zdaniem" Papież jest Żydem, masonem i komunistą - (tekst) zostanie dopuszczony?". Przyznaję, też jestem ciekawa.

Druga strona medalu i refleksja być może bardziej ogólna jest taka, że podobnie jak w realu, polskie społeczności internetowe nie potrafią zorganizować się w większy protest przeciwko decyzjom "władzy" - w tym wypadku właścicieli platform. Mimo, że internet pełen jest historii o protestach tego typu, jak na przykład ostatnia akcja w serwisie Facebook lub wcześniejsza w Digg'u, u nas wciąż nic takiego się nie wydarzyło i być może nie jest możliwe. Szkoda.

Sprawa dotyczy oczywiście tematu w naszym kraju kontrowersyjnego - homoseksualizmu. Jedna z obywatelskich dziennikarek napisała, a redakcja puściła do publikacji artykuł zawierający m.in. zdanie: "Zabieganie o status normalności dla homoseksualizmu, który w rzeczywistości jest chorobą."

Wyrażenie "w rzeczywistości" sugeruje, że autorka nie przedstawia swojej prywatnej opinii, lecz pisze o faktach (choć być może należałoby także zastanowić się nad sytuacją, w której dziennikarz posiada opinię będącą w sprzeczności z faktami, na przykład negującą fakt Holokaustu).

Sprawa ma dwa oblicza.

Po pierwsze, powstaje pytanie o rzetelność, obiektywizm, prawdomówność, poczucie odpowiedzialności za słowo u tych, którzy mianem dziennikarzy obywatelskich się zwą. Ale o tym za chwilę, bowiem nie mniej ważna jest odpowiedzialność wydawcy, właściciela udostępnionej ludziom platformy, za słowo oddolnego dziennikarza.

Wspomniany tekst nie jest jedynym, który u społeczności serwisu wywołuje pytania o rzetelność i obiektywizm. Jedna z autorek opublikowała na przykład recenzję książki Roberta Biedronia, której sama nie czytała. Podobnie rzecz ma się z autorem, który bez weryfikacji źródeł podaje informacje o rzekomym zakazie używania w szkolnych podręcznikach słów "mama" i "tata".

Wiadomości24.pl, które skądinąd cenię jako niegdyś aktywna użytkowniczka, zwą się uparcie gazetą. Tekst nadesłany przez obywatelskiego dziennikarza trafia do redakcji, która podejmuje decyzję o jego publikacji, zmianie lub odrzuceniu. Wiele tekstów rodzi pytanie o kryteria stosowane do weryfikacji materiałów, bowiem w serwisie doskonałe, gruntownie przygotowane teksty, bezbłędne językowo i warsztatowo, sąsiadują z pseudopublicystycznymi opisami własnego życia, najeżonymi błędami i nieścisłościami.

Tym razem jednak przekroczony został swoisty Rubikon. Redakcja bowiem w typowy dla siebie sposób nie wypowiada się na ten temat. Uznaję zatem, jako czytelniczka, że zdanie "Zabieganie o status normalności dla homoseksualizmu, który w rzeczywistości jest chorobą." przedstawia również pogląd redakcji na tę sprawę. Oznacza to dla mnie zaprzeczenie idei rzetelności, obiektywizmu i dążeniu do prawdy. Homoseksualizm w rzeczywistości chorobą bowiem nie jest.

Zagadnienie obiektywizmu dziennikarzy jest stare jak (drukowany) świat i zapewne Ameryki nie odkryję pisząc, że nierozstrzygalne. Ale dziennikarzy oddolnych, obywatelskich, wyróżniać miały inne zupełnie motywacje, brak zależności od wydawców, dbanie o rzetelność, prawdę. Oczywiście wielu dba, jednak co w sytuacji, gdy tak nie jest?

Wyobrażam sobie, że jednym z najważniejszych zadań, jakie stoją przed właścicielami platform publikacji dla oddolnych dziennikarzy jest dbanie o rzetelność materiałów. Trudno mi sobie wyobrazić szanujący się tytuł, w którym dziennikarz jako fakt podaje swoją opinię, a nawet sam się przyznaje, że opisywanego zdarzenia nie sprawdził (vide przykład z mamą i tatą).

Zepsucie mediów, którym dziennikarze oddolni na ogół dają odpór, wdziera się jednak i w tę "obywatelską" sferę publicystyki. Jedyną możliwością obronienia dziennikarzy oddolnych przed pokusami naginania prawdy jest zdecydowana reakcja społeczności i wzajemne, "oddolne" patrzenie sobie na ręce. Wiele społeczności skutecznie doprowadziło do uzdrowienia i oczyszczenia własnych mediów z nierzetelnych, manipulowanych, nieprawdziwych tekstów. Czekam z zapartym tchem na reakcję społeczności wiadomosci24.pl.

To pytanie zadała czytelnikom włoska gazzetta.it W tej chwili sondaż wskazuje 88 proc. na Polskę. Jakim cudem?

Ano takim, że od rana użytkownicy gadu gadu przekazują sobie następującą informację:

Na włoskiej stronie prestiżowej gazety La Gazzetta dello Sport jest ankieta sondująca, którego kraju Włosi boją się najbardziej na Euro 2008. Rano Polska miała 0,9 %. W chwili pisania tego postu ma już 51% Głosujcie na Polskę.

To się Włosi zdziwią rano- napisał kolega, który podsunął powyższe info na moje gg.

EDIT:

napisanie tego posta zajęło mi dwie minuty. w tym czasie wzrosło nam do 89 proc. i zagłosowało już 306318 osób.

Moderator digarta kopiąc w sieci znalazł tajemniczą stronę brytyjskiej firmy zrzeszającej polskich designerów. Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że portfolio strony przepełnione było pracami, które userzy digartu wrzucali wcześniej do serwisu. Słuszne podejrzenie moderatora, że ma do czynienia z nieuprawnionym korzystaniem z tychże prac, znalazło szybko uzasadnienie w wiadomościach userów, którzy owe - niezłe zresztą - projekty popełnili.

Zwykła informacja na forum przerodziła się w wielostronnicową dyskusję (w której zresztą wypowiedział się człowiek rzekomo z ramienia wspomnianej brytyjskiej firmy; rzekomo, bo czytając jego wypowiedzi odniosłam wrażenie, że oto ktoś sobie żywcem jaja robi).

Userzy digartu błyskawicznie zaczęli śledzić net w poszukiwaniu śladów działalności brytyjskiego przedsiębiorstwa i natrafili na przeróżne znaki wskazujące na nieuczciwe wykorzystanie cudzych projektów. Atmosfera tego wątku jest przepełniona poczuciem wspólnej misji, digartowcy stawiają sobie wódkę i składają się na prawników, a autorzy prac otwarcie robią sobie jaja z nieudolności tłumaczeń rzekomo odpowiedzialnego za tę akcję Polaka na wyspach. Na co dzień raczej smutne, pełne śmieciowych wątków forum stało się tym razem miejscem wspólnego działania.

Łezka się w oku kręci na wspomnienie sprawy Elizy Michalik.

Grassroots Journalism by the People, for the People - brzmi podtytuł. Książka jest przez autora udostępniona na licencji Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike, dlatego może być tłumaczona i udostępniana na tej samej licencji.

Gillmor po polsku powstaje dzięki grupie wolontariuszy - każdy może dołączyć. Tłumaczenie choć jednej strony, pomoc w edycji, korekta i redakcja, rozpropagowanie projektu - jak czytamy na stronie projektu - Wszystkich chętnych do darmowej pracy dla dobra polskiej społeczności internetowej - dla dobra nowych mediów w Polsce - zapraszamy do pomocy

Inicjatorem tej akcji jest Maciek Lewandowski

Popieram całym sercem i zabieram się do roboty.

Strona projektu: http://media.wikidot.com/

****

niniejszy tekst ukazał się dziś rano w portalu wiadomosci24.pl

***

Chodzi wiec o pojmowanie tożsamości jako zmiennej, kształtowanej wciąż na nowo, zaskakującej (nawet samego użytkownika). Taki jest nasz program na życie - stawanie sie wciąż kimś innym, nieustanne przeobrażanie się. Swego rodzaju recycling. - pisze Autorka, Iza Kowalczyk. I taka właśnie jest Strasznasztuka.

Iza Kowalczyk wchodzi w dialog ze sztuką. Nie jest po prostu krytyczką czy archiwistką, nie próbuje śledzić trendów ani zapraszać czytelników na polecane przez siebie wystawy. Zamiast tego dyskutuje ze sztuką w kontekście własnego rozwoju, swojej kobiecości, własnej historii, osobistych przemyśleń i wniosków, do których codziennie dochodzi. I to nie wszystko - autorka pisze o sztuce na tle wydarzeń społecznych, bieżącej polityki, naszych wad i zalet, trendów i prądów w naszej codzienności.

Ten blog nie spodoba się wielu, jest na wskroś szczery, uczący się, nie udaje czegoś, czym nie jest i nie ma ambicji dzielenia świata. Nie znajdziecie tam częstych dla krytyków wydumanych opowieści o sztuce oderwanej od codzienności, recept na sztukę ani próby wyróżnienia sztuki ważnej i strącenia w otchłań innej. Znajdziecie subiektywny do bólu, wysmakowany, cierpliwy przegląd prac i trendów, często z intymnym opisem. Iza Kowalczyk ma świadomość swojej kobiecości, jest feministką, co jednak nie przeszkadza jej polemizować z feministyczną sztuką i oceniać ją krytycznie według własnego doświadczenia.

W czasach, kiedy sztuka wciąż jest zohydzana i wciąż atakowana Strasznasztuka jest jak powiew świeżego powietrza i nie sposób nie czuć się u Izy Kowalczyk jak w domu bliskiej przyjaciółki, w którym wszelkie, nawet burzliwe spory, prowadzone są z tym samym zawsze założeniem - gramy w jednej drużynie.
(Cytaty pochodzą z bloga strasznasztuka)

***